Η μάνα έχει ιδιαίτερη θέση στον Ελληνισμό.
Από τις Σπαρτιάτισσες ( “ή ταν ή επί τας” ) και τον χορό του Ζαλόγγου έως τον αστικό μύθο της καρδιάς της μάνας (που ξεριζωμένη ρώτησε τον γιο της αν χτύπησε, καθώς ο αχαΐρευτος σκόνταψε πήγαινοντάς την πεσκέσι στην αχάριστη νύφη), η μάνα στον Ελληνισμό είναι ίσως το πιο αρχετυπικό σύμβολο της εθνικής μας ψυχικής καθήλωσης.
Αχνιστά ντολμαδάκια ανέβαλλαν την ωρίμανση των παιδιών πολύ πριν τη στεγαστική κρίση. Απωθημένα μανάδων οδήγησαν ανθρώπους σε λάθος επαγγελματικές και προσωπικές επιλογές. Ο χωροκατακτητικός τους ιμπεριαλισμός (σεμεδάκια και γνώμη για όλα) έκανε άχρηστους γιους ακόμα αχρηστότερους συζύγους. Θες γιατί ο απόμακρος καφενειακός σύζυγος που της φόρτωσαν με προξενιό οδηγούσε το νόημα της ζωής τους ασφυκτικά στα παιδιά; Θες γιατί ο ξερολισμός του μεταπτυχιακού δεν επέτρεπε αυτοκριτική; Θες γιατί οι αιώνες τοξικής πατριαρχίας έγιναν αυτοεπικυρούμενος δικαιωματισμός; Πάντα σε οικονομική ένδεια, πάντως.
Και ύστερα από 7 χρόνια Μητσοτάκη, ήρθε η εθνική μάνα Καρυστιανού, με όλες της τις αντιφάσεις : χαροκαμένη αλλά και κοκέτα• θύμα αλλά και δικομανής• χριστιανή μα και αντισυστημική• ρίχνει γέφυρες μα γκρεμίζει κιόλας• η Αριστερά τη φιλοξένησε στο Ευρωκοινοβούλιο, η (ακρο)Δεξιά καμαρώνει τις θέσεις της για τις αμβλώσεις• γιατρός-δικολάβος μα πάνω απ’όλα μάνα. Ένα ποτ πουρί, από το οποίο ο καθένας παίρνει ό,τι τον βολεύει. Ένα πολιτικό προϊόν από το κάτω ράφι. Πώς να μην ψαρεύει και από Κωνσταντοπούλου και από Βελόπουλο;
Ως ώρας, πολιτικά κινείται μεταξύ ουδέτερου απολιτίκ και εθνομηνυτήριας καταγγελίας. Θερίζει τη σπορά των πλατειών και της μόνιμης εθνικής αγανάκτησης – είναι άδικο να μην μετέχεις στο πάρτυ. Άλλωστε, κανένας από όσους κατέβηκαν στις πλατείες δεν ζήτησε ποτέ χάρη.
Η εικόνα του Ταξιάρχη και η ιδιότητα της γιατρού, διαχρονικού τοτέμ του συλλογικού μας φαντασιακού, συμπληρώνουν την εικόνα της Αγια-Σωτήρας που 3 χρόνια τώρα έρχεται. Είναι και Μαρία, βλέπεις. Σαν την Παναγία, το αρχέτυπο (αγορο)μάνας της φυλής.
Περιμένουμε, λέει, το πρόγραμμά της. Ποιον θα ενδιαφέρει αυτό; Αρκεί που είναι εκείνη. Ποιος ασχολείται με το ότι η κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος θέλει τη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης: δύο διαδοχικές Βουλές (Συντακτική και Αναθεωρητική), ευρείες συναινέσεις (180 και 151 ή αντίστροφα), χρόνους και διαβουλεύσεις σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν συζητά ουσία ούτε καν εσωκομματικά (πολλώ δε μάλλον διακομματικά); Αυτά είναι λεπτομέρειες για γραφικούς πολιτικολάγνους που έχουν λύσει τα προβλήματά τους. Αυτό που χρειάζεται ο πάντοτ’ ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος λαουτζίκος είναι τη νέα σωτήρα μας, που θα μας απαλλάξει από το μητσοτακαίικο μια κι έξω. Το τι θα γίνει μετά δεν μας νοιάζει. Αρκεί να φύγουν αυτοί.
Η δημοτικότητα της Καρυστιανού είναι ακόμα μία έκφανση αυτού που ειπώθηκε περί κοινωνίας χαμηλών προσδοκιών. 200 χρόνια μετά τον Καποδίστρια, ξέρουμε πάλι μόνο τι δεν θέλουμε. Ποτέ δεν (θα) ξέρουμε τι θέλουμε. Δεν αντέχουμε και την ευθύνη μιας θέσης. Πολλώ δε μάλλον να αποκτήσουμε σχέδιο για να την πετύχουμε.
Το υπερβάλλον συναίσθημά μας θα ξεχειλίζει πάντα σαν μπετονιέρα με γαρμπίλι, αρκετά για να τυφλώνει τον νου και τη σύνεση. Και μετά μας φταίει ο Ράμα που είπε πως δεν προερχόμαστε από τον Σωκράτη.
Μετά τον πρίγκηπα της αγανάχτησης Αλέξη, η Καρυστιανού μας αξίζει: η δικομανής μηνύτρια – πολιτικό σκουλαρικάκι, που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, γιατί είναι μάνα.
