Η Μαρία Καρυστιανού βρέθηκε στο εξώφυλλο του DownTown Κύπρου. Όχι τυχαία. Σαφώς μελετημένα. Και μαζί, στο κέντρο μιας συζήτησης που ξεπερνά την ίδια. Το τί συμβαίνει όταν ένα πρόσωπο που γεννήθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία μετατρέπεται σε brand.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτική ντύνεται «περιοδικό». Είναι, όμως, από τις σπάνιες φορές που η μετάβαση γίνεται τόσο γρήγορα, τόσο θεαματικά και με τόσο έντονο συναισθηματικό φορτίο.
Η φωτογράφιση, ειδικά με το σκηνικό που σχολιάστηκε (θρησκευτικές εικόνες στο φόντο), άνοιξε νέο γύρο αντιδράσεων. Η Μαρία Γρατσία, υποψήφια βουλευτής της ΝΙΚΗΣ, κόμματος στα δεξιά της Δεξιάς και με θρησκευτικές επιρροές, στενή συνεργάτιδα της Καρυστιανού, υποστήριξε ότι το φόντο δεν ήταν «στοχευμένη επιλογή», αλλά ότι επελέγη το γραφείο της και πως «δεν διαμορφώθηκε για να τοποθετηθούν εικόνες»
Και κάπου εδώ ξεκινά το πιο ενδιαφέρον (και πιο δύσκολο) ερώτημα: Δεν είναι αν “έπρεπε” να υπάρχει αυτό το φόντο. Είναι τι σημαίνει το εξώφυλλο συνολικά.
Σε έναν κόσμο που λειτουργεί με εικόνες, η φωτογράφιση δεν είναι απλώς «καλλιτεχνική επιλογή». Είναι μήνυμα. Είναι θέση. Είναι framing. Και το framing εδώ είναι ξεκάθαρο: Η Καρυστιανού δεν είναι μόνο συγγενής θυμάτων, δεν είναι μόνο ακτιβίστρια. Είναι πρωταγωνίστρια. Που, κακά τα ψέματα, παρακινεί ένα κόσμο «μπουχτισμένο» από πολιτικούς και πολιτική
Από την πλευρά της, η ίδια στη συνέντευξη περιγράφει ένα πολιτικό κίνημα που «οργανώνεται» και λέει ότι μπορεί να ωριμάσει ώστε να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών, επιμένοντας ότι δεν πρόκειται για προσωπική φιλοδοξία αλλά για συλλογική διαδικασία.
Με απλά λόγια: το εξώφυλλο δεν “ακολουθεί” την πολιτική συζήτηση. Την επιταχύνει
Υπάρχει και κάτι ακόμη που κάνει αυτή την ιστορία εκρηκτική: Ο τρόπος που η ίδια περιγράφει την ενοχή της. Σε απόσπασμα που αναπαράχθηκε, λέει ότι νιώθει τύψεις όχι γιατί προκάλεσε το δυστύχημα, αλλά γιατί «επέτρεψε» με την ανοχή της να απαξιωθεί η ζωή και να μείνουν σκάνδαλα ατιμώρητα.
Αυτό το είδος λόγου είναι ισχυρό. Και σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας, είναι χρυσάφι. Μετατρέπει την οργή σε αφήγημα, την ενοχή σε κάλεσμα, το τραύμα σε ταυτότητα.
Και κάπως έτσι, η Μαρία Καρυστιανού «γίνεται star» όχι όπως μια κλασική celebrity, αλλά όπως οι νέοι πρωταγωνιστές της πολιτικής εποχής των social media. Πρόσωπα που δεν ανήκουν στο παλιό σύστημα, αλλά μπαίνουν στο κάδρο με όρους δημόσιας συγκίνησης και συμβολισμών.
Αν, πάντως, κάτι πρέπει να μας ανησυχεί, δεν είναι το περιοδικό. Είναι η ευκολία με την οποία η συζήτηση μετακινείται: Από το τι έγινε και ποιος ευθύνεται – στο πώς δείχνει και τι σημαίνει η εικόνα.
Και αυτό είναι το πιο «glossy» κομμάτι της σύγχρονης πολιτικής: Όταν οι θεσμοί αποτυγχάνουν να δώσουν απαντήσεις, η κοινή γνώμη ψάχνει πρόσωπα. Όταν δεν υπάρχουν λύσεις, ψάχνουμε σύμβολα.
Η Μαρία Καρυστιανού, θέλοντας και μη, έχει γίνει σύμβολο. Και τώρα δοκιμάζεται κάτι πολύ δύσκολο: αν το σύμβολο μπορεί να μείνει σύμβολο δικαιοσύνης ή αν θα γίνει σύμβολο εξουσίας.
Γιατί το εξώφυλλο, τελικά, δεν σε κάνει απλώς «star». Σε κάνει υποψήφιο ρόλο.
