Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας, τόσο αλλάζει και η δυναμική της σχέσης μας μαζί τους. Οι συζητήσεις γίνονται πιο ώριμες, πιο ανοιχτές, πιο ειλικρινείς. Νιώθουμε ότι μπορούμε επιτέλους να μιλήσουμε ως ίσοι ενήλικες, να αποκαλύψουμε πλευρές του εαυτού μας που κρατούσαμε για χρόνια στο παρασκήνιο.
Κι όμως, όσο κι αν εκείνα έχουν πια τη δική τους ζωή, η εικόνα που έχουν για εμάς δεν είναι ουδέτερη. Έχει χτιστεί πάνω σε αναμνήσεις, ρόλους και μια βαθιά αίσθηση ασφάλειας που διαμορφώθηκε από την παιδική τους ηλικία. Όπως επισημαίνεται και σε σχετικό άρθρο στο yahoo.com, η ειλικρίνεια παραμένει πολύτιμη, όμως χρειάζεται μέτρο γιατί ορισμένες αποκαλύψεις δεν φέρνουν απλώς μεγαλύτερη οικειότητα αλλά μετακινούν ισορροπίες.
Η ουσιαστική σύνδεση δεν απαιτεί να λέμε τα πάντα. Απαιτεί να γνωρίζουμε πότε η διαφάνεια ενώνει και πότε βαραίνει. Και αυτή η διάκριση κάνει τελικά τη διαφορά.
Σύμφωνα με έρευνα της Pew Research Center, οι περισσότεροι γονείς δηλώνουν ικανοποιημένοι με το επίπεδο επικοινωνίας που έχουν με τα ενήλικα παιδιά τους, αλλά αναγνωρίζουν ότι η σχέση δεν λειτουργεί όπως όταν ήταν μικρότερα, οι συζητήσεις αλλάζουν, τα ενδιαφέροντα διαφοροποιούνται και χρειάζεται να προσαρμοστούμε σε νέους ρόλους.
Σε άρθρο του parents.com ειδικοί σχέσεων τονίζουν επίσης ότι αποδοχή, ενεργητική ακρόαση και σεβασμός στην αυτονομία των παιδιών βοηθούν στο να διατηρηθεί μια υγιής σχέση χωρίς να δημιουργούνται εντάσεις ή ανασφάλειες. Η σχέση γονιών–ενήλικων παιδιών δεν σημαίνει ότι οι ρόλοι «εξαφανίζονται» αυτομάτως όταν κάποιος ενηλικιώνεται αντίθετα, εξελίσσονται και χρειάζονται προσαρμογή και αμοιβαίο σεβασμό.
Ακολουθούν 8 σημεία που χρειάζονται προσοχή
Στο άρθρο του yahoo.com αναφέρεται:
Όταν τους λέμε ότι έχουμε μετανίωσει που γίναμε γονείς
Άλλο να παραδεχτούμε ότι δυσκολευτήκαμε και άλλο να υπαινιχθούμε ότι θα προτιμούσαμε να μην είχαμε γίνει γονείς.
Η πρώτη παραδοχή χτίζει κατανόηση. Η δεύτερη μπορεί να κλονίσει βαθιά το αίσθημα ότι τα παιδιά μας ήταν και είναι επιθυμητά.
Οι ειδικοί στη θεωρία δεσμού επισημαίνουν ότι η αίσθηση του «ανήκω και με θέλουν» μάς συνοδεύει σε όλη τη ζωή.
Αναλυτικές περιγραφές της ερωτικής μας ζωής
Τα παιδιά μας γνωρίζουν ότι είχαμε παρελθόν. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες.
Η υπερβολική εξομολόγηση μπορεί να θολώσει τα όρια των ρόλων και να δημιουργήσει αμηχανία.
Η ανοιχτότητα δεν σημαίνει ωμή έκθεση.
Οικονομικοί φόβοι χωρίς σχέδιο
Είναι σωστό να μιλάμε για συνταξιοδότηση ή την υγεία μας. Όταν όμως μεταφέρουμε άγχος χωρίς να δείχνουμε ότι το διαχειριζόμαστε, μπορεί άθελά μας να μεταφέρουμε το βάρος.
Έρευνες για την «αντιστροφή ρόλων» δείχνουν ότι όταν τα παιδιά αισθάνονται υπεύθυνα για τη σταθερότητα των γονιών, αυξάνεται το στρες και αλλάζει η ισορροπία.
Σκληρή κριτική στον άλλο γονέα
Ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια, τις περισσότερες φορές η ταυτότητα των παιδιών μας είναι δεμένη και με τους δύο γονείς.
Η πικρία μπορεί να τα φέρει σε εσωτερική σύγκρουση.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε το παρελθόν χωρίς να τα βάζουμε στη μέση.
Όταν μιλάμε σαν να είναι «κολλητοί» μας
Όσο κι αν νιώθουμε οικεία με τα παιδιά μας, η σχέση γονέα–ενήλικου παιδιού δεν λειτουργεί όπως μια φιλία συνομηλίκων. Στο psychologytoday.com τονίζεται ότι η υπερβολική οικειότητα μπορεί να θολώσει τα όρια και να κάνει τη σχέση συγκρουσιακή ή επιβαρυντική.
Όταν ζητάμε να πάρουν το μέρος μας σε οικογενειακές εντάσεις
Στο verywellmind.com επισημαίνεται ότι οι ενήλικοι γονείς που επιχειρούν να κάνουν τα παιδιά «να πάρουν θέση» σε δικές τους συγκρούσεις ειδικά ανάμεσα στους ίδιους, μπορεί να τα πιέσουν συναισθηματικά ή να προκαλέσουν αμηχανία.
Όταν παρεμβαίνουμε στις αποφάσεις τους
Όπως αναφέρει το theindependent.sg η υπερβολική παρέμβαση ακόμη κι αν γίνεται από αγάπη μπορεί να μειώσει την αυτοπεποίθηση του ενήλικου παιδιού και να προκαλέσει αντιδράσεις.
καταγράφει ότι η αυτονομία είναι βασική προϋπόθεση για την ψυχολογική ανάπτυξη και ότι η ανάμειξη χωρίς να ζητηθεί υπονομεύει αυτήν την αυτονομία.
Όταν εκφράζουμε υπερβολικούς φόβους για μοναξιά ή εγκατάλειψη
Τέλος στο simplypsychology.org τονίζεται ότι φοβίες ή δραματοποιημένες συζητήσεις για μοναξιά, χωρίς αναφορά σε πρακτικά σχέδια ή συναισθηματική ισορροπία, μπορούν να προκαλέσουν στα παιδιά αίσθηση ευθύνης ή ενοχής για την ευημερία των γονιών.
Με πληροφορίες από yahoo.com, parents.com,psychologytoday.com,verywellmind.com, theindependent.sg και simplypsychology.org
