Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του René Angélil, η Céline Dion επιστρέφει στη μνήμη του όπως ξέρει καλύτερα: με λέξεις που μοιάζουν τραγούδι, σε μια ανάρτηση στο Instagram Εκεί μοιράστηκε φωτογραφία του σε κορνίζα πάνω σε πιάνο και ένα μήνυμα που συνυπογράφουν και οι γιοι τους. Μια μικρή οικογενειακή «τελετή» αγάπης, που θυμίζει ότι ο χρόνος δεν γιατρεύει, απλώς αλλάζει μορφή.
Η Dion έγραψε, μεταξύ άλλων, ότι «δέκα χρόνια χωρίς εσένα φαίνονται σαν μία μέρα, και ταυτόχρονα κάθε μέρα μοιάζει με δεκαετία», προσθέτοντας πως «μας λείπεις περισσότερο από όσο μπορούμε να αντέξουμε, αλλά μας έμαθες να είμαστε δυνατοί».
Η ιστορία τους ξεκίνησε πολύ πριν γίνει πρωτοσέλιδο. Ο René, ήδη καταξιωμένος μάνατζερ, άκουσε την 12χρονη Céline σε demo και αποφάσισε να την καθοδηγήσει επαγγελματικά, σε σημείο που, σύμφωνα με τη γνωστή αφήγηση της πρώτης τους περιόδου, υποθήκευσε το σπίτι του για να χρηματοδοτήσει το πρώτο της άλμπουμ.
Η σχέση τους έγινε δημόσια αργότερα, με τον γάμο τους να πραγματοποιείται στις 17 Δεκεμβρίου 1994 στη Notre-Dame Basilica του Μόντρεαλ. Μια τελετή που τότε είχε πάρει διαστάσεις εθνικού γεγονότος.
Απέκτησαν τρεις γιους: τον René-Charles (γεν. 2001) και τα δίδυμα Nelson και Eddy (γεν. 2010).
14 Ιανουαρίου 2016: το τέλος που δεν ήταν «τέλος»
Ο René Angélil πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 2016, στο σπίτι τους στο Λας Βέγκας, μετά από μακρά μάχη με καρκίνο (throat cancer), σε ηλικία 73 ετών. Και από τότε, η Céline κάνει κάτι που επαναλαμβάνεται σχεδόν τελετουργικά. Επιστρέφει κάθε χρόνο σε αυτή την ημερομηνία όχι για να «ξεπεράσει», αλλά για να θυμίσει ότι η αγάπη μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ως παρουσία.
Το μήνυμα των 10 χρόνων δεν είναι απομονωμένο από την υπόλοιπη ζωή της σήμερα. Τα τελευταία χρόνια η Dion έχει μιλήσει ανοιχτά για το stiff-person syndrome, μια σπάνια νευρολογική πάθηση που προκαλεί, μεταξύ άλλων, επώδυνους σπασμούς και έχει επηρεάσει την ικανότητά της να τραγουδά.
Το 2023 ακύρωσε όλες τις προγραμματισμένες ημερομηνίες περιοδείας της για 2023–2024, εξηγώντας ότι χρειάζεται να εστιάσει στην αποκατάστασή της.
Κι όμως, το καλοκαίρι του 2024, έκανε μια επιστροφή που συγκίνησε παγκοσμίως. Τραγούδησε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, ερμηνεύοντας το «Hymne à l’amour» της Édith Piaf από τον Πύργο του Άιφελ. Μια στιγμή που διαβάστηκε ως δήλωση ζωής, όχι απλώς ως cameo.
Και τώρα; Το post για τον René δεν είναι «nostalgia content». Είναι ένα δημόσιο σημείωμα συνέχειας: ότι ο δεσμός παραμένει, ότι η οικογένεια μεγάλωσε γύρω από μια απουσία, ότι η ίδια — παρά την εύθραυστη καθημερινότητα της υγείας της — επιμένει να μιλά για αγάπη χωρίς ειρωνεία.
Δέκα χρόνια μετά, το «Mon amour» ακούγεται λιγότερο σαν αποχαιρετισμός και περισσότερο σαν υπόσχεση: Σε κουβαλάμε, άρα δεν χάνεσαι, ούτε από το σπίτι, ούτε από τις αναμνήσεις, ούτε από τα τραγούδια που ακόμη περιμένουν τη στιγμή τους.
