«Eίμαστε όλοι στο ίδιο καράβι». Από Εθνικής απόψεως είναι απολύτως σωστό αλλά από πολιτική άποψη έχει σημασία και σε ποια θέση κάθεσαι και τι ρόλο έχεις. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι βρίσκονται στο κατάστρωμα και κάποιοι άλλοι βρίσκονται μόνιμα κάτω, τραβώντας κουπί, χωρίς προοπτική να αλλάξουν θέση.
Αυτό συμβαίνει σήμερα με την Ελληνική Μεσαία Τάξη. Ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο μικρός επιχειρηματίας, ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, ο αφοσιωμένος δημόσιος υπάλληλος, ο πραγματικός αγρότης, ο τεχνίτης. Όλοι εμείς οι οποίοι καθημερινά κινούμε την οικονομία της χώρας. Εκείνοι οι οποίοι δημιουργούμε πλούτο, πληρώνουμε φόρους, στηρίζουμε την απασχόληση και κρατούμε όρθια την πραγματική οικονομία. Χωρίς εμάς το καράβι δεν θα κινείτο ούτε ένα μέτρο.
Η μεσαία τάξη στην Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί μέσα σε ένα πλέγμα κανόνων και ρυθμίσεων το οποίο συχνά λειτουργεί ως μηχανισμός αιχμαλωσίας και στέρησης προοπτικής. Φωτογραφικές διατάξεις, ρυθμιστικά εμπόδια, επιλεκτικές παρεμβάσεις της διοίκησης και ένα γραφειοκρατικό φορολογικό περιβάλλον δημιουργούν ένα σύστημα στο οποίο η προσπάθεια είτε εμποδίζεται είτε αποφεύγεται.
Οι θεσμοί δεν ανακτούν την αξιοπιστία τους επειδή απλώς ζητάμε από την κοινωνία να τους εμπιστευθεί. Την ανακτούν όταν λειτουργούν πραγματικά ανεξάρτητα. Και η ανεξαρτησία δεν είναι σύνθημα. Είναι θεσμική αρχιτεκτονική. Συνεπώς η ‘νοοτροπία’ είναι μάλλον δημιούργημα ενός διαβλημένου θεσμικού πλαισίου παρά μια ιδιότητα του Εθνικού μας DNA.
Ένας θεσμός είναι ανεξάρτητος όταν διοικείται από πρόσωπα τα οποία επιλέγονται με διαδικασίες διαφάνειας και αξιοκρατίας, χωρίς πολιτικά παζάρια και κομματικές ισορροπίες. Όταν διαθέτει δικούς του, αυτοτελείς οικονομικούς πόρους ώστε να μην εξαρτάται από την εκάστοτε κυβέρνηση για τη λειτουργία του. Και όταν οι αποφάσεις του στηρίζονται σε κανόνες λογοδοσίας οι οποίοι επιτρέπουν στην κοινωνία να γνωρίζει πώς και γιατί λαμβάνονται.
Η αδιαφάνεια των θεσμών έχει άμεση και έμμεση επίδραση στην ικανότητα της κοινωνίας μας να αναπτύξει μια Ισχυρή και Παραγωγική Οικονομία επειδή μέσα από αυτούς διαμορφώνεται το πλαίσιο του ανταγωνισμού της ανταγωνιστικότητας.
Το αποτέλεσμα είναι μια ιδιότυπη αντίφαση: η παραγωγική τάξη της χώρας στηρίζει το σύστημα, αλλά δεν συμμετέχει ουσιαστικά στη διαμόρφωσή του.
Η μεσαία τάξη κινεί το καράβι, αλλά δεν έχει λόγο ούτε για την πορεία του, ούτε για την προοπτική του, είναι αιχμάλωτη στους περιορισμούς του πολιτικού συστήματος.
