Την 1η Μαρτίου του τρέχοντος έτους, ο Πατριάρχης της Ρωσίας Κύριλλος εξέφρασε τα θερμά του συλλυπητήρια στον Προέδρο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Μασούτ Πεζετσκιάν γιά τη δολοφονία, όπως κατονομάζει, του Ανωτάτου Ηγέτη της ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. ( https://mospat.ru/fr/news/94065/ )
Μάλιστα στη συλλυπητήρια αυτή επιστολή κατονομάζει τον Χαμενεΐ ως άνθρωπο με βαθιά θρησκευτικές πεποιθήσεις, αξιοσημείωτο πνευματικό και εθνικό ηγέτη γνωστό για τη δύναμη του πνεύματος και του χαρακτήρα του. Ο Ρώσος Πατριάρχης, προφανώς εσκεμμένα, αγνοεί τις δολοφονίες των αντιφρονούντων στο θεοκρατικό καθεστώς, την βία, την καταπίεση και τον εξευτελισμό των γυναικών την τρομοκρατία που επισώρευσε στον ιρανικό λαό και σε όλο τον κόσμο Χαμενεΐ και οι ομόφρονές του. Ο Πατριάρχης Κύριλλος ταυτίζεται με τις απόψεις του Ρώσου Προέδρου, γίνεται υπήκοος στην κοσμική εξουσία.
Αλλά ο Πατριάρχης της Ρωσίας δεν είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία.
Αυτές οι θέσεις είναι μακράν της κοινωνίας των πιστών. Για την πίστη και τη διδασκαλία της Χριστιανικής Εκκλησίας τη ο Θεός δεν έχει ανθρωπομορφικά πάθη, δεν κατακρίνει, δεν οργίζεται, δεν δημιουργεί το κακό. Για τον Μέγα Βασίλειο: «…όλως δε μήτε Θεόν αίτιον ηγού της υπάρξεως του κακού. Μήτε ιδίαν υπόστασιν του κακού είναι φαντάζου… Ζωή γάρ ο Θεός…».
Η Εκκλησία είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, είναι το σώμα του Ιησού Χριστού. Εκκλησία σημαίνει κοινή ζωή. Οι Χριστιανοί έχουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως «αδελφούς» ως μέλη στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους με οργανική ενότητα αγάπης. «Ένας Χριστιανός δεν είναι Χριστιανός».
Το κέντρο της ενότητας είναι ο Χριστός που είναι η σαρκωμένη αγάπη και αυτό που θεσπίζει αυτήν την αγαπητική αλληλέγγυα ενότητα, η Κεφαλή της. Ο Χριστός δεν είναι πάνω ή έξω από την Εκκλησία είναι η Εκκλησία και φανερώνεται στο πρόσωπο του Επισκόπου κάθε φορά που τελείται η Θεία Ευχαριστία, ο οποίος και συγκαλεί αυτό το αγαπητικό σώμα. Ο Χριστός δεν είναι μόνος είναι με όλους και σε όλους.
Ο Πατριάρχης Μόσχας εγκλωβισμένος στην δύναμη της εξουσίας δεν έχει σχέση με τον Χριστό ,άρα δεν είναι Εκκλησία.
Γιά τους χριστιανούς, η ειρήνη, ο διάλογος, η συγγνώμη και η συμφιλίωση, που πραγματώνονται στην κοινή συνάντηση της Θείας Λειτουργίας είναι έκφραση της χριστιανικής αγιότητας και απάντηση στη βία του πολέμου και του θανάτου. Η αγιότητα αυτή ευρίσκεται σε εκείνους, που αφιερώνονται στην εκρίζωση των πνευματικών απαρχών της βίας μέσα στις ίδιες τις υπάρξεις τους με τη μετάνοια (αλλαγή νοοτροπίας), που πραγματώνεται στην ενότητα των πάντων κατά τη συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία και που θεραπεύει τη διάσπαση που δημιουργεί ο θάνατος του πολέμου οδηγώντας όχι απλά σε μία στατική κατάσταση ειρήνης αλλά σε δυναμική μακαριότητα σε όλη τη ζωή του ανθρώπου, όπως ο Χριστός διακηρύσσει: «μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται».
Όσοι αρνούνται την ειρήνη και οδηγούν τους συνανθρώπους τους στο θάνατο, όπως και ο Πατριάρχης θέτουν τους εαυτούς τους εκτός Εκκλησίας αφού: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία καταδικάζει απεριφράστως την επέκταση της πολεμικής βίας, τους διωγμούς, την εκδίωξη και δολοφονία μελών θρησκευτικών κοινοτήτων, τον εξαναγκασμό για την αλλαγή της θρησκευτικής πίστεως, την εμπορία προσφύγων τις απαγωγές, τα βασανιστήρια, τις ειδεχθείς εκτελέσεις». (Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας 2016).
