Ο συνήθης πόλεμος έχει επιτιθέμενους, αμυνόμενους και παράπλευρες απώλειες (collateral damages). Έχει αίμα και δάκρυα. Ο πετροπόλεμος, ήτοι ο σκοτωμός για το πετρέλαιο, έχει δάκρυα για τους πάσης φύσεως καταναλωτές και αίμα για την τσέπη μας. Ο άλλος πετροπόλεμος, ήτοι ο λιθοβολισμός (φυσικός ή μεταφορικός) έχει και αίμα και δάκρυα. Κι οι τρεις έχουν τους θύτες και τα θύματα.
Στον «κανονικό» πόλεμο η αιτία ή η αφορμή είναι ως επί το πλείστον διαφορετική από την προβαλλόμενη. Και το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια. Το ζήσαμε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, το ζήσαμε στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στη Λιβύη, το ζούμε στην Ουκρανία και τώρα στον Περσικό κόλπο.
Ο «πετρελαιοπόλεμος» εκτός από το να γεμίζει πορτοφόλια και να αδειάζει τσέπες αλλάζει και καθεστώτα. Κλασικό παράδειγμα η ανατροπή του εκλεγμένου πρωθυπουργού της Περσίας Μωχάμετ Μοσαντέκ από τις αμερικανικές κι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες διότι εθνικοποίησε τις πετρελαιοπηγές. Κάνοντας παντοδύναμο τον Σάχη Ρεζά Παχλεβί και τη διαβόητη μυστική υπηρεσία SAVAK. Και η ανατροπή του Σάχη το 1979 από την συμμαχία των εμπόρων του Παζαριού του κομμουνιστικού κόμματος Τουντέχ και των ιμάμηδων συνέβη λόγω της βαρβαρότητας του καθεστώτος. Μόνο που η κυβέρνηση που σχηματίσθηκε από την τριμερή συμμαχία δεν έφερε τη δημοκρατία, διότι οι ιμάμηδες εκτέλεσαν τα μέλη της κυβέρνησης που ανήκαν στους εμπόρους και το Τουντέχ και εγκαθίδρυσαν την ισλαμική δημοκρατία, διότι ήθελαν να ελέγξουν απολύτως την περσική βιομηχανία πετρελαίου…
Τον φυσικό λιθοβολισμό τον είδαμε στον «Αλέξη Ζορμπά» κι έχει να κάνει με την ηθικοθρησκευτική βαρβαρότητα όπου γης. Όσο για τον μεταφορικό λιθοβολισμό απαντάται συχνότατα στην άνευ όρων και ορίων πολιτική διαπάλη. Όπως απαντάται κι η εργαλειοποίηση ενός πολέμου, όπως αυτός που ζούμε τώρα στη Μέση Ανατολή. Και για όσους τον εργαλειοποιούν τους αξίξει η πιο ανελέητη τιμωρία ενώπιον της κάλπης.
