aravike-anoixe

Τι (δεν) πέτυχαν τα σημαντικότερα κινήματα διαμαρτυριών τις τελευταίες δεκαετίες.
Οι δυτικές κυβερνήσεις πρέπει να στηρίξουν τη δημοκρατική διαδικασία στην Τυνησία
Άλλοι δύο διαδηλωτές σκοτώθηκαν και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν την Κυριακή στο Ιράκ κατά τη διάρκεια νέων κινητοποιήσεων
Η Ιορδανία αποτελεί μία διαφορετική περίπτωση κράτους στη Μέση Ανατολή. Διαθέτει τα στοιχεία που θα την καθιστούσαν ιδανικό στόχο, αρχικά της Αραβικής Άνοιξης και αργότερα του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Μία Συνταγματική Μοναρχία, όπου ο βασιλιάς διαθέτει ένα μεγάλο εύρος ουσιαστικών εξουσιών, το Ισλάμ κυριαρχεί εντός του κράτους, η οικονομία της χώρας αντιμετώπισε μία κρίσιμη καμπή και οι κοινωνικές ελευθερίες τελούν υπό περιορισμό. Τα πράγματα, ωστόσο, εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά.
Η πολιτική αβεβαιότητα, η δημογραφική άνοδος, η κλιματική αλλαγή και η αστικοποίηση βάζουν Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική σε αχαρτογράφητα ύδατα. Η ήδη υπάρχουσα αποσάθρωση επηρεάζεται αρνητικά από τα προβλήματα που σχετίζονται με τους υδάτινους πόρους. Οι συνθήκες διαβίωσης αναμένεται να υπονομευθούν καθώς σχετίζονται με την πρόσβαση στο νερό. Οι κοινωνίες που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα γίνονται τρωτές, ευμετάβλητες, ενώ ευνοείται η διάδοση εξτρεμιστικών στοιχείων.
Μια τελευταία άλλα εξίσου σημαντική παράμετρος, είναι η εξωτερική πολιτική κυρίως των ΗΠΑ που έδειξε αδράνεια στην αντιμετώπιση του ισλαμικού Κράτους, αλλά και δεν έκανε ορθή ανάγνωση των επιπτώσεων που είχε στην ευρύτερη περιοχή η «Αραβική Άνοιξη», με τον τρόπο που έγινε και τους μηχανισμούς που κινητοποίησε. Μηχανισμούς που στην πλειοψηφία τους δεν τους είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν είτε λόγω της μικρής σημασίας που είχαν στην διαχείριση πολιτικών τεκταινομένων στην περιοχή, είτε λόγω κακού υπολογισμού.
Οι πρόσφατες εικόνες μετά την φερόμενη επίθεση με χημικά όπλα στο Ιντλίμπ, στις οποίες μικρά παιδιά φαίνονται να πεθαίνουν
Μετά την απελευθέρωσή του ακολούθησε τους διαδηλωτές, που τον θεωρούσαν ήρωα. Εντάχθηκε μετά σε αντικαθεστωτικές πολιτικές
-Πάντως στη Δύση, οι περιπτώσεις πολιτικών, όπως ο Τραμπ ή αναπάντεχες εκβάσεις, όπως το Brexit δείχνουν ότι μερίδα πολιτών
Oι κινηματίες απέτυχαν τριπλά: Απέτυχαν να βγάλουν τον ίδιο τον Ερντογάν από το παιχνίδι. Απέτυχαν (ή υποτίμησαν τη σημασία που είχε) να ελέγξουν τα κοινωνικά δίκτυα και τα ιδιωτικά κανάλια. Απέτυχαν να γίνουν αποδεκτοί ως «ελευθερωτές» από ένα μέρος έστω του τουρκικού ακροατηρίου (όπως είχαν γίνει, έστω μειοψηφικά, οι πραξικοπηματίες του 60). Ο Ερντογάν επέζησε χάρις στα Μέσα που ο ίδιος κατηγορούσε και προσπαθούσε να υποτάξει. Το πραξικόπημα, ευτυχώς, απέτυχε. Αλλά το τουρκικό δράμα δεν έληξε. Η ματωμένη νύχτα ίσως αφήνει πίσω της μια βαθύτερη κρίση από εκείνη που αποπειράθηκε να δώσει βίαιη λύση.