Το Ιράν γνωρίζει ότι είναι στρατιωτικά πολύ πιο αδύναμο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν το 37% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, ενώ το Ιράν λιγότερο από το 1%. Θεωρητικά, θα περιμέναμε οι ΗΠΑ να κερδίσουν εύκολα μια στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν, αναφέρει ο Independent σε σχετικό του άρθρο.
Όμως προσθέτει, όπως δείχνει η ιστορία, οι ΗΠΑ δεν κερδίζουν πολέμους εναντίον χωρών που χρησιμοποιούν τακτικές ανταρτοπολέμου. Αυτό κατέστη σαφές στο Βιετνάμ, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ δεν «έχασαν» αυτούς τους πολέμους, αλλά ούτε μπόρεσαν να τους κερδίσουν. Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ τελικά αποσύρθηκαν και επέτρεψαν στους αντιπάλους τους να διεκδικήσουν τη νίκη.
Το Ιράν το γνωρίζει αυτό και χρησιμοποιεί τέσσερις βασικές ανταρτικές τακτικές για να αναγκάσει τις ΗΠΑ να αποσυρθούν από τον πόλεμο.
Προκλητικές ενέργειες
Με τις επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές και στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο, το Ιράν ελπίζει να προκαλέσει τις ΗΠΑ ώστε να προχωρήσουν σε κλιμακωμένη χρήση στρατιωτικής δύναμης.
Αυτό εξυπηρετεί συγκεκριμένους στόχους του καθεστώτος.
Καθώς η αμερικανική βομβιστική εκστρατεία εντείνεται, η υποστήριξη προς τον πόλεμο μεταξύ των αντιπάλων του ισλαμικού καθεστώτος στο Ιράν θα αρχίσει να μειώνεται. Ήδη, σύμφωνα με το ιρανικό υπουργείο Υγείας, περισσότεροι από 1.400 Ιρανοί έχουν σκοτωθεί και περισσότεροι από 18.000 έχουν τραυματιστεί στις μάχες.
Εν τω μεταξύ, η υποστήριξη για τον πόλεμο θα μειωθεί αναμφίβολα στις ΗΠΑ, καθώς αυξάνεται το κόστος της χρήσης τεράστιας στρατιωτικής δύναμης, χωρίς να διαφαίνεται κάποια αποφασιστική νίκη. Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση της Reuters και της Ipsos, μόλις το 27% των Αμερικανών υποστήριζε τον πόλεμο.
Αυτό πιθανότατα θα ασκήσει πολιτική πίεση στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να αποσυρθεί.
Αλλά αν συμβεί το αντίθετο – αν το Ιράν καταφέρει να προκαλέσει τις ΗΠΑ να στείλουν στρατεύματα στο έδαφος – αυτό θα του επέτρεπε να μεταβεί σε μια πλήρη αντεπίθεση που θα κόστιζε στις ΗΠΑ ακόμη περισσότερες ζωές. Και αυτό θα ήταν πολύ πιο καταστροφικό για τον Τραμπ.
Υπονόμευση των αμερικανών σχέσεων με τις άλλες χώρες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής
Το Ιράν επιτίθεται επίσης στους γείτονές του στον Περσικό Κόλπο – τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν, το Κουβέιτ, το Κατάρ και το Μπαχρέιν.
Αυτό μπορεί να μοιάζει ως μια επικίνδυνη στρατηγική, καθώς το Ιράν θα πρέπει να συνυπάρξει με αυτούς τους γείτονες μετά το τέλος του πολέμου. Ωστόσο, το καθεστώς έχει έναν στόχο: θέλει να υπονομεύσει τις ολοένα και στενότερες σχέσεις μεταξύ των κρατών του Κόλπου και των ΗΠΑ.
Εδώ και δεκαετίες, οι χώρες του Κόλπου βασίζονται στις ΗΠΑ ως τον απόλυτο εγγυητή της ασφάλειάς τους. Οι ΗΠΑ εξάγουν όπλα αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αυτές τις χώρες, ενώ πολλές από αυτές φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις.
Επιτιθέμενο σε αυτές τώρα, το Ιράν ασκεί πίεση στους ηγέτες του Κόλπου να αποστασιοποιηθούν από τις ΗΠΑ.
Σε ολόκληρη την περιοχή, η δυσπιστία και ο πολιτικός ανταγωνισμός απέναντι στις ΗΠΑ παραμένουν έντονοι. Η δυσαρέσκεια είναι πιθανό να ενταθεί περαιτέρω, καθώς οι οικονομίες συνεχίζουν να δέχονται σημαντικό πλήγμα από την αμερικανική και ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση.
