Η Ελλάδα, σύμφωνα με τη Eurostat, παρέμεινε μαζί με την Βουλγαρία το 2024 στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης της ενεργειακής φτώχειας, με το 19% του πληθυσμού να δηλώνει ότι δεν μπορεί να διατηρήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό. Το ποσοστό αυτό είναι υπερτριπλάσιο σε σχέση με τη Γερμανία, όπου το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 6,3%, και σημαντικά υψηλότερο από τη Γαλλία, που καταγράφει 11,8%, αναδεικνύοντας τις έντονες κοινωνικές και ενεργειακές ανισότητες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία για το 2024, συνολικά το 9,2% του πληθυσμού της ΕΕ δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει επαρκή θερμοκρασία στην κατοικία του. Σε σύγκριση με το 2023, αυτό συνιστά βελτίωση κατά 1,4 ποσοστιαίες μονάδες, ένδειξη αποκλιμάκωσης της πίεσης στα ευρωπαϊκά νοικοκυριά, χωρίς ωστόσο να αναιρείται η ένταση του προβλήματος σε ορισμένα κράτη-μέλη.
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται και το 2024 στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα υψηλότερα ποσοστά ενεργειακής φτώχειας, καθώς σχεδόν ένας στους πέντε κατοίκους (19%) δήλωσε ότι δεν ήταν σε θέση να διατηρήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό. Το ποσοστό αυτό τοποθετεί τη χώρα στην πρώτη θέση μαζί με τη Βουλγαρία, αναδεικνύοντας ότι το πρόβλημα της θέρμανσης παραμένει οξύ, παρά τη συνολική βελτίωση που καταγράφεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Οι μεγαλύτερες δυσκολίες καταγράφονται στη νοτιοανατολική και νότια Ευρώπη. Πρώτες στη σχετική κατάταξη βρίσκονται η Βουλγαρία και η Ελλάδα με ποσοστό 19%, ακολουθούν η Λιθουανία με 18% και η Ισπανία με 17,5%. Τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν τις έντονες ανισότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της Ένωσης, παρά τις κοινές πολιτικές για την ενέργεια και την κοινωνική συνοχή.
Στον αντίποδα, οι χαμηλότερες τιμές παρατηρούνται κυρίως σε χώρες του βορρά και της κεντρικής Ευρώπης. Η Φινλανδία καταγράφει το χαμηλότερο ποσοστό, μόλις 2,7%, ενώ ακολουθούν η Πολωνία και η Σλοβενία με 3,3%. Αντίστοιχα χαμηλά επίπεδα εμφανίζουν η Εσθονία και το Λουξεμβούργο, αμφότερες με 3,6%.
Η εικόνα αυτή αναδεικνύει ότι, παρά τη γενική βελτίωση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η ενεργειακή φτώχεια παραμένει δομικό πρόβλημα για ορισμένα κράτη-μέλη. Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο συνδυασμός χαμηλών εισοδημάτων, υψηλού κόστους ενέργειας και ενεργειακά ανεπαρκών κατοικιών εξακολουθεί να επιβαρύνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, καθιστώντας το ζήτημα της θέρμανσης όχι απλώς ενεργειακό, αλλά βαθιά κοινωνικό.
