ntostoyiefski

Ερμηνεύουν Άρης Σερβετάλης, Φλομαρία Παπαδάκη.
«Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν» και «Η ήμερη».
«Η απόλυτη ελευθερία θα υπάρξει όταν θα είναι αδιάφορο αν ζούμε ή δεν ζούμε.» Φ. Ντοστογιέφσκι, Δαιμονισμένοι Φωτογραφία
Αν δεν έχετε διαβάσει το "Xωριό Στεπαντσίκοβο", και σκοπεύετε να το κάνετε, δεν χρειάζεται να συνεχίσετε, γιατί το κείμενο αποκαλύπτει το τέλος. Διάβασα το βιβλίο πριν πολλά χρόνια, δεν είμαι σίγουρος ότι θυμάμαι την ακριβή πλοκή, αλλά αυτή είναι η εκδοχή που μου έμεινε. Τη θυμάμαι σε διάφορες περιπτώσεις, και μου ήρθε ξανά στο μυαλό όταν άκουσα για την υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη.
Δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα σας θέταμε αυτό το ερώτημα, αλλά τι κοινό πιστεύεται ότι έχουν ένας αστακός, ένα νυφικό, το «Έγκλημα
Το ταξί πλημμύρισε με αίμα. Ο οδηγός ανήμπορος κιτρίνισε από τον φόβο του, την πήγε σφαίρα στο Τζάννειο. «Σου είπα να μην ξανάρθεις», της είπε ο γιατρός, που την προσπέρασε με νεύρα ενώ συνέχισε να ψέλνει, «Άντε πέθανε πια. Να τελειώνουμε και με σένα». Οι γυναίκες της Τρούμπας, του λιμανιού κάτω στον Πειραιά, δεν είχαν πρόσωπο, μόνο έναν κρυφό και μάλλον Άγιο ρόλο μέσα στην κοινωνία. Μα έτσι δουλεύει το σύστημα ακόμη και σήμερα σε όλο τον πλανήτη. Ξάπλωνε λοιπόν με κατάρες, βρίζοντας τη μάνα που τη γέννησε και την εγκατέλειψε το 1930 σε κάποια κλινική της Καστέλλας.
Γνώρισα ανθρώπους που ακόμη και στη βραδιά του γάμου δεν ήπιαν ούτε ποτήρι, προκειμένου να οδηγήσουν μια απόσταση πέντε χιλιομέτρων, φεύγοντας. Κατά τη διάρκεια ενός εθίμου, όπου οι φίλοι των νεονύμφων και οι ίδιοι, γυρνούν με αυτοκινητοπομπή όλα τα αξιοθέατα της περιοχής, με εκστασιασμένους φίλους και φίλες να βγάζουν τα κεφάλια- και τα σώματα τους, συνήθως- από τα παράθυρα και τους οδηγούς να κορνάρουν διαρκώς, όλοι έπιναν, υπήρχαν μπουκάλια στα αυτοκίνητα. Αλλά, όχι: οι οδηγοί, και πάλι, ούτε γουλιά.