Σήμερα πολλοί συνάνθρωποι επιζητούν κοσμικά μεγαλεία για να υπηρετούνται και να επιβάλλονται στους συνανθρώπους τους. Ο Χριστός όμως λέγει στους μαθητές Του, ότι οι άρχοντες των λαών για να επικρατήσουν χρησιμοποιούν την βία και την καταπιεστική εξουσία.
Όποιος όμως θέλει να γίνει «πρώτος» μεταξύ των ανθρώπων πρέπει πρώτα να γίνει υπηρέτης όλων. Με απλά λόγια, να επιβληθεί στον εαυτό του και κατόπιν να δημιουργήσει αγαπητική σχέση με τους άλλους, γενόμενος ο ίδιος πρώτος διάκονος των άλλων, θυσιάζοντας τα πάντα για αυτούς χωρίς να έχει ή να αποκομίζει κανένα όφελος.
Η αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι σήμερα, ιδιαίτερα αυτοί που ασκούν την οποιαδήποτε εξουσία, είναι αντίληψη που θέλει να επιβάλλεται στους άλλους και να υπηρετείται από τους άλλους. Όμως, όπως μαρτυρεί η σύγχρονη πραγματικότητα οι ασκούντες και επιδιώκοντες την εξουσία, είναι και άδειοι, κενοί κάθε ηθικής αξίας, αλλά και παρασιτικά ζούν. Άδειοι κενοί περιεχομένου και παρασιτικά ζώντες είναι και όσοι θέλουν να τους υπηρετούν οι άλλοι.
Είναι άδειοι γιατί είναι βέβαιοι ότι είναι καλοί, τέλειοι, ότι τα ξέρουν όλα. Στην πραγματικότητα όμως ξέρουν ότι είναι «φελλοί» και κάνουν τα πάντα για να φαίνονται καλοί. Ποιό εμπόρευμα οι έμποροι λουστράρουν περισσότερο; Ασφαλώς εκείνο, το οποίο δεν είναι καλό. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ψέματα του προσώπου και της γλώσσας. Το μακιγιάζ στο πρόσωπο είναι μεν ζήτημα συνηθείας, αλλά και ομολογία γήρατος που δεν θέλουμε να εμφανίζεται. Σοβαρότερο όμως φτιασίδωμα από αυτό του προσώπου είναι το «φτιασίδωμα» της γλώσσας. Περιαυτολογούμε εμμέσως η αμέσως. Παράδειγμα οι ασκούντες την όποια εξουσία, οι οποίοι βάζουν στην γλώσσα τους το μακιγιάζ της επιδείξεως, και ομολογούν τις αρετές τους, τα κατορθώματά τους, τις επιδεξιότητές τους, για να επιβληθούν. Όταν ένας είναι «κενός» τόσο περισσότερο αγωνιά να φαίνεται «γεμάτος». Αυτός μοιάζει σαν πούπουλο που το πάει ο αέρας όπου θέλει ή σαν ντενεκές που παρασύρεται από τον άνεμο και χτυπώντας εδώ και κει κάνει θόρυβο. Αλλά, όπως και το δοχείο που κάνει θόρυβο μας ενοχλεί έτσι και οι κενοί και καυχώμενοι λόγω της κενότητάς τους, προξενούν την αγανάκτηση.
Επιπλέον αυτοί που θέλουν να υπηρετούνται από τους άλλους είναι και παράσιτα. Όχι μόνο δεν είναι κενοί για τον εαυτό τους, αλλά ζουν σε βάρος των άλλων. Αυτοί είναι βδέλλες, που άδειοι γεμίζουν με το αίμα και τον ιδρώτα των άλλων. Είναι ανίκανοι να δημιουργήσουν κάτι μόνοι τους και απομυζούν τροφές φτιαγμένες από τους άλλους.
Ώστε ψυχική κενότητα και παρασιτισμό έχουν όσοι θέλουν, λόγω ελλείψεως ηθικού περιεχομένου, να επιβάλλονται στους άλλους και να υπηρετούνται από τους άλλους.
Πώς θα διορθωθεί αυτή η λαθεμένη κατάσταση; Απλά όταν μάθουμε να επιβαλλόμαστε στον εαυτό μας και να υπηρετούμε τους άλλους.
Το να επιβάλλεσαι στον εαυτό σου είναι πληρότητα. Ο άνθρωπος που είναι πλήρης δεν αισθάνεται την αγωνία να φαίνεται κάτι και να επιδεικνύεται. Επιβάλλεται στον εαυτό του γενόμενος, και όχι φαινόμενος. Με τον τρόπο αυτό επιβάλλεται στους άλλους καλύτερα, παρά όταν θέλει να φαίνεται αυτάρκης ενώ δεν είναι. Επιβαλλόμενος στον εαυτό του δεν επιτρέπει να του επιβληθούν οι άλλοι. Στενοχωρών ό ίδιος τον εαυτό του δεν βρίσκεται στην θέση να τον στενοχωρήσουν οι άλλοι.
Αυτός που επιβάλλεται στον εαυτό του γενόμενος καλύτερος θα επιβληθεί και στους άλλους υπηρετώντας τους. Αυτός πού υπηρετεί τους άλλους είναι πλούσιος ψυχικά και πνευματικά και αυτή την πληρότητα την παρέχει στους άλλους με ευγένεια, με καλοσύνη, με χαμόγελο.
Τελικά η κοσμική αντίληψη που διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να επιβάλλεται στους άλλους, να υπηρετείται από τους άλλους μαρτυρεί έλλειψη ψυχικής και πνευματικής χαράς.
Η χριστιανική αντίληψη όμως, κατά την οποία επιβάλλεται κάποιος στον εαυτό του και υπηρετεί τους άλλους, μαρτυρεί πληρότητα και χαρά. Αυτός είναι ο δρόμος της αυτάρκειας ψυχής της μεγάλης καρδιάς που λέει ο λαός μας.
