Με αφορμή την επιστροφή της στο θέατρο με το έργο «Κολυμπώντας στον άερα» που συνεχίζεται στο θέατρο 104 μέχρι τις αρχές Μαΐου, η Πέγκυ Σταθακοπούλου μίλησε στο περιοδικό ΟΚ! για τα νέα δεδομένα της ζωής της.
«Ήμουν 6 μηνών ηθοποιός όταν έπαιξα πλάι στην Αλίκη, στην “Εύθυμη χήρα” αφηγείται η Πέγκυ Σταθακοπούλου στον δημοσιογράφο Γιώργο Πράσινο. «Την αγαπούσα πάρα πολύ, ήταν πολύ ζεστή και τρυφερή μαζί μου, όπως και με τους άλλους στον θίασο. Η Αλίκη είχε πάντα το μάτι της ακουμπισμένο σε μένα με στοργή. Κάναμε παρέα τότε, δεν ζήλευε όπως φαντάζεται κάποιος – και τι να ζήλευε από μένα που μόλις ξεκινούσα; Δεν υπήρχε λόγος. Ένιωσα προστατευμένη και
ευλογημένη δίπλα στην Αλίκη».
«Δυσκολεύτηκα να κάνω παιδί»
«Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1960 από δύο νέα παιδιά που ανήκαν στη μεσοαστική τάξη» εξομολογείται η Πέγκυ Σταθακοπούλου. «Δούλευαν πολύ και ταυτόχρονα είχαν να μεγαλώσουν κι εμένα, στην πορεία ήρθε και ο αδελφός μου, ο Γιάννης. Συνδεθήκαμε τα δύο αδέλφια, μάθαμε να στηρίζουμε και να προστατεύουμε ο ένας τον άλλο. Τα πρώτα δέκα χρόνια μέναμε στην Κυψέλη και μετά στον Χολαργό. Εγώ σπούδασα στη Νομική (ο Γιάννης στο Οικονομικό) και μετά μπήκα στη Δραματική του Εθνικού».
Αποφοιτώντας το 1983, έπαιξα για πρώτη φορά στο εμπορικό θέατρο, δίπλα στον Κώστα Καρρά, μετά με την Αλίκη και από εκεί φούντωσαν όλα. Τότε έκανα και το πρώτο μου σίριαλ, την “Κάθοδο”, που ήταν πρωτοποριακό για την εποχή του, μιλούσε για ένα κορίτσι μπλεγμένο με τα ναρκωτικά.
Θεωρήθηκε ακραία δουλειά, γίναμε πρωτοσέλιδο στα Νέα, δεν είχε προβληθεί πιο πριν στην ελληνική τηλεόραση σειρά που να μιλάει για το θέμα των ναρκωτικών. Συνέχισα να δουλεύω, μέχρι που παντρεύτηκα, εκεί στα 37 μου. Όμως καθυστέρησα να κάνω παιδί – γύρω στα έξι χρόνια– καθώς δυσκολεύτηκα με αρκετές θεραπείες».
Το 2018 έγινε γνωστός ο χωρισμός της με τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Καλδή μετά από 15 χρόνια γάμου. «Με τον Αλέξανδρο ζούμε χώρια» παραδέχεται η Πέγκυ Σταθακοπούλου. «Δεν διαφημίζω την προσωπική μου ζωή, αλλά κάποια στιγμή ρωτήθηκα αν χώρισα και είπα την αλήθεια. Ούτε έχω κλειστεί στο καβούκι μου, αλλά ούτε και δίνω έκταση στο τι λέγεται, όχι μόνο γιατί δεν πιστεύω ότι αξίζει να αφορά τον οποιονδήποτε, αλλά επειδή υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος δίπλα σου, που δεν θέλει να εκτίθεται.
Ύστερα από χρόνια συντροφικότητας, ήταν φανερό πως θέλαμε να ζήσουμε χώρια. Είχαμε υπέροχα χρόνια μαζί και τώρα προχωρά – με παράλληλα. Το σημαντικότερο είναι πως έχουμε την κόρη μας. Οι χωρισμοί μάς δυναμώνουν; Ναι, νομίζω πως οι απώλειες και οι χωρισμοί μάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους, και τις γυναίκες πιο δυνατές.
Ζούσα πολύ δραματικά τους χωρισμούς από τους συ – ντρόφους μου. Αλλά μόλις περνού – σε αυτή η περίοδος, υπήρχε πάντα μια καινούρια αρχή. Ξέρεις, η στιγμή που είσαι έτοιμος να ξαναμπείς στη ζωή είναι πολύτιμη».
