Lead: Η σχέση του Ντόναλντ Τραμπ με την Ελλάδα δεν ξεκίνησε ιδανικά στη νέα του προεδρική θητεία. Η δημόσια στήριξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην υποψηφιότητα της Κάμαλα Χάρις δημιούργησε αρχική ψυχρότητα με τον Λευκό Οίκο. Όμως, στην Ανατολική Μεσόγειο, οι πολιτικές συμπάθειες έχουν μικρή διάρκεια. Τα συμφέροντα είναι αυτά που τελικά καθορίζουν τις ισορροπίες.
Η ενόχληση Τραμπ και το μήνυμα της Ουάσινγκτον
Η επιλογή του Έλληνα πρωθυπουργού να στηρίξει τη Χάρις δεν πέρασε απαρατήρητη από το περιβάλλον Τραμπ. Σε μια προεδρία που λειτουργεί με έντονο προσωπικό και συναλλακτικό χαρακτήρα, τέτοιες κινήσεις καταγράφονται και αξιολογούνται.
Την ίδια στιγμή, πρόσωπα του στενού κύκλου επιρροής του Αμερικανού προέδρου, όπως η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, διατηρούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με την ευρύτερη περιοχή. Η παρουσία και η δραστηριότητά της στον πολιτικό και διπλωματικό κύκλο της Ανατολικής Μεσογείου λειτουργούν ως άτυπο αλλά ουσιαστικό κανάλι επαφής με τον κόσμο του Τραμπ.
Ενέργεια και γεωπολιτική: το κλειδί της επαναπροσέγγισης
Η ενέργεια αποτελεί τον βασικό άξονα επανασύνδεσης. Το ενεργειακό συμβούλιο ΗΠΑ – Ελλάδας στην Αθήνα ανέδειξε τον ρόλο της χώρας ως κόμβου σταθερότητας, μεταφοράς και διαφοροποίησης ενεργειακών πηγών σε μια περίοδο παγκόσμιας αστάθειας.
Για τη διοίκηση Τραμπ, που αντιμετωπίζει την ενέργεια όχι ως περιβαλλοντικό αλλά ως καθαρά γεωπολιτικό εργαλείο, η Ελλάδα προσφέρει κάτι κρίσιμο: έλεγχο, πρόσβαση και προβλεψιμότητα σε μια ταραγμένη γειτονιά.
Κύπρος, Πάφος και στρατηγικό βάθος
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η Κύπρος. Η αμερικανική παρουσία στην Πάφο, σε συνδυασμό με την ευρύτερη κινητικότητα προσώπων και δικτύων επιρροής κοντά στο περιβάλλον Τραμπ – με τη Γκιλφόιλ να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα – ενισχύει το στρατηγικό βάθος του άξονα Ελλάδα – Κύπρος – ΗΠΑ.
Για τον Τραμπ, οι βάσεις και οι υποδομές μετρούν περισσότερο από τα διπλωματικά ανακοινωθέντα. Και η Ανατολική Μεσόγειος προσφέρει ακριβώς αυτό: φυσικό χώρο για προβολή ισχύος, έλεγχο ενεργειακών δρόμων και πολιτικό leverage.
Τουρκία, Ερντογάν και οι λεπτές ισορροπίες
Η εξομάλυνση με την Ελλάδα δεν συνεπάγεται ρήξη με την Τουρκία. Ο Τραμπ διατηρεί ανοιχτό δίαυλο με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προσεγγίζοντας τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με όρους διαχείρισης και όχι αξιακής συμμαχίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα λειτουργεί ως σταθερός πόλος απέναντι σε μια Τουρκία που παραμένει απρόβλεπτη. Και αυτό την καθιστά χρήσιμη – ίσως περισσότερο από ποτέ.
Προς συνάντηση Μητσοτάκη – Τραμπ;
Οι ενδείξεις δείχνουν ότι το αρχικό πάγωμα υποχωρεί. Οι δίαυλοι επικοινωνίας πολλαπλασιάζονται, τόσο σε θεσμικό όσο και σε άτυπο επίπεδο, με πρόσωπα-κλειδιά του περιβάλλοντος Τραμπ να παίζουν ρόλο γεφυροποιού.
Πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι δεν αποκλείεται συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη – Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έως την άνοιξη. Μια συνάντηση που θα επισφραγίσει την επιστροφή της γεωπολιτικής λογικής πάνω από τις πολιτικές ενστάσεις του παρελθόντος.
Συμπέρασμα: λιγότερη ιδεολογία, περισσότερη ισχύς
Η σχέση Τραμπ – Ελλάδας δεν καθορίζεται από πρόσωπα, αλλά από χάρτες, συμφέροντα και συσχετισμούς ισχύος. Όμως τα πρόσωπα – και ειδικά εκείνα που βρίσκονται κοντά στον πυρήνα εξουσίας – συχνά ανοίγουν δρόμους.
Σε έναν κόσμο όπου η ωμή ισχύς επιστρέφει, η Ελλάδα δεν είναι απλώς σύμμαχος. Είναι γεωπολιτικό εργαλείο. Και αυτό, για τον «νέο σερίφη» του Λευκού Οίκου, είναι πάντα αρκετό.
