Το 2025 οι Έλληνες φορολογούμενοι εργάστηκαν, θεωρητικά, 177 ημέρες από τις 365 του έτους μόνο για να καλύψουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Με απλά λόγια, σχεδόν 6 ολόκληρους μήνες δουλεύουμε για το κράτος και μόλις στο δεύτερο μισό του χρόνου αρχίζουμε να εργαζόμαστε για το εισόδημα, την οικογένεια και τις ανάγκες μας.
Η μέτρηση αυτή προκύπτει από τη μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) για την «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας», έναν δείκτη που δεν είναι θεωρητικός ή ιδεολογικός, αλλά αποτυπώνει με ακρίβεια το συνολικό βάρος φόρων και εισφορών στην οικονομική ζωή των πολιτών. Το αποτέλεσμα για το 2025 δείχνει μια οριακή βελτίωση – δύο ημέρες λιγότερες σε σχέση με το 2024 – χωρίς όμως να αλλάζει την ουσία του προβλήματος.
Έξι μήνες για το κράτος σημαίνει έξι μήνες χωρίς πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Σημαίνει ότι η εργασία, αντί να λειτουργεί ως εργαλείο προόδου και ασφάλειας, μετατρέπεται σε μηχανισμό επιβίωσης. Σημαίνει λιγότερη κατανάλωση, λιγότερη αποταμίευση, λιγότερες επενδύσεις, λιγότερη ελευθερία επιλογών.
Το φορολογικό βάρος πέφτει κυρίως στους μισθωτούς και τους συνεπείς επαγγελματίες, ενώ οι έμμεσοι φόροι – ΦΠΑ και ειδικοί φόροι κατανάλωσης – πλήττουν δυσανάλογα όσους δεν έχουν περιθώρια φοροαποφυγής. Επιπλέον, οι πολίτες συχνά διαπιστώνουν ότι οι σχεδόν έξι μήνες εργασίας για το κράτος δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη αίσθηση ανταποδοτικότητας από την πολιτεία και τις δημόσιες υπηρεσίες.
Τι σημαίνει αυτό για τον πολίτη
- Κάθε ευρώ που κερδίζεται «εξανεμίζεται» σε μεγάλο βαθμό από φόρους και εισφορές, περιορίζοντας το διαθέσιμο εισόδημα για επενδύσεις, αποταμίευση ή κατανάλωση.
- Το φορολογικό σύστημα επιβαρύνει δυσανάλογα τους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους, με έμμεσους φόρους — όπως ΦΠΑ και ειδικούς φόρους κατανάλωσης — να αποτελούν μεγάλο μέρος του συνολικού βάρους.
- Η Ελλάδα παραμένει σε υψηλή θέση μέσα στην Ε.Ε., παρότι η τάση είναι προς αποκλιμάκωση, γεγονός που αναδεικνύει τη δομική φύση του προβλήματος και όχι μια απλή ετήσια διακύμανση.
Όταν σχεδόν έξι μήνες εργασίας ανήκουν στο κράτος, η φορολογία παύει να είναι εργαλείο κοινωνικής πολιτικής και μετατρέπεται σε όριο ανάπτυξης και προσωπικής προοπτικής.
