Αποτελεί δυνητική παραδοχή πως στην Νέα Εποχή της Πυγμής (όρος σύμφωνα τον Colin Dueck), τα αναδυόμενα “παράθυρα ευκαιρίας” δημιουργίας ενός νέου περιφερειακού Großraum, αναδεικνύονται στο πλαίσιο ενός Υβριδικού Πυραμιδοειδούς Πολυπολισμού, όπου η Κυρίαρχη Δύναμη στη κορυφή της Πυραμίδας, εν προκειμένω οι ΗΠΑ επιδιώκουν μια Στρατηγική Άρνησης (Strategy of Denial) και Έμμεσης Προσέγγισης (Indirect Approach) εναντίον του επίδοξου ανταγωνιστή ή του διαμορφούμενου επίδοξου ανταγωνιστικού μπλοκ, ήτοι της Κίνας ή του αντι- αμερικανικού αντι-δυτικού χαλαρού άξονα Κίνας- Ρωσίας στον οποίο εντάσσεται και το Ιράν.
Μετά τον Πόλεμο των 12 Ημερών με το Ισραήλ και την στρατηγική και επιχειρησιακή αφαίμαξη που υπέστησαν οι Ιρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης έδειξε σημάδια σημαντικής αποσταθεροποίησης και απονομιμοποίησης στο εσωτερικό (καθώς κατέφυγε σε “λουτρό αίματος” εναντίον χιλιάδων αντιφρονούντων διαδηλωτών).
Ως εκ τούτου, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις μιας ιστορικής ευκαιρίας μετά το 1979 για ένα αμερικανικό coup de grace εναντίον του.
Η συσσώρευση περίπου του 45% των αεροπορικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ σε στρατηγικά σημεία εγγύς του Ιράν σε συνδυασμό με τη συγκέντρωση 2 Ομάδων Μάχης Αεροπλανοφόρων με αυξημένο ποσοστό σκαφών συνοδείας στον Περσικό Κόλπο , συνηγορούν υπέρ μιας συντριπτικής επίθεσης εκ μέρους των ΗΠΑ.
Μια επικείμενη αμερικανική επίθεση μεγάλης κλίμακας εγκυμονεί τόσο κινδύνους όσο και προοπτικές για τη περιφερειακή σταθερότητα αφενός, αφετέρου όμως για τη δυναμική αντιπαράθεσης σε πλανητικό επίπεδο.
Στρατηγική Επιτυχία των ΗΠΑ ήτοι Αλλαγή Καθεστώτος στο Ιράν θα σημάνει τεράστιο πλήγμα τόσο για τη Κίνα όσο και για τη Ρωσία.
Οι απαιτήσεις μιας τέτοιας επιχείρησης είναι τόσο μεγάλες που αφορούν το πλαίσιο του Bellum Ingens (Πόλεμος Μεγάλης Έντασης-High Intensity).
Αυτή η διάσταση αποτελεί και δυνητική Αχίλλειο Πτέρνα της Αμερικανικής Πολιτικής Ηγεσίας, καθώς το διακύβευμα είναι ιδιαιτέρως υψηλό.
Η ασύγκριτη Στρατιωτική Ισχύς των ΗΠΑ θα πρέπει να συνοδευτεί με αταλάντευτη βούληση της πολιτικής ηγεσίας και δη του Προέδρου Τραμπ ιδιαίτερα αν υπάρξουν σημαντικές αμερικανικές απώλειες.
Επ αυτού θα πρέπει να επισημανθούν ορισμένες πτυχές που δύνανται να καθορίσουν την επικείμενη σύγκρουση:
Καθώς το Ιράν αναμένει συντριπτικό αμερικανικό πλήγμα, αναπτύσσει αντίμετρα επιβίωσης των δομών διοίκησης (C2 survival) βάσει της Αποκεντρωμένης Στρατηγικής της λεγόμενης Μωσαϊκής-Πολυστρωματικής Άμυνας της περίφημης Defa-e Mozaik ή Defá-e Mozayeki που αφορά αφενός την ανθεκτικότητα του εσωτερικού μετώπου και αφετέρου τις ανταποδοτικές βαλλιστικές δυνατότητες ( retaliatory ballistic capabilities) μέσω 31 αυτόνομων συστημάτων διοίκησης και ελέγχου διάσπαρτα σ όλη την ιρανική επικράτεια.
Δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί η ιδιαίτερη στρατηγική κουλτούρα του Ιράν η οποία επενδύει στη περίφημη Αρχή της Qiṣãș ,της Εκδίκησης-Ανταπόδοσης υψώνοντας το Zolphighar, το ιερό ξίφος του Δωδέκατου Ιμάμη του Αλί.
