Κόρη ενός διακεκριμένου χειρούργου και μιας μητέρας που πρωτοστατούσε στο κίνημα υπέρ της γυναικείας ψήφου, η Κάθριν Χέπμπορν γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1907 στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ και μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον ασυνήθιστα προοδευτικό για την εποχή. Από νωρίς έδειξε αθλητικό ταλέντο, έντονη προσωπικότητα και πλήρη αδιαφορία για τις κοινωνικές συμβάσεις, χαρακτηριστικά που έμελλε να τη συνοδεύσουν σε όλη τη ζωή και την καριέρα της.
Η Χέπμπορν δεν έμοιαζε με καμία άλλη σταρ της εποχής της. Φορούσε παντελόνια όταν το Χόλιγουντ απαιτούσε γκλάμουρ, μιλούσε ανοιχτά, δεν έκρυβε τις απόψεις της και δεν ενδιαφερόταν να γίνει «αρεστή». Αυτή ακριβώς η αντισυμβατική της στάση έγινε τελικά το σήμα κατατεθέν της. Η ίδια η Britannica σημειώνει ότι έφερε στους ρόλους της μια δύναμη χαρακτήρα που μέχρι τότε θεωρούνταν σχεδόν ανεπιθύμητη για τις πρωταγωνίστριες του αμερικανικού σινεμά.
Το 1928, μετά την αποφοίτησή της από το Bryn Mawr College, ξεκίνησε ουσιαστικά την υποκριτική της πορεία και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο της στο Broadway. Ήταν επίσης η χρονιά που παντρεύτηκε τον Ludlow Ogden Smith — τον μοναδικό γάμο της ζωής της — με τον οποίο χώρισε το 1934.
Στο σινεμά, η πορεία της εξελίχθηκε σε θρύλο. Η πρώτη της νίκη ήρθε με το «Morning Glory» για την περίοδο 1932/33, ενώ ακολούθησαν τα «Guess Who’s Coming to Dinner» (1967), «The Lion in Winter» (1968, σε ισοψηφία με τη Barbra Streisand) και «On Golden Pond» (1981). Με αυτά τα τέσσερα βραβεία, η Χέπμπορν παραμένει μέχρι σήμερα η ηθοποιός με τα περισσότερα ανταγωνιστικά Όσκαρ ερμηνείας στην ιστορία της Ακαδημίας.
Κι όμως, τα Όσκαρ δεν ήταν ποτέ στο κέντρο της ζωής της. Η Κάθριν Χέπμπορν δεν πήγε ποτέ στην τελετή για να παραλάβει κάποιο από τα τέσσερα βραβεία της. Η μοναδική φορά που εμφανίστηκε στην απονομή ήταν το 1974, όχι ως βραβευμένη αλλά ως παρουσιάστρια του τιμητικού Irving G. Thalberg Memorial Award στον φίλο της, παραγωγό Lawrence Weingarten.
Αυτή η απόσταση από τη βιομηχανία του θεάματος ταίριαζε απόλυτα με την προσωπικότητά της. Η Χέπμπορν δεν έχτισε τον μύθο της πάνω στις δημόσιες σχέσεις, αλλά πάνω στην ιδιοσυγκρασία, το πείσμα και τη συνέπεια με τον εαυτό της. Η σχέση της με τον Σπένσερ Τρέισι, η έντονη σκηνική της παρουσία και η άρνησή της να χωρέσει σε στερεότυπα την έκαναν κάτι πολύ περισσότερο από σταρ: την έκαναν σύμβολο.
Στην πραγματικότητα, η δύναμή της δεν βρισκόταν μόνο στις ερμηνείες της, αλλά και στον τρόπο που επέλεξε να ζήσει. Δεν κυνήγησε την αποδοχή, δεν υποτάχθηκε στους κανόνες της εποχής και δεν φέρθηκε ποτέ σαν να χρωστά εξηγήσεις σε κανέναν. Ίσως γι’ αυτό το ρεκόρ της αντέχει ακόμη: επειδή δεν ήταν απλώς μεγάλη ηθοποιός, αλλά μια προσωπικότητα που δεν επαναλήφθηκε.
Οι άλλοι μεγάλοι κάτοχοι των περισσότερων Όσκαρ ερμηνείας
Μετά την Κάθριν Χέπμπορν με τα 4, δεν υπάρχει μία «καθαρή» πεντάδα, γιατί ακολουθεί ισοπαλία ηθοποιών με 3 Όσκαρ ερμηνείας. Τα πιο χαρακτηριστικά ονόματα αυτής της κορυφής και αμέσως μετά ποιοι ακόμη ισοβαθμούν.
1. Μέριλ Στριπ
Έχει κερδίσει τρία Όσκαρ ερμηνείας: για το «Kramer vs. Kramer» (β΄ γυναικείος ρόλος), το «Sophie’s Choice» και το «The Iron Lady». Παραμένει επίσης η πιο πολυπροτεινόμενη ερμηνεύτρια στην ιστορία των Όσκαρ.
2. Τζακ Νίκολσον
Με τρία Όσκαρ, για τα «One Flew Over the Cuckoo’s Nest», «Terms of Endearment» και «As Good as It Gets», είναι ένας από τους ελάχιστους άνδρες που έφτασαν τόσο ψηλά στη σχετική λίστα.
3. Ίνγκριντ Μπέργκμαν
Η σπουδαία Σουηδή σταρ κέρδισε τρία Όσκαρ για τα «Gaslight», «Anastasia» και «Murder on the Orient Express», αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα σε διαφορετικές εποχές του κλασικού σινεμά.
4. Φράνσις ΜακΝτόρμαντ
Με τρεις νίκες για τα «Fargo», «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» και «Nomadland», ανήκει στο πιο κλειστό κλαμπ βραβευμένων ηθοποιών της Ακαδημίας.
