Σύσσωμο το υπάρχον πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε διαρκή περιδίνηση. Και όπως έγραψε ο ιερομόναχος Καισάριος Δαπόντες «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη». Ο πρωθυπουργός αφού αστόχως υποστήριξε στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές τον γηραιό Μπάιντεν και κατόπιν την περί άλλων τυρβάζουσα Κάμαλα Χάρις, μετά περίτρομος προσπάθησε να προσεγγίσει τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος, φεύ, τον έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Και τώρα, ευκαιρίας δοθείσης – λόγω Βενεζουέλας – κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Δηλώνοντας για την σύλληψη του Μαδούρο ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα των ενεργειών» (του Τραμπ) έριξε μια «μαλαστούφα» στο πρόσωπο της Κύπρου και εν τη ουσία επίσης ευλόγησε την «γαλάζια πατρίδα» του μόνιμως επιβουλεύοντος το Αιγαίο αδίστακτου Ερντογκάν. Εξ ου και οι ενθουσιώδεις αλαλαγμοί στην Άγκυρα.
Στην άλλη όχθη, της υποτιθέμενης αντιπολίτευσης, τα πανικόβλητα κόμματα του επίσης υποτιθέμενου προοδευτικού τόξου στέκονται ενεά μπροστά στην επιχειρούμενη παρέμβαση στην πολιτική της κ. Καυρυστιανού. Η χαροκαμένη μάνα χτίζει νέο κόμμα, χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα αλλά με ποσοστά στις δημοσκοπήσεις που αφαιρούν κρίσιμη μάζα από ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ακόμη και από το κόμμα Βελόπουλου. Οι αντιδράσεις είναι σπασμωδικές. Ήδη ο κ. Φάμελλος διέγραψε τον ευρωβουλευτή κ. Φαραντούρη, οποίος διεκδικεί ηγετική θέση στο κόμμα Καρυστιανού. Ο κ. Ανδρουλάκης, μετά μάλιστα από την συνέντευξη Γερουλάνου στο HuffPost και την Έμυ Λιβανίου, πάει σε αντίθετη τροχιά από την ζητούμενη κεντροαριστερή συσπείρωση, θέλοντας να γίνει ο Λούκυ Λουκ του πάλαι ποτέ ισχυρού ΠΑΣΟΚ.
Την ώρα που το ενδεχόμενο μιας νέας «Γιάλτας» αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη και ο Ερντογκάν οσμίζεται νέες ευκαιρίες επιβολής στην περιοχή μας, το εγχώριο πολιτικό σύστημα λειτουργεί με όρους αφασίας, μιμούμενο, προς το χειρότερο, την ανερμάτιστη πολιτική των σπιθαμιαίων «ηγητόρων» της παρακμάζουσας Ευρώπης. Και εις άλλα με υγεία…