Καθώς το θεοκρατικό καθεστώς απειλείται με κατάρρευση, η στρατηγική επιλογή αφορά πλέον τη Κάθετη Αποτροπή (Vertical Deterrence) )ήτοι την επιβολή σημαντικού κόστους στον αντίπαλο.
Αυτό συνεπάγεται απόπειρες πληγμάτων εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων στον Κόλπο αλλά και του Ισραήλ σε πρώτη φάση.
Μια δεύτερη φάση αφορά το δόγμα της Defa e Moqqadas ήτοι της Ιερής Άμυνας που χρησιμοποιήθηκε κατά τον Πόλεμο Ιράν Ιράκ τη δεκαετία του 80 και αφορά την επιβίωση του Σιιτισμού.
Επί της ουσίας η σύγχρονη υβριδική εκδοχή υπολογίζοντας τη καταλυτική κληρονομιά του Qassem Soleimani, αφορά Οριζόντια Κλιμάκωση και ανάφλεξη σ όλη τη Μέση Ανατολή και Μάχη Μέχρις Εσχάτων σε Πόλεμο Φθοράς ανεξαρτήτως τιμήματος.
Θα πρέπει ως εκ τούτου να συνυπολογισθεί στην σύγχρονη Ιρανική Στρατηγική Προσέγγιση η στρατιωτική συνεισφορά Κίνας και Ρωσίας ιδίως αναφορικά με στρατηγικές δυνατότητες αναγνώρισης κρούσης και προϋποθέσεις επιβίωσης πρώτου πλήγματος.
Ως εκ τούτου μια επικείμενη αμερικανική επίθεση θα πρέπει:
Να ελέγξει το Τέμπο των Επιχειρήσεων διατηρώντας τη Πρωτοβουλία και απολαμβάνοντας Αδιαμφισβήτητη Αεροπορική Κυριαρχία (Air Supremacy) για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 1 μήνα κατά τους πιο αισιόδοξους σχεδιασμούς.
Η διατήρηση του Τέμπο Πρωτοβουλίας εξ αποστάσεως δύναται απαιτεί Παράλυση της Αλυσίδας Διοίκησης του Αντιπάλου εξαρχής και στη συνέχεια.
Οι Ιρανοί έχουν την εμπειρία του Πολέμου των 12 Ημερών όπου υπέστησαν στρατηγικό αιφνιδιασμό.
Επιπρόσθετα, το μοντέλο επέμβασης-επιχείρησης στη Βενεζουέλα δεν ανταποκρίνεται στο πολυδιάστατο και ευμετάβλητο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής καθώς οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κλίμακας στην Ευρασία επικρέμoνται στις λεγόμενες ζώνες αστάθειας (Shatterbelts) με τον βαθμό δυσκολίας επίτευξης καθοριστικού αποτελέσματος να εξαρτάται από την μη γραμμική διάσταση της δυναμικής της σύγκρουσης.
Αν οι ΗΠΑ θεωρήσουν οτι αρκεί η αδιαμφισβήτητη τεχνολογική υπεροχή για να υπερισχύσουν θα υποπέσουν σε ολέθριο σφάλμα με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Αν αγνοηθεί η πολιτισμική διάσταση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή ελλοχεύει ο κίνδυνος συσπείρωσης των Ιρανών γύρω απ την ηγεσία (rally around the flag), παρά το γεγονός ότι το καθεστώς είναι ειδεχθές σε σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού.
Το ιρανικό έθνος διέπεται από αυξημένη εθνικο-θρησκευτική συνείδηση και αυτοκρατορική ταυτότητα, γεγονός που του επιτρέπει να ανθίσταται φανατικά εναντίον μιας εξωτερικής απειλής.
Η επικείμενη σύγκρουση θα κριθεί συνεπώς και απ το πολιτισμικό της πρόσημο και το εναλλακτικό αφήγημα.
Θα πρέπει να μην απειληθεί η κρατική υπόσταση του Ιράν ώστε να μην ενεργοποιηθούν ανακλαστικά ύστατης επιβίωσης.
Κατά συνέπεια μια καθολική Αμερικανική Νίκη απαιτείται να περιλαμβάνει μια μη γραμμική προσέγγιση με στρατηγική εξόδου που επιβάλλεται να προσφέρει ένα ολιστικό αφήγημα επανένταξης του Ιράν σε μια αρχιτεκτονική ασφαλείας όπως αυτή του ΙMEC με status κομβικού δρώντα.
*
Το παρόν άρθρο εμπεριέχει στοιχεία από το επικείμενο βιβλίο του Κων/νου Λαμπρόπουλου Belli Scientia το οποίο θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Σιδέρη.
