Το 1872, ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αγόρασε από την οικογένεια Σούτσου, το κτήμα της Δεκέλειας (Τατόϊ) έκτασης 20.000 στρεμμάτων, αξίας 300.000 δρχ., μετά από παρότρυνση του Ερνέστου Τσίλλερ. Ο Γεώργιος έκτισε μία εξοχική κατοικία, αρχικά, η οποία περατώθηκε το 1874 και χρησιμοποιήθηκε ως πρώτη εξοχική κατοικία της βασιλικής οικογένειας. Οι «ανάγκες» όμως της, τότε, βασιλικής οικογένειας μεγάλωσαν καθώς αυξήθηκαν τα μέλη της και ο Γεώργιος Α΄ θέλησε να μεγαλώσει την περιουσία του. Για την επίτευξη του σκοπού του, ζήτησε να του παραχωρηθεί το εθνικό δάσος Μπάφι, που συνόρευε με την βασιλική του έπαυλη στο Τατόϊ, έναντι του ποσού των 60.000 δρχ.
«Επειδή το δάσος αυτό υπόκειτο σε καταστροφές συχνά και είχε καεί, οπότε το Δημόσιο δεν είχε κανένα κέρδος, εκτιμήθηκε η αξία του σε 60.000 δρχ. και εισήχθηκε στη Βουλή νομοσχέδιο περί εκποιήσεώς του στον Βασιλιά Γεώργιο αντί της προσδιορισθείσας αξίας».
Στην Συνεδρίαση της 10ης Φεβρουαρίου 1877 (Β΄ Σύνοδος), ο υπουργός Οικονομικών, Σωτήριος Σωτηρόπουλος, παρακαλεί τη Βουλή να συζητηθεί προ ημερησίας διάταξης, σε α΄ ανάγνωση, το νομοσχέδιο «περί εκποιήσεως στην Α.Μ τον βασιλιά, του δάσους Μπάφι αντί 60.000 δρχ». Με απλά λόγια να επιτραπεί η πώληση του δάσους στο βασιλιά. Η βουλή εγκρίνει ν΄ αναγνωσθεί σε α΄ συζήτηση.
Ο βουλευτής Σύρου, Νικόλαος Σούτσος εναντιώνεται στην επιψήφιση του νομοσχεδίου «περί εκποίησης» διότι όπως ισχυρίστηκε, αυτό αντίκειται στους νόμους του κράτους «διότι το δάσος δεν είναι φθαρτόν, διότι τα φθαρτά εκποιούνται δια δημοπρασίας και διότι δεν προηγήθηκε εκτίμηση. Η αξία του είναι μεγαλύτερη των 100 χιλιάδων δραχμών» δηλώνει. Υποβάλλει λοιπόν την εξής τροπολογία στην οποία απαλείφεται το ποσό και ο όρος «πώληση» και διατυπώνεται ως εξής: «Παραχωρείται εις την Α.Μ. τον βασιλέα το κατά τον δήμον Αχαρνών δάσος, ίνα είναι πλήρης και τελεία αυτού ιδιοκτησία».
Οι βουλευτές, Ξηροχωρίου Εύβοιας, Αλέξανδρος Πετσάλης και Πατρέων, Γεώργιος Ρούφος, θα υποβάλουν άλλη τροπολογία δια της οποίας «το δάσος παραχωρείται «ως προίκισις» στο Στέμμα και όχι προσωπικά στον βασιλέα». Ο πρωθυπουργός, Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, αντιτάχθηκε στην τροπολογία αυτή διότι, όπως επεσήμανε, ο βασιλιάς τού δήλωσε ότι επιθυμεί να το αγοράσει.
Ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης ζητά από τον πρωθυπουργό να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους αποκρούει την παραχώρηση του Δάσους στο Στέμμα, αφού και η παραχώρηση παρέχει τα ίδια δικαιώματα στον Βασιλέα Γεώργιο για το κτήμα.
