Ας το παραδεχτούμε.
Για πολλούς, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας θεατρικός ναρκισσιστής, ένας τρελός του οποίου οι υπερβολές ,που καταγγέλλονται από πρώην βοηθούς, εξηγούν τα πάντα.
Αλλά είναι όντως τόσο απλό;
Μια συναρπαστική εικόνα προέρχεται από το «Παράθυρο Όβερτον», ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που επινόησε ο Αμερικανός στοχαστής Τζόζεφ Όβερτον για να εντοπίσει την εξέλιξη μιας ιδέας σε μια κοινότητα.
Από το απαράδεκτο στο αποδεκτό, από το λογικό στο δημοφιλές, μέχρι τη νομιμοποίηση. Μια διαδικασία που καθοδηγείται από το πολιτικό μάρκετινγκ.
Σκεφτείτε το βίντεο που δημοσίευσε ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της σφαγής στη Γάζα.
Αυτός και ο Νετανιάχου δίπλα στην πισίνα, ανάμεσα σε χρυσά αγάλματα και βροχή δολαρίων, στιγματισμένοι ως αισχρότητα.
Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα, ο γαμπρός του, Τζάρεντ Κούσνερ, παρουσίαζε σιωπηλά απεικονίσεις ουρανοξυστών πάνω από τα ερείπια της πόλης της Γάζας σε διεθνή φόρουμ.
Ή εκείνο το βίντεο, με τον Τραμπ να πετάει περιττώματα σε διαδηλωτές από ένα αεροπλάνο.
Καθαρός παραλογισμός;
Παίζει με τη φαντασία, ενσταλάζοντας αμφιβολία, αξίζουν σεβασμό αυτοί οι «εγχώριοι τρομοκράτες» σε σημείο που δικαιολογεί θανατηφόρες συγκρούσεις όπως αυτές στη Μινεάπολη εναντίον ειρηνικών πολιτών.
Η ρατσιστική στάση απέναντι στους Ομπάμα, που παρουσιάζονται ως μαϊμούδες, δεν περνάει απαρατήρητη από ορισμένους ψηφοφόρους, αλλάζοντας το κοινό αίσθημα.
Ο Στιβ Μπάνον, γκουρού του Τραμπισμού, το ξεκαθάρισε.
«Μετακινούμε το παράθυρο του Όβερτον τόσο γρήγορα που πρέπει να το ξεπεράσουμε». Πίσω από την φαινομενική τρέλα του 47ου Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κρύβεται μια στρατηγική.
Ακραίες προκλήσεις για τον επαναπροσδιορισμό των ορίων του.
Κυρίες και κύριοι αυτός είναι ο αγαπητός και συγχρόνως μισητός Ντόναλντ Τραμπ.
