Στο Αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης εκτυλίσσεται μια σιωπηλή ιστορία επιβίωσης, που θυμίζει σε αρκετούς τη γνωστή ταινία The Terminal. Ο Φώτης Κευγάς, πρώην οδοκαθαριστής, περνά τις νύχτες του μέσα στους χώρους του αεροδρομίου, έχοντας βρει εκεί ένα προσωρινό καταφύγιο.
Όταν η κίνηση μειώνεται και οι αίθουσες αδειάζουν, εκείνος παραμένει εκεί, όχι περιμένοντας κάποια πτήση, αλλά μια ευκαιρία να ξαναχτίσει τη ζωή του. Με μοναδικό στήριγμα ένα μικρό επίδομα μακροχρόνιας ανεργίας, δίνει καθημερινά τη δική του μάχη για επιβίωση.
Μιλώντας στην ΕΡΤ, περιγράφει τη δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει:
«Κοιμάμαι στις πλαστικές καρέκλες, μέσα. Πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα πάντα μου. Δύο μήνες τώρα… Να κοιμηθώ δεν έχω άλλο χώρο. Φοβάμαι να κοιμηθώ έξω. Ζητάω έναν χώρο προσωρινά, για να βρω μια δουλειά. Έχω μαζί μου ένα σκυλάκι, 12 χρόνων, δε βλέπει, έχει αφαιρεθεί καρκίνος, είχαμε προβλήματα με τα πόδια. Όσο μπορώ το προσέχω. Απλώς θέλω ένα προσωρινό μέρος για να μείνω, γιατί το βράδυ κοιμάμαι εδώ, αλλά όλη τη μέρα είμαι έξω».
