eaetos

Μπορεί η αυτο-αγκαλιά να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε την έλλειψη της ψυχικής επαφής; Οι ειδικοί απαντούν.
Η υπεύθυνη στάση «μένουμε σπίτι» είναι η υπακοή στο φυσικό και όχι τον πολιτειακό νόμο,  που γίνεται, τελικά,  το κοινωνικό εμβόλιο απέναντι στην πανδημία
Ένας καθρέφτης μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα πράγματα από την αντανάκλαση του εαυτού μας. Αυτό φαίνεται να είχε στο μυαλό
Να είσαι ο εαυτός σου! Όλοι οι άλλοι ρόλοι είναι πιασμένοι, είχε πει ο Όσκαρ Γουάιλντ. Να είσαι ο εαυτός σου. Μην προσπαθείς
Προχθές ξεκαθάριζα κάτι χαρτιά όταν έπεσε στα χέρια μου ένα χαρτί από ένα αμερικάνικο πανεπιστημίο που έδινε συμβουλές στο
Είσαι οι περιορισμοί των παιδικών σου βιωμάτων, είσαι τα μαθήματα και τα παθήματα που έλαβες κατά τη διάρκεια της ζωής σου και σε αναγκάζουν τώρα να συμπεριφέρεσαι έτσι. Δεν είσαι το υπόδειγμα ανθρώπου και το μοντέλο συμπεριφοράς που διαβάζεις ότι θα έπρεπε να είσαι. Δεν είσαι μια καταπιεσμένη προσωπικότητα που της έχουν φορτώσει «πρέπει», εντολές και περιοριστικές πεποιθήσεις. Είναι κομμάτι του εαυτού σου οι περιοριστικές σου πεποιθήσεις. Και δεν πειράζει.
Σ΄ αυτές τις μη ευνοϊκές συνθήκες, πρέπει να επιλέξουμε, θα παραιτηθούμε ή θα προσπαθήσουμε; Θα πολεμήσουμε τη δυστυχία, τη μετριότητα, τη μιζέρια, ή θα αδιαφορήσουμε και θα περιμένουμε αδρανείς μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους, πιστεύοντας ότι δεν ελέγχουμε απολύτως τίποτα; Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι η καλύτερη στάση που μπορούμε να υιοθετήσουμε είναι να μην αφήσουμε τίποτα στην τύχη ή στη μοίρα. Το ότι όλα αλλάζουν γύρω μας, δε σημαίνει ότι πρέπει να το ερμηνεύουμε ως κάτι απειλητικό, αλλά μπορεί να είναι και μια ευκαιρία συναρπαστική για να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
Είναι δύσκολο να καλλιεργήσεις την ευγνωμοσύνη αλλά είναι εφικτό. Σε τρέφει με τα αισθήματα της θετικότητας, της ελπίδας, της αισιοδοξίας. Σου ζεσταίνει την καρδιά. Ξαναδιαβάζοντας τις σελίδες του σημειωματαρίου μου νιώθω ότι κάτι στέρεο δημιουργείται που έχει να κάνει με πρόσωπα και πράγματα της ζωής μου. Δεν συγκρίνω τη ζωή μου με άλλους που είναι σε καλύτερη θέση από μένα, επικεντρώνομαι στην οικογένειά μου, στα ενδιαφέροντά μου, στους φίλους μου, στον εαυτό μου.
Τις έρευνες για την ευτυχία τις διαβάζω αλλά πόσο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητά μας; Πόσο μπαίνουν μέσα στο σπίτι μας; Και ξεχνάνε και μια άλλη διάσταση της ευτυχίας. Η ευτυχία, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μια παθητική κατάσταση που μας συμβαίνει έτσι απλά, την ευτυχία πρέπει να την αρπάζουμε, να την επιλέγουμε, να την κατακτούμε. Σπάνια έρχεται να μας βρει από μόνη της, εμείς, πρέπει να ψάξουμε να τη βρούμε, να ανοίξουμε την πόρτα και να κάνουμε το πρώτο βήμα.
Είναι δυνατό αίσθημα η μοναξιά αλλά μερικές φορές σε βοηθάει να πας πιο πέρα. Να εξελιχθείς. Η σύντομη αυτή ζωή στο εξωτερικό μου έδωσε αυτοπεποίθηση και δύναμη για να πάρω κάποιες αποφάσεις καθοριστικές για τη ζωή που ζω τώρα. Εκεί γνώρισα τόσα πολλά πράγματα, συμπυκνωμένα, σαν να έζησα δέκα χρόνια fast forward. Το πρόγραμμά μου ήταν απλό, Πανεπιστήμιο, βιβλιοθήκη, φροντιστήριο γαλλικών για τελειοποίηση της γλώσσας, όλα, όμως, με έκαναν να νιώθω εκστασιασμένη. Η σιγαλιά της τεράστιας βιβλιοθήκης, οι μοναχικές μου περιηγήσεις στο Μουσείο Καλών Τεχνών, οι γαλλικές ταινίες στο σινεμά, οι καινούργιοι φίλοι που έκανα.