Εάν το Ιράν καταφέρει να διαταράξει τη στενή σχέση μεταξύ των ΗΠΑ και των χωρών του Κόλπου, αυτό θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά το περιβάλλον ασφάλειας στη Μέση Ανατολή και να ενισχύσει τη δική του δύναμη σε μια περιοχή όπου έχει λίγους φίλους.
Ελαφρά όπλα και σκάφη επίθεσης
Το Ιράν αξιοποιεί προς όφελός του τα ελαφρά όπλα – κυρίως μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μικρά σκάφη επίθεσης – καθώς και ευέλικτες τακτικές μάχης.
Το Ιράν έχασε το μεγαλύτερο μέρος της ναυτικής του ισχύος στις πρώτες ημέρες του πολέμου. Έτσι, υιοθέτησε σχεδόν αμέσως μια στρατηγική ασύμμετρου ναυτικού πολέμου με στόχο τον αποτελεσματικό αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ.
Αυτό το επιτυγχάνει χρησιμοποιώντας ταχύπλοα σκάφη επίθεσης, ναρκοπέδια και μικροσκοπικά υποβρύχια – τα οποία έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να λειτουργούν στα ρηχά και θολά νερά του Κόλπου – προκειμένου να απειλεί με επιθέσεις μεγάλα και δυσκίνητα πετρελαιοφόρα.
Αυτή η τακτική ανταρτοπολέμου έχει δώσει στο Ιράν τον έλεγχο ενός σημαντικού τμήματος της παγκόσμιας οικονομίας, περιορίζοντας τη ροή πετρελαίου, κρίσιμων ορυκτών και υγροποιημένου φυσικού αερίου προς τον υπόλοιπο κόσμο.
Επιθέσεις κατά των υποδομών πολιτικής χρήσης
Τέλος, το Ιράν επιτίθεται σε υποδομές πολιτικής χρήσης, όπως αεροδρόμια, μονάδες αφαλάτωσης νερού και ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε ολόκληρο τον Κόλπο.
Τώρα απειλεί να καταστρέψει εντελώς αυτές τις υποδομές, εάν ο Τραμπ υλοποιήσει την υπόσχεσή του να «εξαφανίσει» τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ιράν.
Αυτό αυξάνει την πίεση στις χώρες του Κόλπου, θέτοντας σε κίνδυνο τα ζωτικής σημασίας οικονομικά και ανθρωπιστικά τους περιουσιακά στοιχεία. Προκαλεί επίσης παγκόσμια οικονομική αναστάτωση λόγω του κλεισίματος διεθνών κόμβων μεταφορών στα ΗΑΕ και στο Κατάρ.
Οι επιθέσεις εναντίον μη στρατιωτικών στόχων προκαλούν ανησυχία σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος.
Αυτές οι πιέσεις αυξάνουν την πιθανότητα οι χώρες του Κόλπου και σε όλο τον κόσμο να πιέσουν για την αποχώρηση των ΗΠΑ.
Το Ιράν μπορεί να αντέξει περισσότερο από τις ΗΠΑ
Τι υποδηλώνει, λοιπόν, η χρήση ανταρτικών τακτικών από το Ιράν για το πώς θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος;
Προηγούμενοι πόλεμοι στους οποίους συμμετείχε μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη εναντίον ενός πολύ πιο αδύναμου αντιπάλου μας έχουν διδάξει ένα μάθημα.
Η αδύναμη πλευρά πρέπει να επιβιώσει αρκετά ώστε να ασκηθεί πολιτική και οικονομική πίεση στον αντίπαλό του, αναγκάζοντάς τον να αποσυρθεί. Παρά το γεγονός ότι έχει υποστεί σοβαρές απώλειες, η αδύναμη πλευρά μπορεί τότε να διεκδικήσει τη νίκη.
Έτσι, το ιρανικό καθεστώς πρέπει απλώς να επιβιώσει περισσότερο από την πολιτική βούληση των ΗΠΑ να πολεμήσουν.
Βεβαίως, το καθεστώς έχει αποδυναμωθεί σημαντικά. Θα μπορούσε να πέσει μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή το μόνο που το απασχολεί είναι το άμεσο μέλλον, χρησιμοποιώντας αυτές τις τακτικές ανταρτοπολέμου για να αντέξει περισσότερο από τις ΗΠΑ βραχυπρόθεσμα.
