Από το Χάντσβιλ της Αλαμπάμα έως το Λος Άντζελες, το MIT και το Λος Άλαμος, μια σειρά θανάτων και εξαφανίσεων επιστημόνων, ερευνητών και στελεχών που συνδέονται με ευαίσθητους τομείς της αμερικανικής έρευνας έχει πυροδοτήσει έντονη δημόσια συζήτηση στις ΗΠΑ. Η νέα εστίαση στην υπόθεση της 34χρονης Έιμι Εσκρίτζ αναζωπύρωσε τα σενάρια..
Η υπόθεση που επανέφερε το θέμα στην κορυφή της επικαιρότητας είναι εκείνη της Έιμι Εσκρίτζ, ερευνήτριας με έδρα το Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, η οποία πέθανε στις 11 Ιουνίου 2022 σε ηλικία 34 ετών. Η Εσκρίτζ ήταν συνιδρύτρια του Institute for Exotic Science και είχε μιλήσει δημοσίως για έρευνες που, όπως έλεγε, αφορούσαν πειραματικές μορφές πρόωσης και «αντιβαρύτητας». Σε συνέντευξή της το 2020 είχε περιγράψει κλίμα παρενόχλησης, απειλών και σαμποτάζ, ενώ τοπικά δημοσιευμένα νεκρολογικά επιβεβαιώνουν τον θάνατό της την ίδια ημερομηνία. Το πώς ακριβώς πέθανε έχει αναφερθεί στον αμερικανικό Τύπο ως αυτοτραυματισμός από πυροβολισμό, όμως δεν έχουν δημοσιοποιηθεί εκτενώς όλα τα επίσημα έγγραφα της υπόθεσης.
Η υπόθεσή της εντάχθηκε εκ των υστέρων σε μια άτυπη λίστα προσώπων που, από το 2023 και μετά, είτε εξαφανίστηκαν είτε έχασαν τη ζωή τους ενώ είχαν επαγγελματικές ή παλαιότερες σχέσεις με χώρους όπως το NASA Jet Propulsion Laboratory, το Los Alamos National Laboratory, το MIT Plasma Science and Fusion Center ή άλλες ευαίσθητες δομές. Σε αυτή τη λίστα περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ο απόστρατος υποπτέραρχος William “Neil” McCasland, αγνοούμενος από τον Φεβρουάριο του 2026 στο Αλμπουκέρκι, η Monica Reza, στέλεχος υλικών με δεσμούς με το JPL που εξαφανίστηκε τον Ιούνιο του 2025 σε πεζοπορία στην Καλιφόρνια, καθώς και δύο υποθέσεις από το Λος Άλαμος, των Anthony Chavez και Melissa Casias.
Στην ίδια δημόσια συζήτηση έχουν προστεθεί και θάνατοι γνωστών επιστημόνων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει αποδειχθεί σύνδεσή τους με κάποιο ενιαίο σχέδιο. Ο φυσικός Nuno Loureiro, διευθυντής του Plasma Science and Fusion Center του MIT, σκοτώθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 από πυροβολισμούς, με το MIT να μιλά ανοιχτά για «killing» και αργότερα να αναφέρει ότι οι Αρχές ταυτοποίησαν ύποπτο. Ο αστρονόμος Carl Grillmair του Caltech πέθανε αιφνιδίως στις 16 Φεβρουαρίου 2026, όπως ανακοίνωσε το ίδιο το Caltech, ενώ διεθνή μέσα μετέδωσαν ότι επρόκειτο για ανθρωποκτονία. Παλιότερα είχαν γίνει γνωστοί και οι θάνατοι του Michael David Hicks, πρώην ερευνητή του JPL, το 2023, και του Frank Maiwald, επίσης με μακρά πορεία στο JPL, το 2024.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν όλα αυτά συνιστούν πράγματι «μοτίβο» ή αν πρόκειται για διαφορετικές, ασύνδετες και σε ορισμένες περιπτώσεις τραγικά προσωπικές ιστορίες που συγκεντρώθηκαν εκ των υστέρων σε ένα ενιαίο αφήγημα. Εδώ η εικόνα είναι σαφώς πιο ψυχρή από ό,τι αφήνει να εννοηθεί ο θόρυβος στα social media: το CBS News, επικαλούμενο κυβερνητικές πηγές, ανέφερε ότι όσοι παρακολουθούν τις έρευνες δεν βλέπουν μέχρι στιγμής προφανή σύνδεση ανάμεσα στις υποθέσεις, ενώ ειδικοί σε θέματα πυρηνικής ασφάλειας και πρώην στελέχη του αμερικανικού Υπουργείου Ενέργειας σημειώνουν πως σε τόσο μεγάλους οργανισμούς είναι αναπόφευκτο, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, να υπάρχουν και θάνατοι, και εξαφανίσεις, και εγκληματικές πράξεις που δεν σχετίζονται μεταξύ τους.
Η ανησυχία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ
Αυτό έρχεται σε αντίφαση με αυτά που πιστεύει η επίσημη κυβέρνηση αλλά και ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Κατ αρχήν η ομοσπονδιακή πλευρά ΔΕΝ αγνοεί το θέμα. Η National Nuclear Security Administration έχει δηλώσει δημοσίως ότι γνωρίζει τις αναφορές και εξετάζει το ζήτημα, ενώ ο Λευκός Οίκος είπε ότι συνεργάζεται με τις αρμόδιες υπηρεσίες και το FBI ώστε να αναζητηθούν τυχόν κοινά στοιχεία. Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, χαρακτήρισε την υπόθεση «αρκετά σοβαρή», λέγοντας ότι ελπίζει να πρόκειται για σύμπτωση, αλλά ότι θα αναζητηθούν απαντήσεις.
Από δημοσιογραφική σκοπιά, αυτό είναι ίσως και το πιο κρίσιμο σημείο: Υπάρχει μια αλληλουχία πραγματικών περιστατικών — εξαφανίσεις, δολοφονίες, αιφνίδιοι θάνατοι, ανεπαρκώς φωτισμένες υποθέσεις — που αφορούν ανθρώπους με πρόσβαση ή σχέση με τομείς υψηλής στρατηγικής αξίας.
Η υπόθεση της Έιμι Εσκρίτζ, ακριβώς επειδή περιλαμβάνει δημόσιες καταγγελίες για απειλές, έναν πρόωρο θάνατο και ένα πεδίο έρευνας που εύκολα γεννά θεωρίες, λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της καχυποψίας. Όμως το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: βρισκόμαστε μπροστά σε μια ανησυχητική σύμπτωση ή σε κάτι που ακόμη δεν έχει χαρτογραφηθεί επαρκώς; Μέχρι να υπάρξουν επίσημα πορίσματα, η μόνη ασφαλής διαπίστωση είναι ότι οι υποθέσεις αυτές προκαλούν πολιτική πίεση, δημόσια ανησυχία και αυξανόμενα αιτήματα για διαφάνεια.
