Μετά από 18 ημέρες σε ένα από τα πιο ακραία «σχολεία» υψομέτρου στον κόσμο, η Κική Τσακαλδήμη έφτασε στην κορυφή του Ακονκάγκουα (6.962 μ.), του ψηλότερου βουνού της Νότιας Αμερικής και του δυτικού/νότιου ημισφαιρίου. Η ανάβαση συνοδεύτηκε από αναρτήσεις ευγνωμοσύνης προς τον Γρηγόρη Δημητριάδη, ενώ και ο ίδιος έκανε δημόσια αναφορά στην επιτυχία της.
Η είδηση δεν αφορά μόνο έναν ακόμη «τίτλο» στο βιογραφικό μιας ορειβάτισσας. Γιατί η διαδρομή της Τσακαλδήμη προς τα μεγάλα βουνά δεν ξεκίνησε από κάποιον ορειβατικό σύλλογο ή μια παιδική εμμονή με τις κορυφές: μέχρι το φθινόπωρο του 2015, όπως έχει ειπωθεί σε παλαιότερα αφιερώματα, δεν είχε ουσιαστική επαφή με την ορειβασία.
Από την Αλεξανδρούπολη στα «λεπτά» του υψομέτρου
Η Κική Τσακαλδήμη κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη και τα τελευταία χρόνια έχει συνδεθεί με την ελληνική «σκηνή» του adventure/mountaineering, όχι μόνο ως ορειβάτισσα, αλλά και ως ομιλήτρια παρακίνησης (TEDx) και άνθρωπος που χτίζει αφήγηση γύρω από τους στόχους, την αντοχή και την πειθαρχία.
Στο δημόσιο προφίλ της σε συνεργαζόμενους φορείς/ομάδες αναφέρονται επίσης εκπαιδεύσεις και πιστοποιήσεις που «κουμπώνουν» με μια πιο συνολική κουλτούρα ασφάλειας στο πεδίο: πιστοποιήσεις πρώτων βοηθειών/ΚΑΡΠΑ, ειδίκευση σε διάσωση ορμητικών νερών και συμμετοχή σε οργανωμένες δομές (όπως ομάδες διάσωσης και ορειβατικές ομοσπονδίες).
Ορόσημο στην πορεία της θεωρείται η απόπειρα στο Έβερεστ το 2017, όταν – σύμφωνα με δημοσιευμένες αναφορές – έφτασε πολύ κοντά στην κορυφή (σε υψόμετρο 8.250 μ., περίπου 600 μ. πριν τον στόχο).
Τι κάνει το Ακονκάγκουα τόσο δύσκολο, ενώ «δεν είναι τεχνικό»;
Το Ακονκάγκουα ανήκει στις Seven Summits (τις υψηλότερες κορυφές κάθε ηπείρου) και βρίσκεται στην επαρχία Μεντόσα της Αργεντινής, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή, μέσα στις Άνδεις.
Στη θεωρία, η «κανονική διαδρομή» (Normal Route) δεν απαιτεί τεχνική αναρρίχηση υψηλού επιπέδου: μιλάμε για πορεία/σκράμπλ, με έμφαση σε αντοχή, εγκλιματισμό και διαχείριση υψομέτρου. Στην πράξη όμως, το Ακονκάγκουα είναι «σκληρό» γιατί:
Το υψόμετρο είναι ανελέητο. Ακόμη κι αν δεν κρέμεσαι σε σχοινιά, η υποξία «ροκανίζει» ύπνο, όρεξη, καθαρή σκέψη.
Ο καιρός αλλάζει βίαια. Υπάρχει ο διαβόητος άνεμος/χιονοθύελλα τύπου viento blanco («λευκός άνεμος»), που μπορεί να μηδενίσει ορατότητα και να ρίξει θερμοκρασίες απότομα.
Η εποχικότητα είναι αυστηρή. Πολλοί οδηγοί/φορείς αναφέρουν ότι οι προσπάθειες κορυφής επιτρέπονται ουσιαστικά από μέσα Νοεμβρίου έως τα τέλη Φεβρουαρίου λόγω των σκληρών συνθηκών, με την είσοδο στο πάρκο να «απλώνει» ως και τον Μάρτιο για πεζοπορία/βάσεις.
Η κλασική προσέγγιση της Normal Route περνά από σημεία/κατασκηνώσεις που λειτουργούν ως «σκαλοπάτια» εγκλιματισμού, με βάση την περιοχή Plaza de Mulas και ενδιάμεσα camps (όπως Confluencia στην προσέγγιση).
Οι 18 ημέρες, οι αναρτήσεις και το «ευχαριστώ» στον Γρηγόρη Δημητριάδη
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η ολοκλήρωση της ανάβασης ήρθε μετά από 18 ημέρες απαιτητικής προσπάθειας, ενώ η Τσακαλδήμη μοιραζόταν στιγμιότυπα από τη διαδρομή, ευχαριστώντας δημόσια τον Γρηγόρη Δημητριάδη για τη στήριξή του.
Μετά την κατάκτηση της κορυφής, ο ίδιος ο Δημητριάδης έκανε σχετική ανάρτηση με μήνυμα συγχαρητηρίων.
Γιατί αυτή η κορυφή «μετράει» (και πέρα από το υψόμετρο)
Το Ακονκάγκουα είναι από εκείνα τα βουνά που έχουν ένα παράδοξο: μοιάζει «προσβάσιμο» στα χαρτιά, αλλά σε αναγκάζει να κάνεις τα βασικά τέλεια — ρυθμό, ενυδάτωση, πειθαρχία, αυτογνωσία. Και κάπου εκεί, οι 18 ημέρες που αναφέρθηκαν δεν είναι απλώς αριθμός. Είναι η υπενθύμιση ότι στο υψόμετρο, η κορυφή δεν είναι ένα βήμα, είναι μια σειρά από σωστές αποφάσεις.
Και η διαδρομή της Κικής Τσακαλδήμη έχει ενδιαφέρον ακριβώς γι’ αυτό: γιατί δείχνει πώς μια «καθυστερημένη» είσοδος σε έναν απαιτητικό χώρο μπορεί να μετατραπεί σε σταθερή πορεία, όταν το σχέδιο (και ο εγκλιματισμός – κυριολεκτικά και μεταφορικά) παίρνουν τη θέση του ενθουσιασμού.
