Μια ιδιαίτερα σημαντική δικαστική απόφαση έρχεται να ταράξει τα νερά στον τομέα της αναγκαστικής εκτέλεσης, θέτοντας αυστηρά όρια στις πρακτικές των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (Servicer) που στρέφονται κατά δανειοληπτών για δυσανάλογα μικρά ποσά.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δανειολήπτης βρέθηκε αντιμέτωπος με την απώλεια της ακίνητης περιουσίας του, αξίας 173.700 ευρώ, για μια οφειλή που δεν ξεπερνούσε τα 14.000 ευρώ. Η υπόθεση προσέλαβε έντονη κοινωνική διάσταση, καθώς στο υπό κατάσχεση ακίνητο διαμένει η υπέργηρη μητέρα του οφειλέτη, η οποία κινδύνευσε να μείνει στον δρόμο λόγω της άκαμπτης στάσης του Servicer να αρνείται τη ρύθμιση της οφειλής.
Το Δικαστήριο, εξετάζοντας τα δεδομένα, έκρινε τη συμπεριφορά του Servicer ως προφανώς καταχρηστική και ευθέως αντίθετη με την αρχή της αναλογικότητας, καθώς η αξία του ακινήτου είναι πολλαπλάσια της απαίτησης.
Το σκεπτικό
Στο σκεπτικό της απόφασης τονίζεται ότι η εταιρεία όφειλε να έχει εξαντλήσει ηπιότερα μέσα είσπραξης, όπως η κατάσχεση εις χείρας τρίτων, πριν προχωρήσει στο έσχατο μέσο του πλειστηριασμού. Παράλληλα, το Δικαστήριο έλαβε σοβαρά υπόψη ότι ο οφειλέτης βρισκόταν σε ενεργή διαδικασία ρύθμισης μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, με την αίτησή του να βρίσκεται σε εκκρεμότητα βάσει των διατάξεων του Ν. 5193/2025 κατά τη στιγμή της επιβολής της κατάσχεσης.
Η απόφαση θεωρείται προπομπός για αντίστοιχες υποθέσεις στο μέλλον, καθώς υπογραμμίζει την υποχρέωση των πιστωτών να σέβονται τις νομοθετικές ρυθμίσεις του εξωδικαστικού μηχανισμού και να σταθμίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους, ειδικά όταν πρόκειται για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και δυσανάλογα χαμηλές οφειλές σε σχέση με την αξία της δεσμευμένης περιουσίας.