Ο πρωθυπουργός αποκρίνεται ότι ο βασιλιάς του δήλωσε ότι επιθυμεί να επεκτείνει την προσωπική ιδιοκτησία του στην Δεκέλεια δια της αγοράς του δάσους που συνορεύει με αυτή, δηλαδή το δάσος Μπάφι, και δεν επιθυμεί επομένως να αυξήσει την περιουσία που είναι ήδη στο όνομά του μέσω της δωρεάς του δάσους στο Στέμμα.
Ο βουλευτής Πυλίας, Νικόλαος Καράπαυλος, λέει ότι «δεν επιθυμεί να καθιερωθεί τέτοιος θεσμός «περί προικοδοτήσεως» του Στέμματος. Το Στέμμα δεν έχει περιουσία στην Ελλάδα, και δεν πρέπει να θεσπιστεί τέτοια διαδικασία. Ο βασιλιάς ζητεί ως άτομο να αγοράσει το δάσος, αν δε το έθνος δε θέλει να λάβει το τίμημα, έχει καλώς. Να παραχωρηθεί όμως το δάσος στο Στέμμα δεν είναι ορθό. Τέτοια αρχή δεν πρέπει να καθιερωθεί πριν κανονιστεί μάλιστα με ποιο τρόπο αυτή η περιουσία θα διαχειρίζεται.
Ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης επιμένει ότι δεν μπορεί καμία βουλή να έρθει σε αγοραπωλησίες απευθείας με τον βασιλέα και «εφόσον ο βασιλιάς απέκτησε παιδιά, η προικοδότησις του στέμματος είναι φυσική συνέπεια».Θα εκφράσει δε την απορία, πώς ο κ. Καράπαυλος θεωρεί ολέθριαν την αρχήν της προικοδοτήσεως του στέμματος, αλλά παραδέχεται την ατομικής προς τον βασιλέα δωρεάν.
Αφού επιψηφίστηκε επί της Αρχής το νομοσχέδιο, έγινε φανερή ονομαστική ψηφοφορία επί της τροπολογίας του κ. Πετσάλη, να παραχωρηθεί το δάσος ως προίκιση του Στέμματος, η οποία απορρίφθηκε με 65 ψήφους κατά 44 και υπερψηφίστηκε η τροπολογία που κατέθεσε ο βουλευτής Σύρου κατά την οποία δωρίζεται στoν βασιλιά Γεώργιο Α΄ το δάσος Μπάφι, με ένα μόνο άρθρο: «Το κατά τον δήμον Αχαρνών εθνικό δάσος, καλούμενον Μπάφι, κατά τα γνωστά αυτού όρια, παραχωρείται προς την Α.Μ. τον Βασιλέα ως πλήρης και τελεία αυτού ιδιοκτησία». Υπέρ της δωρεάς εψήφισαν οι βουλευτές των: Κουμουνδούρου, Τρικούπη, Δηλιγιάννη και οι αποσπασμένοι του Ζαϊμη.
Η β΄ ανάγνωση έγινε την επόμενη μέρα 11 Φεβρουαρίου 1877 (Πρακτικά Βουλής, Συνεδρίαση ΟΕ΄, σελ.366). Το θέμα ήρθε σε γ΄ και τελευταία ανάγνωση στις 14 Φεβρουαρίου 1877 (Πρακτικά Βουλής, Συνεδρίαση Οστ΄, σελ. 376). Τον λόγο πήρε ο βουλευτής Νέων Ψαρών, Μιλτιάδης Κανάρης, ( 4ος γιός του Κωνσταντίνου Κανάρη), ο οποίος ζήτησε να αναβληθεί η συζήτηση για τρεις μέρες κάνοντας μία πολύ σημαντική τοποθέτηση. Τί είπε ο Μιλτιάδης Κανάρης: «Οι αρχαίοι έλεγαν, ένα πράγμα για να είναι καλό πρέπει να γίνεται και καλά. Σήμερα οι πάντες ανομολογούμε ότι οι περιστάσεις είναι κρίσιμες, ότι έχουμε ανάγκη χρημάτων κλπ». «Ερωτώ», συνεχίζει ο Κανάρης, «είναι σήμερα κατάλληλη περίσταση, η βουλή να ασχολείται με την ψήφιση τέτοιων νομοσχεδίων περί παραχώρησης δασών στον βασιλιά; Σήμερα είναι καιρός θυσιών! Οι πάντες το λέτε! Νομίζω δε ότι οι θυσίες πρέπει να αρχίζουν πρώτον από τον βασιλιά, ο οποίος θα δώσει το παράδειγμα». Θα φέρει μάλιστα ως παράδειγμα, τον Πέτρο της Βραζιλίας ( πρόκειται για τον αυτοκράτορα Πέτρο Β΄), τον οποίο θα χαρακτηρίσει «ηγεμόνα διαπρεπή» και ο οποίος, όπως λέει, όταν η πατρίδα του βρέθηκε σε ανάγκη, πρώτος κατέβαλε γενναίο χρηματικό ποσό. «Νομίζω», κατέληξε ο βουλευτής, «ότι χάριν της αξιοπρέπειας της Βουλής, πρέπει να αναβληθεί η συζήτηση αυτού του νομοσχεδίου».
