Στη διάρκεια των αποκριάτικων εκδηλώσεων σε μια επαρχιακή πόλη μας κάηκε ένα ομοίωμα του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ως καρνάβαλου. Είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα του πώς σε αυτή τη χώρα, που λέγεται Ελλάδα, η πολιτική είναι επικίνδυνα συγχωνευμένη με το επιπόλαιο θέαμα. Δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε πότε γλεντάμε, πότε γελάμε κοροϊδεύοντας όπως κοροϊδεύουν τα γυμνασιόπαιδα και πότε εκφράζουμε πολιτική αντίδραση.
Σίγουρα η υπερβολική σοβαροφάνεια που παρατηρείται πολλές φορές στον πολιτικό χώρο είναι ανιαρή και εκνευριστική, ειδικά όταν συνοδεύεται από έλλειψη ικανοτήτων ή γνώσεων των ανθρώπων που την εκδηλώνουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει η απάντηση να στερηθεί σοβαρότητας. Η διαμαρτυρία και η διεκδίκηση δεν πρέπει να γίνονται χωρίς ψυχραιμία, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς τη διάθεση να ακούει κανείς και με την απαίτηση μόνο να μιλάει.
Άλλο ένα ενδεικτικό παράδειγμα της γελοιοποίησης της πολιτικής είναι η Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πριν τα Χριστούγεννα το Κανάλι της Βουλής είχε τηλεθέαση άνευ προηγουμένου. Χιλιάδες άνθρωποι έβλεπαν τα βίντεο από αυτήν την πολιτική διαδικασία, με αποτέλεσμα την ανάδειξη γραφικών εξεταζόμενων, οι οποίοι χλευάστηκαν για αρκετό καιρό και στη συνέχεια οι συζητήσεις σταμάτησαν, όταν ξεκίνησαν τα μελομακάρονα και οι εκδρομές. Αυτό που έμεινε από την Εξεταστική Επιτροπή είναι μόνο κάποιες ατάκες. Λίγοι ασχολήθηκαν εξίσου με τη συνέχεια και το τέλος αυτής της τρομερής δημόσιας υπόθεσης. Και τελικά θα ξεχαστεί, επειδή εκτονωθήκαμε κοροϊδεύοντας.
Η πολιτική σήμερα είναι ένα κωμικοτραγικό θέαμα. Κάποια πρόσωπα του πολιτικού χώρου δίνουν σχεδόν καθημερινά με χαρά τις παραστάσεις τους. Ο καθένας μπορεί να κάνει τον ήρωα, τον θιγμένο, τον επαναστάτη ή τον φρουρό του έθνους. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν αντίκειται απέναντι σε αυτές τις ερμηνείες ιδιαίτερα συχνά η λογική. Οι κοινωνικές απαντήσεις βασίζονται κυρίως είτε στη χλεύη, είτε στην τυφλή οργή.
Τελικά δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση, τα κοινωνικά φαινόμενα δεν αναδεικνύονται όπως θα έπρεπε, οι πολιτικές ευθύνες χάνονται σε ένα θολό τοπίο και γύρω ακούγονται μόνο μονόλογοι. Δεν υπάρχει διάλογος. Εφόσον δεν υπάρχει διάλογος, δεν ασκείται στ’ αλήθεια πίεση για να υπάρξει λογοδοσία, για να αναζητηθούν ευθύνες ή λύσεις.
Κι έτσι όλα καταλήγουν ένα σόου με χαμόγελα. Το μέλλον της χώρας πλασάρεται στις ψυχαγωγικές εκπομπές. Λίγο πριν κάποια καλή μαγείρισσα μας λέει πώς να φτιάχνουμε νόστιμα κεφτεδάκια και λίγο μετά ένας λαϊκός αοιδός θα τραγουδήσει τον προδομένο του έρωτα.
Και τα συστήματα της παιδείας, της υγείας, των δημόσιων μεταφορών, αλλά και πολλών δημόσιων φορέων τρίζουν επικίνδυνα. Λες και κάποια ποντίκια ροκανίζουν για χρόνια τις κολώνες αυτού του κράτους και τώρα βλέπουμε με τρόμο τα ταβάνια έτοιμα να μας πλακώσουν. Αλλά επειδή στρώθηκαν καινούρια χαλιά ή βάφτηκαν κάποιοι τοίχοι με τα χρήματα της ΕΕ, πρέπει να πιστέψουμε πως όλα πηγαίνουν λαμπρά. Η καθημερινότητά μας το καθιστά εξαιρετικά δύσκολο.
Αν, λοιπόν, υπάρχουν φωνές, αν υπάρχουν προσπάθειες με στόχο το κοινό καλό, θα πρέπει να αναδεικνύονται, θα πρέπει να ενισχύονται και να υποστηρίζονται περισσότερο.
Κι όχι όλα να φαίνονται σαν ένα καρναβάλι όπου απλώς καίμε ή καιγόμαστε.
Γιατί έτσι, άραγε τα ξέρουμε όλα ή δεν ξέρουμε τίποτα; Κοροϊδεύουμε ή μας κοροϊδεύουν; Είμαστε θύτες ή θύματα;
Μέσα σε όλα αυτά, ερχεται και η τρίτη επέτειος του τραγικού γεγονότος των Τεμπών. Τι άραγε ως τώρα έχουμε καταλάβει;
