Δεν γνωρίζω, ούτε διατείνομαι ότι γνωρίζω με ποιους παράγοντες συνυπήρχε η νόσος στην περίπτωση του γνωστού προσώπου που έχασε τη ζωή του πρόσφατα από μιας μορφής διατροφική διαταραχή. Εάν όμως μπορώ να αναλάβω την ευθύνη ως άνθρωπος με δημόσιο βήμα, είναι στη συντήρηση ή τουλάχιστον στην απάντηση αιτημάτων που επικυρώνουν την υπόθεση ότι το πάχος ισοδυναμεί με λάθος. Για αυτό επιλέγω να ξεκαθαρίσω, τώρα τη θέση μου: Ακούγεται αυτονόητο αλλά επειδή προφανώς δεν είναι, κανένα σώμα δεν είναι λάθος.
Γιατί για έναν άνθρωπο που πάσχει από ανορεξία, πιο σημαντικό από το να είναι ευτυχισμένος είναι το να είναι δυνατός. Γιατί η ανορεξία, ως ψυχική ασθένεια, έχει ενσωματωμένη μέσα της την επιβράβευση της δύναμης. Γιατί κάθε φορά που δεν τρως ή που τρως πάρα πολύ λίγο ή που ζυγίζεσαι και έχεις χάσει 100 γραμμάρια ή που ζυγίζεσαι και δεν έχεις πάρει, τελοσπάντων, 50, νιώθεις την αίσθηση του ελέγχου και της υπεροχής να κατακλύζει ολόκληρο το είναι σου σαν ναρκωτικό.