«…συνεπώς χρειάζεσαι αυτό που σε συνεπαίρνει
σε αυτή τη μεταβαλλόμενη σχέση
μεταξύ Ανατολής και Δύσης ή πιθανόν
μιας Ανατολής χωρίς Δύση ή
μιας Δύσης χωρίς Ανατολή
όταν θα υπογράφεις την παγκόσμια πράξη της Σιωπής…»
Προδημοσίευση ποιημάτων από τη νέα ποιητική συλλογή της Λέλης Μπέη «ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ» που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ
ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ
Παγωμένος Χρόνος
Η απουσία μετρά
περισσότερο από την παρουσία
Ηρθαν και άραξαν τη νύχτα
κρυφά κάτι καράβια
Στη γκρίζα καταχνιά του πρωινού
έφυγαν
Γιά λίγες μόνο ώρες μια καταγωγική μαγεία
μια ένδειξη πως μπορείς να μετακινήσεις τον κόσμο
τον ουρανό του ουρανού
να ανακαλύψεις πως Κάποιος σε περίμενε πάντα στους βάλτους
Κάποιος που ένωνε αδιάκοπα νήματα
Σαν τη μεγάλη φιλοδοξία του Πτολεμαίου
να συγκεντρώσεις αυθεντικά όλη τη γνώση
στα πετρώματα στον παγωμένο χρόνο
μέσα σε ένα όνειρο θαυμάτων
στο χάδι της αιωνιότητας
κυριευμένος από μία έμπνευση μια επινόηση
που θα μπορούσε να τελειώσει το άπειρο επιτέλους
Χωρίς να το καταλάβεις μπήκες στο επικίνδυνο άδυτο
που συναντάς σε κάθε γνώση
στη μεταβλητότητα του ίδιου ονείρου
σε μια άυλη σκέψη άμορφη σαν τη μητέρα σαν το Θεό
Σε ένα περίεργο είδος ονείρου αποτάνθηκες
σε αυτόν που ένωνε τα νήματα
γιά να παραμείνεις ακόμα λίγο στον κόσμο της πραγματικότητας
δύο φορές
σε αυτήν και στην προηγούμενη
στο χαμένο κόσμο του πριν και
στη μεταβλητότητα της βεβαιότητας του τώρα
Ο Άγνωστος άλλαζε διαρκώς
στα άκρα της πόλης-
Σκέφτηκε ότι ίσως ο κόσμος δεν είναι
παρά ένα όνειρο της μνήμης
κάπως σαν να μπήκε στο αίμα του ξαφνικά όλο το Σύμπαν
μια Αρχαιότητα συναισθηματική
παραμένοντας διαρκώς στο ανεξιχνίαστο
ζώντας χωρίς να το ξέρει ο ίδιος
πως αυτός ήταν ο λόγος που ζούσε
σε πράγματα μικρά τα μεγάλα
αναζητώντας σε μορφές αγγείων και θραύσματα
όσα είχε φυλακίσει αναπνέοντας ο άνεμος του Πόντου
Έγινε κάποιος που σε παρέσυρε μακριά
στο λόφο των φτωχών αναπολώντας την έκταση
εκείνης της νύχτας την έκταση εκείνης της λέξης
που σου ψιθύρισαν τα νερά όταν έφυγαν
καθώς ο κάθε κόκκος εκείνης της άμμου
γινόταν ταυτόχρονα μια νέα θέση της μοίρας
για έναν από τους διαδοχικούς εαυτούς του στον κόσμο
Καί συνεπώς χρειάζεσαι αυτό που σε συνεπαίρνει
σε αυτή τη μεταβαλλόμενη σχέση
μεταξύ Ανατολής και Δύσης ή πιθανόν
μιας Ανατολής χωρίς Δύση ή
μιας Δύσης χωρίς Ανατολή
όταν θα υπογράφεις την παγκόσμια πράξη της Σιωπής
Φοβήθηκα τις κενές μεγάλες εκτάσεις
Τις άκρες των δακτύλων που ψηλαφούν το αχανές
Την αργή επανάσταση της γραφής
Την λεπτομέρεια που μας διαφεύγει
Ο,τι δεν θα μάθουμε
Τα Αρχαία λάθη
Την επαλήθευση
Το αγέννητο συναίσθημα
ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ
Και επειδή τα όνειρα
είναι πάντα μεγαλύτερα
Γράφοντας τον φοβερό αυτό στίχο της η Θάλασσα
« Μικρή ακατάγραφη στεριά στη μνήμη μέσα »
Είναι το λιμάνι
Ακολούθησα κάποιο βαθύ ποταμό στην αρχαία του ώρα
Τη χώρα την Ονειρεύτηκα
την έφερα κρυφά μέσα στην Ιστορία στη νύχτα των φαντασιώσεων και των αστερισμών στη νύχτα των Πολιτισμών στην νύχτα της αμφιβολίας
Και πνέει τώρα και αναβλύζει
ανάμεσα από τα πετρώματα,σε ομοιώματα σπιτιών, σε δρομάκια χωμάτινα, στις πτυχές των Ελληνικών αγαλμάτων, στις ανθισμένες Μανόλιες της Σικελίας, στην πηγή της Αρέθουσας στα είδωλα της νύχτας.
Γύρω από αυτήν χτίστηκε το θαύμα
Εγινε μια ρίζα υλική σε έναν άνεμο ,σε έναν περίεργο μυρωμένο χρόνο
σε ένα μετασχηματισμό που αναδύει μαγεία ,εκεί όπου ο άνεμος ήταν
το οικοδόμημα του ήλιου ,σε μια ζωή και μια άλλη που πάντα υπήρχε ταυτόχρονα
Την ονειρεύτηκα σαν μια μεγάλη Θάλασσα στη σιγή
Σαν όλα τα φανταστικά να έχουν συντελεστεί ,να έχουν ήδη γίνει
και να έχουν λεχθεί μέσα στην ύλη της προσωρινότητας
από ένα Μυθικό Παρθενώνα της Ιστορίας ,μια μετάδοση σκέψης
μέσα στη γυάλινη κοιλάδα της ανάμνησης
Πρίν χαθεί και η λήθη μαζί μας σε κάθε πόλη υπάρχει αυτή
που σε μάγεψε από παλιά, εκείνη που βρίσκεται στα βάθη πίσω από τα
παγωμένα βουνά της ουτοπίας εκείνη που είχε τη δύναμη να σε αλλάξει πραγματικά ,φέρνοντάς σε ξαφνικά σε έναν όρμο μικρό και άγνωστο όπου διαδραματίστηκαν και ειπώθηκαν όλα ,σε ένα δρόμο που ακόμα ακούγονται αν προσέξεις τα βήματα του χρόνου, σε εκείνον που θα ήθελες σε μια παρόρμηση παραδοχής να περπατήσεις πάνω στις αρχαίες του πέτρες με τις δικές σου σκέψεις ενώνοντας τα σπαράγματα του χρόνου στο νερό μιας πηγής που αναβλύζει ακόμα
Και αυτή χωρίς άλλο θα ήταν η πραγματική σχέση των ελαιώνων πλάι στη Θάλασσσα με τις συστάδες της δάφνης της ανθρώπινης Ιστορίας
Ο άνεμος σε σήκωνε στα χέρια
σε πρόβαλε πάνω στα κουπιά
μιας σιωπηρής θάλασσας
που αγνοούσες
Λέλη Μπέη
