Η έφοδος της βελγικής αστυνομίας σε υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026 άνοιξε εκ νέου έναν φάκελο που αφορά μια «βαριά» συμφωνία ακινήτων: την πώληση 23 κτιρίων της ΕΕ στον βελγικό κρατικό επενδυτικό φορέα SFPIM το 2024, με τίμημα 900 εκατ. ευρώ.
Η υπόθεση διερευνάται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO), ενώ – σε αυτό το στάδιο – δεν έχει αποσαφηνιστεί δημόσια αν προκύπτουν ποινικά αδικήματα. Η Κομισιόν δηλώνει ότι η πώληση «ακολούθησε τις καθιερωμένες διαδικασίες» και ότι θα συνεργαστεί πλήρως με τις αρμόδιες αρχές.
Πρώτο «ξεκαθάρισμα»: δεν είναι «σκάνδαλο των λίγων ευρώ, αλλά των 900 εκατομμυρίων
Στο δημόσιο διάλογο (και σε αρκετές αναφορές) κυκλοφόρησε η σύντμηση «σκάνδαλο των 900€». Όμως το ποσό που περιγράφεται στα ρεπορτάζ είναι 900 εκατ. ευρώ και αφορά πώληση ακινήτων/κτιρίων της ΕΕ.
Τι ξέρουμε μέχρι τώρα (με ημερομηνίες)
2024: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προχωρά στην πώληση 23 κτιρίων προς τον βελγικό φορέα SFPIM, έναντι 900 εκατ. ευρώ.
12 Φεβρουαρίου 2026: Βελγική αστυνομία πραγματοποιεί έρευνες σε υπηρεσίες της Κομισιόν, μεταξύ αυτών – σύμφωνα με πληροφορίες – και στη Γενική Διεύθυνση Προϋπολογισμού, στο πλαίσιο έρευνας της EPPO.
23 κτίρια ή 21 «σπίτια»; Γιατί υπάρχει σύγχυση
Τα διεθνή και ελληνικά ρεπορτάζ που έχουν δημοσιευθεί έως τώρα μιλούν σταθερά για 23 κτίρια (buildings), όχι για 21 κατοικίες.
Αν στην πραγματικότητα υπάρχει «υπο-ομάδα» ακινήτων που περιγράφονται ως κατοικίες (π.χ. διαμερίσματα/μονάδες) ή αν κάπου έγινε σύγχυση μεταξύ «κτιρίων» και «μονάδων», αυτό είναι ακριβώς ένα από τα σημεία που χρειάζονται επίσημη αποσαφήνιση: ποια ακίνητα ήταν (γραφεία, κατοικίες, μικτές χρήσεις), πόσα ήταν ως κτίρια και πόσα ως επιμέρους μονάδες και πώς αποτιμήθηκαν.
Το «σενάριο της πανδημίας» και τα ερωτήματα που δεν απαντώνται ακόμη
Σύμφωνα με πληροφορίες της HuffPost από πηγές στις Βρυξέλλες, η ιστορία «κουμπώνει» με σχέδιο που συζητήθηκε στην εποχή της πανδημίας: να εξασφαλιστούν ακίνητα/καταλύματα για προσωπικό που υπηρετεί στις Βρυξέλλες, ώστε να διευκολυνθεί η λειτουργία υπηρεσιών και η τηλεργασία «με ασφάλεια».
Αυτή η εκδοχή αποκαλύπτεται για πρώτη φορά και δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής στα δημόσια στοιχεία της έρευνας που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Αυτό, όμως, δεν την ακυρώνει ως HuffPost δημοσιογραφικό ερώτημα προς την ηγεσία της Κομισιόν. Tην κάνει ακόμη πιο επιτακτική: αν υπήρξε τέτοιο σχέδιο, ποιος το ενέκρινε, πότε, με ποια κριτήρια και με ποιο κόστος/όρους;
Το κεντρικό ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι διπλό:
- Τι ακριβώς πουλήθηκε το 2024 και με ποια διαδικασία.
- Ποια ήταν η επιχειρησιακή/δημοσιονομική σκοπιμότητα – και αν υπήρξε αλλαγή σχεδίου από την περίοδο της πανδημίας μέχρι την τελική πώληση.
«Να αγοραστούν και μετά να ξαναπουληθούν»: το πιο κρίσιμο σημείο
Η πληροφορία που δόθηκε στην HuffPost ότι το σχέδιο «ήταν να αγοραστούν και μετά να ξαναπουληθούν» –χωρίς σαφή χρονικό ορίζοντα και χωρίς διακριτή εγγύηση μη ζημίας– αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής ουσίας:
Ποιος αναλαμβάνει τον κίνδυνο μιας μεταπώλησης;
Με ποια διασφάλιση ότι δεν θα υπάρξει απώλεια δημοσίου/ευρωπαϊκού χρήματος;
Ποιος ελέγχει αν η αποτίμηση και οι όροι ήταν συμφέροντες;
Εδώ ακριβώς μπαίνει και η διάσταση των θεσμών: η υπόθεση αφορά συναλλαγή που έγινε όταν αρμόδιος επίτροπος για προϋπολογισμό και διοίκηση ήταν ο Γιοχάνες Χαν.
Γιατί η υπόθεση «καίει» πολιτικά
Διότι, ανεξάρτητα από το πού θα καταλήξει ποινικά η έρευνα, η εικόνα είναι ήδη προβληματική:
- έφοδος σε υπηρεσίες της Κομισιόν,
- έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας,
- μια συμφωνία 900 εκατ. που έγινε το 2024 και τώρα «ξαναδιαβάζεται» γραμμή-γραμμή.
Και κυρίως, διότι η ΕΕ, που ζητά διαφάνεια από κράτη-μέλη, οφείλει να την εφαρμόζει και στο δικό της «σπίτι».
Τα 7 ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν (δημόσια)
1. Ποια είναι τα 23 κτίρια (διευθύνσεις/χρήσεις/επιφάνειες);
2.Υπάρχει και δεύτερη καταμέτρηση ως «μονάδες/κατοικίες» που εξηγεί το «21»;
3.Πώς έγινε η αποτίμηση και ποιοι ήταν οι όροι του διαγωνισμού/προσφορών;
4.Ποια υπηρεσία/επιτροπή αξιολόγησε και με ποια «τείχη» ανεξαρτησίας;
5.Αν υπήρχε πανδημικό σχέδιο «στέγασης», πότε αποφασίστηκε και πότε εγκαταλείφθηκε/μετασχηματίστηκε;
6.Ποια ήταν η σκοπιμότητα να μεταφερθούν όλοι σε αγορασμένα ακίνητα της ΕΕ όταν υπάλληλοι και αξιωματούχοι έμεναν ήδη είτε σε ιδιόκτητα σπίτια είτε σε ενοικιασμένα ή ξενοδοχεία;
7.Και το πιο απλό: πού είναι σήμερα αυτά τα ακίνητα στον χάρτη της ΕΕ — τι χρήση έχουν, ποιος ωφελείται, ποιος πληρώνει;
