Για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε τους τελευταίους μήνες στο πλευρό του πατέρα της, Αναστάσης Παπαληγούρας, μίλησε η Λένα Παπαληγούρα σε τηλεοπτική της συνέντευξη το βράδυ της Τετάρτης στο Action24.
Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στην απώλεια του πατέρα της σε ηλικία 78 ετών, αλλά και στον ιδιαίτερα προσωπικό επικήδειο που εκφώνησε, τονίζοντας ότι:
«για μένα ήταν εκ βαθέων αποχαιρετισμός γιατί αισθανόμουν ότι οι περισσότεροι θα μιλήσουν για την πολιτική καριέρα και την Κορινθία που αγαπούσε».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο ζήτημα της ανακουφιστικής φροντίδας, το οποίο και επέλεξε να αναδείξει δημόσια, εξηγώντας πως:
«αποφάσισα ότι θα το κάνω έχοντας ζήσει πολύ δύσκολα τους τελευταίους μήνες και έχοντας κληθεί να πάρω δύσκολες αποφάσεις γιατί θέλαμε να κάνουμε μικρότερη την ταλαιπωρία του αποφασίσαμε να είναι σπίτι για να αποφύγουμε το νοσοκομείο επιλέγοντας παρηγορητική-ανακουφιστική φροντίδα».
Παράλληλα, υπογράμμισε τις ελλείψεις που υπάρχουν στην Ελλάδα στον συγκεκριμένο τομέα, σημειώνοντας:
«Υπάρχουν λίγες δομές και φορείς στην Ελλάδα που το κάνουν. Δυστυχώς αναγκάστηκα να τα γνωρίσω αυτά γιατί τα έψαξα. Ανακάλυψα ότι ενώ σε πολλές χώρες του εξωτερικού είναι κάτι που το κάνει το κράτος και με τρόπο που το ίδιο κερδίζει επιδοτώντας τέτοια προγράμματα κερδίζει κρεβάτι και χρήματα από νοσηλείες, υποσχέθηκα ότι αν μου δοθεί η ευκαιρία θα το θέσω το ζήτημα. Για μένα και γι’ αυτό αποφάσισαν να το θέσω, ένα κράτος που θέλει να λέμε ότι είναι πολιτισμένο οφείλει να εξασφαλίζει αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Είναι θέμα νοοτροπίας το τι σημαίνει αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος, το τι σημαίνει να αφήνουμε τον άρρωστο να επιλέξει τι θέλει και αυτό λείπει και από το ιατρικό προσωπικό και από τους πολίτες».
Απαντώντας σε ερώτηση για το αν πιστεύει στην εργασιοθεραπεία μέσα από τη δουλειά, η ίδια παραδέχθηκε:
«είναι πολύ προσωπικό το θέμα, έχει να κάνει με τη φάση που βρίσκεσαι. Εγώ έπαιξα και την ημέρα της κηδείας του πατέρα μου. Υπήρξαν και παραστάσεις που ήταν πιο δύσκολες. Εκείνη η ημέρα ήταν ούτως ή άλλως πολύ δύσκολη. Πιστεύω ότι είμαστε τυχεροί γιατί η τέχνη είναι καταφύγιο και παρηγοριά και λειτουργεί αναζωογονητικά, αναγκάζεσαι να μπεις σε αυτό το ταξίδι και αυτό σε παρασύρει».
