Μια μητέρα χάνει την κόρη της σε ένα πολύνεκρο ατύχημα. Το ατύχημα αυτό γίνεται αποτρόπαιο σύμβολο ενός κράτους, το οποίο απαξιώνει συστηματικά την ασφάλεια και τις ζωές των πολιτών του.
Η συγκεκριμένη γυναίκα με έναν οργισμένο λόγο καταφέρνει να ξεσηκώσει τον συλλογικό νου, ο οποίος υπήρξε για χρόνια απαθής και κοιμισμένος. Συγκεντρώνει πλήθη και υπογραφές, που αρχίζουν να ζητούν ένα κράτος δικαίου. Ασταμάτητα τολμάει να διατυπώνει ερωτήματα που είναι άξιον απορίας γιατί μέχρι τώρα δεν διατύπωνε κανείς.
Και ύστερα αποφασίζει να ασχοληθεί με την πολιτική.
Όσοι την μάχονται ή την υποτιμούν λένε ότι «εργαλειοποιεί το πένθος της για να ανέλθει στην πολιτική» και ότι «είναι άπειρη». Τολμώ σε αυτά να θέσω κάποια ερωτήματα:
Είναι πιο υγιές για την κοινωνία να είναι η πολιτική αποκλειστικό χωράφι συγκεκριμένων οικογενειών; Να γίνεται δηλαδή κάποιος βουλευτής ή υπουργός ή δήμαρχος ή πρωθυπουργός, επειδή του το είπαν η μαμά του και ο μπαμπάς του;
Είναι πιο υγιές για την κοινωνία όποιος ασχολείται με την πολιτική να πρέπει να περάσει από τους κομματικούς μηχανισμούς; Να ξεκινάει από τις φοιτητικές παρατάξεις για να αρχίσει να δικτυώνεται οργανώνοντας εκδρομές και πάρτι με μεθύσια ή συναυλίες που μυρίζουν σουβλάκι;
Να πρέπει να προσκολληθεί σε κάποιον ισχυρό περιμένοντας να έρθει και η δική του ώρα για έδρανο ή καρέκλα; Να κάνει ασταμάτητα χειραψίες, να χαμογελάει όλη την ώρα όταν φωτογραφίζεται με τον κάθε άσχετο, να μπαίνει σε σπίτια ανθρώπων που λέει ότι δεν γνωρίζει το ποιόν τους στη διάρκεια προεκλογικών εκστρατειών;
Ή μήπως είναι καλύτερα να ασχολούνται με την πολιτική δημοφιλείς τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, παρουσιαστές, ηθοποιοί; Γιατί δεν είδαμε τέτοια οργή για την απειρία, όταν τέτοια πρόσωπα εντελώς άσχετα με την πολιτική πήγαν να μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο.
Άραγε δεν αξίζει να μπει στην πολιτική κάποιος που έχει εμπνεύσει τα πλήθη με τον λόγο του για την κοινωνία, αν πρωτύτερα δεν έχει ιδροκοπήσει στα κανάλια προσπαθώντας να πείσει για τη σπουδαιότητά του; Αν τα φυλλάδια με τη φωτογραφία του δεν βρέθηκαν χιλιοπατημένα να ρυπαίνουν τον δρόμο την ημέρα των εκλογών;
Αναρωτιέμαι, εν έτει 2026, μετά τους νεκρούς των Τεμπών, μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τους πολιτικούς σχεδόν να ομολογούν ότι είναι ανίσχυροι απέναντι σε ένα κράτος διαφθοράς και ανικανότητας, αν έχουμε τόση ανάγκη να διαιωνίσουμε τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική ως τώρα στην Ελλάδα.
Έχω την αίσθηση ότι είναι βαθιά πολιτικό, το να έχει την ικανότητα να δείξει κανείς το εξοργιστικό, τη στιγμή που οι περισσότεροι είτε έχουν γίνει ένα μαζί του, είτε έχουν αποσυρθεί στην απογοήτευση. Κι αυτό μπορεί να θεωρηθεί δικαίωμα για μια αρχή.
Και σίγουρα δεν είμαι από τα άτομα που ονειρεύονται σωτήρες ή μεσσίες ή αλλαγές-πυροτεχνήματα. Οποιοδήποτε κόμμα ετοιμάζεται μπορεί να αρχίσει να κρίνεται, αφότου παρουσιάσει προτάσεις και στελέχη. Μπορεί να είναι κάτι καλό ή να αποτύχει, μα το τι αξίζει θα το δείξει μόνο ο χρόνος και η δράση του.
Και να μην ξεχνάμε ότι μιλάμε αυτή τη στιγμή για τη χώρα, στην οποία συχνά στις δημοσκοπήσεις ο Κανένας κρίνεται ως ο πιο ικανός μέλλων πρωθυπουργός. Για τη χώρα στην οποία πάνε οι μισοί πολίτες να ψηφίσουν.
Όποιος θεωρεί, λοιπόν, ότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην πολιτική ζωή μας είναι το νέο κόμμα ή κίνημα ή ό,τι άλλο ετοιμάζεται, ίσως θα πρέπει να το σκεφτεί λίγο καλύτερα…
