Προσπαθώ να ερμηνεύσω τις αντιδράσεις κάποιων για όλα αυτά που συμβαίνουν στον Ιράν και το συμπέρασμα με αφήνει δυσάρεστα έκπληκτο.
Θυμάμαι στις 28 Δεκέμβρη του 2025, μόλις δύο μήνες πριν, το Ιράν να συγκλονίζεται από ένα μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας που είχε σαν αιτία την απότομη υποτίμηση του ριάλ και τον πληθωρισμό που άγγιζε το 40%, με τις τιμές στα τρόφιμα να φτάνουν το 72%.
Γρήγορα και λόγω της βίαιης αντίδρασης του καθεστώτος, τα οικονομικά αιτήματα μετατράπηκαν σε πολιτικά με σκοπό την ανατροπή του, με κυρίαρχο σύνθημα «Θάνατος στον Δικτάτορα».
Οι αρχές απάντησαν με διακοπή του διαδικτύου και χρήση ένοπλης βίας.
Οργανώσεις όπως η Amnesty International και το Human Rights Watch έκαναν λόγο για χιλιάδες νεκρούς για μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών, για φυλακίσεις και ομαδικούς βιασμούς γυναικών που συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις.
Για όλες αυτές τις βαρβαρότητες του θεοκρατικού καθεστώτος εναντίον του λαού του, στην Ελλάδα δεν υπήρξε καμία αντίδραση, καμία διαμαρτυρία, καμία πορεία προς την Ιρανική πρεσβεία.
Άκρα του τάφου σιωπή, μεθερμηνευόμενη ως στήριξη όχι προς τον λαό που ήταν στους δρόμους, αλλά προς το βάρβαρο καθεστώς που τον έπνιγε στο αίμα.
Αντίθετα, στον απόηχο των χτυπημάτων των Τραμπ και Νετανιάχου και της ανακοίνωσης για τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ και συνεργατών του, αφυπνίστηκαν ξαφνικά τα «αγωνιστικά αντανακλαστικά» κάποιων, με διαδηλώσεις και πορείες προς την αμερικανική πρεσβεία.
Ακούω ότι αυτές οι κινητοποιήσεις γίνονται στο όνομα της «αλληλεγγύης προς τον Ιρανικό λαό».
Αν πράγματι οι διαδηλώσεις γίνονται σαν στήριγμα στις ανάγκες του λαού, τότε το αφήγημα των κινητοποιήσεων θα έπρεπε να είναι η πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος γιατί αυτή είναι η βούληση του Ιρανικού λαού εδώ και δεκαετίες.
Και για να έχει ουσία η αλληλεγγύη και να μην είναι απλά ένα σύνθημα, πρέπει τα ζητούμενα των διαδηλωτών να ταυτίζονται με αυτά του λαού.
Αναρωτιέμαι όμως:
Που ήταν αλήθεια όλοι αυτοί που σήμερα εκφράζουν τάχα την αλληλεγγύη τους προς τον Ιρανικό λαό όταν οι «φρουροί της επανάστασης» σκότωναν, βίαζαν και έσερναν στα κάτεργα πολίτες που ζητούσαν περισσότερη δημοκρατία, περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα.
Γιατί κόπτονται τώρα για την τύχη ενός βάρβαρου καθεστώτος και όχι για ένα βασανισμένο λαό που λίγους μήνες πριν, πλήρωνε με το αίμα του λίγα γραμμάρια ελευθερίας.
Που ήταν όλοι αυτοί που σήμερα εξεγείρονται για έναν δικτάτορα, όταν οι «Περίπολοι της Ορθής Καθοδήγησης» με τα λευκά βαν, εφαρμόζοντας το «Τζιχάντ» κακοποιούσαν νεαρές κοπέλες και αρκετές από αυτές υπέκυπταν στα βίαια τραύματά τους.
Γιατί τόσο επιλεκτική ευαισθησία σε τούτη την χώρα.
Γιατί τόσες ηθικές εκπτώσεις απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα, με μοναδικό άλλοθι ότι αυτά βρίσκονται αντίπαλα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Έχουμε χάσει το μέτρο σε αυτή την χώρα.
Επειδή μισούμε το Ισραήλ υποστηρίζουμε τους τρομοκράτες της Χαμάς.
Είμαστε με τον Πούτιν στην εισβολή του στην Ουκρανία επειδή μισούμε τους Αμερικανούς.
Και σε αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τα ίδια κάνουμε.
Επειδή μισούμε τον Μητσοτάκη υπερασπιζόμαστε όλες τις ευφάνταστες θεωρίες στην τραγωδία των Τεμπών.
Αποσιωπούμε την τραγωδία με τους 104 νεκρούς στο Μάτι, για να μην την χρεωθεί ο Τσίπρας που αγαπάμε.
Διαδηλώνουμε κάθε χρόνο για την δολοφονία του Φύσσα (και καλά κάνουμε) γιατί ο δράστης ήταν φασισταριό, αλλά για τους 4 νεκρούς της Μαρφίν καμία συλλογική μνήμη, γιατί οι δράστες ήταν κουκουλοφόροι.
Πορείες κάθε χρόνο για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, αλλά καμία αναφορά στα 17 θύματα από την 17 Νοέμβρη.
Αντιλαμβάνομαι ότι όταν ο δημόσιος διάλογος γίνεται μέσα από το πρίσμα «καλών» και «κακών» οι ΗΠΑ έχουν και δικαιολογημένα την ταμπέλα του κακού, γιατί όπου έχουν αναμιχθεί έχουν αφήσει πίσω τους συντρίμμια.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εκείνος που τις αντιμάχεται αποκτά αυτομάτως ένα πέπλο στήριξης για την βαρβαρότητα του.
Αναγνωρίζω ότι ο αντιαμερικανισμός που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία έχει βάση, γιατί τις παρεμβάσεις του τις έχει πληρώσει ακριβά ο ελληνικός λαός, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την φανερή η σιωπηλή στήριξη σε ένα σκοταδιστικό καθεστώς που διαπράττει φρικτά εγκλήματα σε βάρος του λαού του.
Δεν μπορεί η απέχθειά μας για την αμερικανική εξωτερική πολιτική να μετατρέπεται σε στήριξη απέναντι σε ένα θεοκρατικό καθεστώς που φυλακίζει, βασανίζει, σκοτώνει, καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και συνθλίβει τον ίδιο του τον λαό.
Αν μισούμε τις ΗΠΑ για ότι έχουν κάνει στο παρελθόν αλλά και σε αυτά που κάνουν σήμερα να τις κρίνουμε και να τις καταδικάσουμε.
Αλλά αν στο όνομα αυτού του μίσους, καταλήγουμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στον αυταρχισμό, τότε δεν υπερασπιζόμαστε το δίκαιο απλά επιλέγουμε στρατόπεδο.
Και η ηθική δεν βρίσκεται στα στρατόπεδα.
Βρίσκεται στο να στέκεσαι απέναντι σε κάθε μορφή τυραννίας, όποια σημαία κι αν κρατάει.
