Θα σας πω μια ιστορία.
Γι’ αυτό το κορίτσι, τη συναδελφο Αντιγόνη Πανέλλη, που έφυγε τόσο ξαφνικά και άδικα στα 57 της χρόνια.
Δύο φορές την είδα στη ζωή μου, όλες κι όλες, αλλά δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Ήμουν “πόρτα” στις πρόσφατες εκλογές στην ΕΣΗΕΑ όταν την είδα με το γλυκό της χαμόγελο και μας σύστησαν κοινοί φίλοι.. Αφού μιλήσαμε λίγο της είπα κάπως αυθόρμητα κι ίσως αφελώς:
“Ωραία καρφίτσα φοράς Αντιγόνη”. Κι αυτομάτως … τη βγάζει και μου την προσφέρει. “Πάρτη για να με θυμάσαι”, μου λέει. Σε οποιαδήποτε προσπάθεια να μην δεχτώ, ήταν ανένδοτη.
Σας ορκίζομαι, αυτή η κίνηση στον κόσμο της απάνθρωπιάς μας μου έμεινε αξέχαστη.
Της ζήτησα τη διεύθυνσή της, να της στείλω κάποια βιβλία ως αντίδωρο. Είχα τοποθετήσει την καρφίτσα στο κομοδίνο μου, υπενθύμιση να μην το ξεχασω.
Κι όμως, οι μέρες έφυγαν, έμπλεξα στη μέγγενη της καθημερινότητας, το ξέχασα.
Αντιγόνη, σου ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση. Καλό σου ταξίδι. Θα λείψεις σε έναν κόσμο χωρίς Αγγέλους.