Η Βουλή όμως αντέταξε ότι το δάσος, που είχε καταστραφεί από πυρκαγιά, και μη καλλιεργούμενο, δεν προσφέρει καμία πρόσοδο στο Δημόσιο, ενώ με την παραχώρησή του στον Βασιλιά, αυτός θα παρέχει τα μέσα στους πολίτες που θα εργαστούν για την συντήρησή του και συγχρόνως θα καταστεί παράδειγμα της κατάλληλης καλλιέργειας των δασών. Με αυτό το σκεπτικό απορρίφθηκε η πρόταση του βουλευτή Κανάρη και η βουλή παμψηφεί παραδέχτηκε το νομοσχέδιο κατ΄ αρχή, άρθρο και σύνολο, ως εξής «Το κατά τον δήμον Αχαρνών εθνικό δάσος, καλούμενον Μπάφι, κατά τα γνωστά αυτού όρια, παραχωρείται προς την Α.Μ. τον Βασιλέα ως πλήρης και τελεία αυτού ιδιοκτησία».
«Κακώς στη βουλή και στις εφημερίδες ονομάσθηκε η παραχωρηθείσα γη στον Γεώργιο Α΄ στην θέση Μπάφι, δάσος Μπάφι. Το κτήμα αυτό άλλοτε ανήκε σε μονή και περιήλθε στο δημόσιο προ πολλών ετών. Μέχρι προ ολίγου χρόνου υπήρχε δάσος από μεγάλα πεύκα, αλλά κάηκε προ ετών, όπως τούτο συμβαίνει τα καλοκαίρια ένεκα των κακών δασονομικών διατάξεων των Κυβερνήσεων μας. ώστε σήμερα εκτός από λίγα δένδρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο, παρά θάμνοι και χέρσα γη και άνυδρη», θα γράψει η Εφημερίς του Κορομηλά στις 20 Φεβρουαρίου 1877.
Κατά την συνεδρίαση της 21ης Φεβρουαρίου 1877, (Πρακτικά Βουλής, Συνεδρίαση ΠΒ΄, σελ.412) ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε στο Σώμα ότι μόλις έλαβε επιστολή από τον Γεώργιο Α΄, την οποία και διάβασε μεγαλοφώνως.
«Εν Αθήναι την 21 Φεβρουαρίου 1877
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Σας παρακαλώ να δηλώσητε εν τη προσεχεί συνεδριάσει της Βουλής τας προς αυτήν ευχααρτιστίας μου δια την πρόθυμον επιψήφισιν της προς εμέ παραχωρήσεως τοου δάσους Μπάφι. Το δε εκ δραχμών 60.000 τίμημα αυτού, το οποίον το υπουργείον κατά παραγγελίαν μου είχε προτείνει η δε Βουλή εν τη προς εμέ αβροφροσύνη της δεν απεδέχθη, θέλω καταθέσει εις την Εθνικήν Τράπεζαν εντόκως επιφυλασσόμενος να προσδιορίσω ακολούθως την κοινωφελή χρήσιν αυτών.
Όλως εύνους υμίν
ΓΕΩΡΓΙΟΣ».
Χριστίνα Φίλιππα
