Ο ένας εισέβαλε στην Ουκρανία με την βεβαιότητα ότι θα βρίσκεται σε μία εβδομάδα στο Κίεβο, θα έριχνε την κυβέρνηση Ζελένσκι και θα τοποθετούσε μια άλλη στην θέση της, φίλα προσκείμενη προς το δικό του καθεστώς.
Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια (208 εβδομάδες) και ο πόλεμος συνεχίζεται με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, χιλιάδες ισοπεδωμένα κτήρια και κατεστραμμένες υποδομές, 500 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή μακριά από το Κίεβο, τον Ζελένσκι στην ηγεσία της χώρας και την παγκόσμια κοινότητα να ψάχνει τρόπος και συμβιβασμούς να τελειώσει αυτή η τρέλα.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε θανάτους και ερείπια ξεγυμνώνεται η αλήθεια κάθε πολέμου.
Η ιστορία έχει δείξει ότι κανένας πόλεμος δεν είναι τόσο σύντομος όσο σχεδιάζουν κάποιοι, που εμπιστεύονται την πολεμική τους υπεροχή.
Γιατί η δύναμη της ισχύος, έρχεται αντιμέτωπη με την αντοχή ενός λαού που αγωνίζεται υπέρ βωμών και εστιών.
Και η βεβαιότητα της επικράτησης μετατρέπεται σε βάλτο και η γρήγορη νίκη γίνεται μια αργή αιμορραγούσα πραγματικότητα χωρίς σαφές τέλος.
Σε αυτό το αδιέξοδο και για να τελειώσει αυτό το κακό η διεθνής κοινότητα ψάχνει να βρει «ισορροπίες», «λεπτές γραμμές» και αποδεκτούς «συμβιβασμούς», λέξεις που ακούγονται λογικές σε επιτροπές ειρήνης, αλλά μοιάζουν κυνικές πάνω στα ερείπια.
Ο έτερος Καππαδόκης με την υπερφλύαρη αλαζονεία λόγω και της αναίμακτης «επιτυχίας» του στην Βενεζουέλα, πίστεψε ότι σε μια βδομάδα θα τελείωνε την «δουλειά».
Θα κατέστρεφε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν που το είχε «καταστρέψει» σε προηγούμενη επιδρομή του και θα άλλαζε το θεοκρατικό καθεστώς.
Μετά από ένα σχεδόν μήνα ανελέητων βομβαρδισμών, με εκατοντάδες στοχοποιημένα παιδιά, με χιλιάδες νεκρούς, με κατεστραμμένη την πολεμική μηχανή όπως ισχυρίζεται του Ιράν και τον θάνατο πολλών μελών της ηγετικής του ομάδας, το θεοκρατικό καθεστώς παραμένει στην θέση του, η παγκόσμια οικονομία στα πρόθυρα κατάρρευσης και ο ίδιος ψάχνει να βρει τρόπους να απεμπλακεί πιεζόμενος από το οικονομικό και πολιτικό κόστος, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να την βαφτίσει νίκη.
Και κάθε εβδομάδα που περνά δεν είναι απλά ένα χρονικό όριο, αλλά νέοι τάφοι, νέα ερείπια.
Είναι ζωές που διαλύονται για έναν σχεδιασμό που αποδείχθηκε αποτυχημένος και ολέθριος από την πρώτη μέρα.
Κάθε πόλεμος αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από τα οικονομικά οφέλη, την στρατηγική και την γεωπολιτική.
Αποκαλύπτει πόσο εύκολο είναι ο άνθρωπος να πείσει τον εαυτό του, ότι η λύση των προβλημάτων είναι η καταστροφή και όχι η διπλωματία.
Και κάπως έτσι, η ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα αλλά με τα ίδια αποτελέσματα.
Η βεβαιότητα της εύκολης νίκης συντρίβεται πάνω στην πραγματικότητα, και οι σχεδιασμοί των ισχυρών σκοντάφτουν στο πεδίο όχι μόνο από την αντίσταση των λαών, αλλά και από τις δικές τους αντοχές.
Γιατί οι πόλεμοι ποτέ δεν εξελίσσονται όπως τους σχεδίασαν κάποιοι καρφώνοντας πινέζες πάνω σε χάρτες, ούτε γράφονται με μελάνι πάνω στα χαρτιά.
Γράφονται με αίμα στο πεδίο, με απώλειες και δεν ηθικοποιούνται από καμία προπαγάνδα.
Ο μόνος που μπορεί να βγει «κερδισμένος» απ’ όλη αυτή την παράνοια είναι ο Νετανιάχου.
Που αν και δεν θα καταφέρει να αφανίσει όλους τους λαούς που εχθρεύονται το Ισραήλ γιατί αυτό ουσιαστικά επιθυμεί, θα έχει δολοφονήσει τις ηγεσίες τους και θα έχει καταστήσει αυτές τις χώρες για πολλές δεκαετίες πολεμικά ακίνδυνες για την χώρα του.
Όσο για την παγκόσμια κοινότητα δεν στέκεται ως δύναμη αποτροπής, αλλά ως διαπραγματευτής της ζημιάς.
Πως θα αντιμετωπίσει την αύξηση της τιμής του βαρελιού…..
