Με τον πόλεμο στο Ιράν να συνεχίζεται και το καθεστώς της Τεχεράνης να μην ανατρέπεται παρά τη σημαντική υποβάθμιση των στρατιωτικών του δυνατοτήτων, η σύγκρουση φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα φάση – με κάποια πιθανά επιχειρησιακά σενάρια να αναδύονται σχετικά με το πώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα μπορούσαν να επιδιώξουν να «κλείσουν» τη σύγκρουση προς όφελός τους.
Ένα από αυτά, και αυτό που φαίνεται πιο πιθανό αυτή τη στιγμή, είναι οι ΗΠΑ να προβούν σε επιθετική ενέργεια με σκοπό την κατάληψη του νησιού Χαργκ. Το μικρό νησί είναι η «καρδιά» όλου του συστήματος εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν, καθώς διαχειρίζεται περίπου το 90% αυτών. Προσφάτως το Ιράν εξήγαγε περίπου 1,1 εκατομμύρια με 1,5 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως, κυρίως στην Κίνα. Πρόσφατα αμερικανικά πλήγματα στο νησί είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή των στρατιωτικών στόχων, ωστόσο δεν επηρέασαν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Αυτό υποδεικνύει πως η Ουάσινγκτον α) θέλει να διατηρήσει το Χαργκ ως «μοχλό πίεσης» προς το καθεστώς β) εάν χρειαστεί, μπορεί να το καταλάβει με αμφίβια επίθεση (για την οποία συγκεντρώνονται ήδη δυνάμεις).
Σε περίπτωση κατάληψής του, θα πρόκειται για μια κίνηση άσκησης τεράστιας οικονομικής πίεσης/ «στραγγαλισμού» του Ιράν, στο πλαίσιο μιας σταδιακής κλιμάκωσης όσο το καθεστώς συνεχίζει να αντέχει. Ειδικά δεδομένης της υποβάθμισης των ιρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων, η ανακατάληψή του από τους Ιρανούς θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη (αν και δεν θα αποκλείονταν οι επιθέσεις με πυραύλους ή drones σε μια προσπάθεια να καταστήσουν δύσκολη την παραμονή των αμερικανικών δυνάμεων εκεί). Οπότε, υποθετικά μιλώντας, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να καταλάβουν το Χαργκ και να «δηλώσουν νίκη» (ανακοινώνοντας ότι επετεύχθησαν οι στόχοι της επιχείρησης και τώρα είναι πρόθυμες για διαπραγματεύσεις), έχοντας πλέον στην «εργαλειοθήκη» τους στις συνομιλίες που θα ακολουθούσαν έναν πανίσχυρο «μοχλό πίεσης» προς την Τεχεράνη.
Το νησί Χαργκ δεν είναι ο μόνος εξαιρετικά υψηλής στρατηγικής σημασίας στόχος που αν με κάποιο τρόπο ετίθετο «εκτός εικόνας» το καθεστώς του Ιράν θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση: Αντίστοιχες περιπτώσεις είναι αυτές του Μπουσέρ, στο νότιο Ιράν, όπου βρίσκεται ο μόνος λειτουργικός πυρηνικός αντιδραστήρας του Ιράν και ένα σημαντικό λιμάνι, καθώς και αυτή των εγκαταστάσεων στο μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου του κόσμου, το οποίο το Ιράν μοιράζεται με το Κατάρ (νότιο Παρς). Οι εγκαταστάσεις στο νότιο Παρς είχαν πληγεί στον Πόλεμο των 12 Ημερών με το Ισραήλ, και επλήγησαν ξανά αυτή την εβδομάδα. Ο μεγαλύτερος όγκος του αερίου που παράγεται εκεί από το Ιράν προορίζεται για εγχώρια χρήση.
Γενικότερα μιλώντας το σενάριο αυτό είναι μάλλον το πιθανότερο: Η εξουδετέρωση/ κατάληψη συγκεκριμένων στόχων υψηλής οικονομικής/ στρατηγικής σημασίας για το Ιράν, που θα έσερναν την Τεχεράνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σε εξαιρετικά μειονεκτική θέση, ώστε να καταστεί πολύ πιο «συνεννοήσιμη». Ωστόσο, δεν είναι άνευ ρίσκου, καθώς είναι μεγάλο ερώτημα το πώς θα επηρέαζε τη διεθνή αγορά ενέργειας- ειδικά δεδομένου ότι η Κίνα, όπως προαναφέρθηκε, είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου του Ιράν, και είναι άγνωστο κατά πόσον θα αναγκαζόταν να αντιδράσει πιο έντονα σε περίπτωση που οι ΗΠΑ καταλάβουν το νησί ή καταστρέψουν τις ενεργειακές υποδομές του.
Ένα άλλο σενάριο είναι μια στοχευμένη επιχείρηση με στόχο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν – και ειδικότερα τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου του και τις κρυμμένες βαθιά στο έδαφος εγκαταστάσεις που δεν ήταν δυνατόν να καταστραφούν από αέρος. Αυτό το σενάριο θεωρείται αρκετά υψηλής δυσκολίας, καθώς θα έπρεπε να εντοπιστούν και να χτυπηθούν με δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων οι χώροι αποθήκευσης ουρανίου και οι εγκαταστάσεις, ώστε να θεωρηθεί ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα έχει εξουδετερωθεί πλήρως.
Ένα τελευταίο σενάριο θα ήταν μια γενικευμένη στρατιωτική εισβολή, και θεωρείται το πιο ακραίο και το λιγότερο πιθανό, καθώς θα επρόκειτο για έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας, τεράστιου κόστους και άγνωστης διάρκειας.
Με επιπλέον πληροφορίες από Economist, FoxNews, Reuters
