Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Βουδαπέστη, στην «καρδιά» της Ουγγαρίας, βρίσκεται το χωριό Beloiannisz, γνωστό στους Έλληνες ως «Μπελογιάννης». Πρόκειται για έναν οικισμό που δημιουργήθηκε από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και διατηρεί μέχρι σήμερα έντονα στοιχεία ελληνικής ταυτότητας.
Η ίδρυσή του τοποθετείται στο 1950, λίγο μετά τη λήξη του Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος. Εκατοντάδες Έλληνες που κατέφυγαν τότε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, με τη στήριξη του ουγγρικού κράτους αλλά και με προσωπική εργασία, κατάφεραν μέσα σε λίγους μήνες να στήσουν έναν οικισμό από το μηδέν.
Αρχικά, το χωριό ονομάστηκε Görögfalva («Ελληνοχώρι»). Δύο χρόνια αργότερα, μετονομάστηκε σε Μπελογιάννης προς τιμήν του Νίκος Μπελογιάννης, ο οποίος είχε εκτελεστεί στην Ελλάδα λίγο πριν από την αλλαγή της ονομασίας.
Από τις παράγκες στις υποδομές
Σε σύντομο χρονικό διάστημα ανεγέρθηκαν περισσότερες από 400 κατοικίες, ενώ δημιουργήθηκαν βασικές υποδομές όπως σχολείο, παιδικός σταθμός, ιατρείο, βιβλιοθήκη, αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων και δημαρχείο. Ο πληθυσμός του χωριού έφτασε κάποτε τους 1.800 κατοίκους, αν και μετά τη δεκαετία του 1980 αρκετοί επέστρεψαν στην Ελλάδα.
Σήμερα, η πλειονότητα των κατοίκων είναι ουγγρικής καταγωγής. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική γλώσσα και οι παραδόσεις παραμένουν ζωντανές. Στο τοπικό σχολείο διδάσκεται η ελληνική, ενώ τιμώνται τόσο οι εθνικές επέτειοι της Ελλάδας όσο και της Ουγγαρίας.
Ο ναός και η ιστορική επέτειος
Κεντρικό σημείο αναφοράς αποτελεί ο ελληνορθόδοξος ναός του χωριού, που εγκαινιάστηκε το 1996. Στην 50ή επέτειο από την ίδρυσή του, στη λειτουργία που τελέστηκε εκεί χοροστάτησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, δίνοντας ιδιαίτερο συμβολισμό στη σύνδεση της κοινότητας με την Ορθοδοξία και την Ελλάδα.
Κάθε χρόνο, στις 20 Αυγούστου, διοργανώνονται εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο ίδρυσης του χωριού, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη των πρώτων προσφύγων και την ξεχωριστή ιστορική διαδρομή του Μπελογιάννη.
