Η Μαρινέλλα– ή Κυριακή Παπαδοπούλου όπως ήταν το κανονικό της όνομα- έφυγε από τη ζωή το απόγευμα του Σαββάτου 28 Μαρτίου βυθίζοντας σε θλίψη τον καλλιτεχνικό χώρο.
«Έφυγε η Μαρινέλλα; Αυτοί οι άνθρωποι δεν “φεύγουν” ποτέ. Αυτοί είναι “φάροι”. Είναι “φάρος”. Η Μαρινέλλα δεν “έφυγε” ποτέ, ούτε πρόκειται να “φύγει” ποτέ. Μόνο το όνομά της φτάνει» είπε ο Γιάννης Πάριος στο «Πρωινό».
«Εγώ έχω συνεργαστεί μαζί της πάρα πολύ. Πρώτα απ’ όλα, στον ίδιο χώρο τρεις φορές αλλά αυτό που θα θυμάμαι πάντα για τη Μαρινέλλα είναι ότι, ενώ ήταν καθηγήτρια πανεπιστημίου στο τραγούδι, ήταν η πιο υπάκουη μαθήτρια σε όλα της. Και η πιο σωστή επαγγελματίας. Να μας περιμένει. Ερχόμαστε όλοι και την αγαπάμε».
«Δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα από το σοκ. Κρίμα.» είπε με τρεμάμενη φωνή η Νάνα Μούσχουρη στην ίδια εκπομπή. «Είναι τόσα πολλά πολλά χρόνια και είμαι πολύ πολύ στεναχωρημένη. Εγώ γνώρισα τη Μαρινέλλα πολύ νωρίς, στο μεγάλο της σουξέ. Εγώ δεν ήμουν πάρα πολύ γνωστή εκείνη την εποχή, αλλά την αγαπούσα πάρα πολύ. Και όταν αργότερα βγήκα έξω το ’60, την κάλεσα κάποτε και ήρθε στο BBC μαζί μου και περάσαμε πάρα πολύ ωραία τις 3-4 μέρες που κάθισε για να κάνουμε πρόβες.
Και τελικά κάναμε ένα τραγούδι το οποίο είναι και πολύ σημαντικό, «Το μινόρε της αυγής». Το γεγονός ότι πριν από έναν χρόνο που έγινε αυτό, από εκείνη τη στιγμή έχω μια θλίψη γιατί ήθελα να πάω να τη δω και δεν μπορούσα γιατί ήταν στο νοσοκομείο και δεν ήταν αρκετά καλά για να δει κόσμο. Και αυτό μου μένει παράπονο. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η τραγουδίστρια και ο άνθρωπος και για μένα ήταν πολύ αγαπημένη».
Λάκης Λαζόπουλος: «Το ταλέντο της έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο»
Στην εκπομπή της Φαίης Σκορδά μίλησε ζωντανά το πρωί της Δευτέρας για τη Μαρινέλλα ο Λάκης Λαζόπουλος που συνδεόταν με πολύχρονη φιλία της: «Ήρθε κάποια στιγμή, που μόνη της ζήτησε να έρθει στο σπίτι για να μιλήσει στην κόρη μου, και έγινε.
Ήταν πάρα πολλές ώρες αυτό το βράδυ, αλλά το θυμάμαι λεπτό προς λεπτό, γιατί δεν ξέρω, ήταν σαν να κουβαλούσε από τη ζωή της διαμάντια, φράσεις που σου μένουν και σε σου σταθεροποιούν το μυαλό. Ήξερε να σου λέει τις φράσεις που χρειαζόταν ο νους σου και η ψυχή σου να ισορροπήσει. Και αυτό δεν έχει να κάνει με γνώσεις, με σπουδές και με τέτοια. Τίποτα από όλα αυτά.
Είχε ένα βάθος ψυχής, από εκεί που έβγαινε και η φωνή της, από εκεί που έβγαινε και το γέλιο της. Γιατί όταν γελούσε η Μαρινέλλα ήταν σαν να έσπαγε μια πηγή και έβγαινε ένα γάργαρο νερό και έλεγες ‘Θεέ μου να είμαι από κάτω, να πιω όλο το νερό’. Ήταν μοναδικής ανοιχτοσύνης άνθρωπος. Και εκείνο το βράδυ ήταν ένα βράδυ το οποίο μας έδωσε μεγάλη στήριξη και μεγάλη βοήθεια. Την ευχαριστώ για εκείνο το βράδυ και για όλα τα βράδια που έχουμε περάσει μαζί»
