Δημοσιογραφική επιμέλεια Τέρενς Κουίκ
Ο Φειδίας Παναγιώτου εμφανίστηκε στην κυπριακή πολιτική σκηνή ως το «αντισυστημικό» πρόσωπο των social media, όμως όσο περνά ο χρόνος τόσο πυκνώνουν τα ερωτήματα γύρω από τις επιλογές, τις δηλώσεις και τις πολιτικές του ευθύνες.
Η νέα υπόθεση με υποψήφια του κόμματός του που παραδέχεται εμπλοκή σε υπόθεση ναρκωτικών στα Κατεχόμενα έρχεται να προστεθεί σε μια ήδη βαριά ατζέντα: την έρευνα για το σπίτι που δηλώθηκε ως πολιτικό γραφείο και την καταγγελία που έφτασε στο Ευρωκοινοβούλιο για σχόλιό του σε βάρος ατόμων με νοητική αναπηρία.
Η πιο πρόσφατη εστία αντιδράσεων ξέσπασε το βράδυ της 17ης Μαρτίου, όταν έγινε γνωστό ότι ανάμεσα στους 56 υποψηφίους του κόμματος «Άμεση Δημοκρατία» του Κύπριου ευρωβουλευτή βρίσκεται η Βάλερη Ταραπάι, πρόσωπο που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχε καταδικαστεί από αρχές στα Κατεχόμενα για υπόθεση διακίνησης ναρκωτικών.
Η ίδια, μιλώντας δημοσίως, δεν αρνήθηκε το περιστατικό, αλλά υποστήριξε ότι «δεν αναγνωρίζουμε το νόμο» στα Κατεχόμενα, επιχειρώντας να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ουσία της υπόθεσης στη μη αναγνώριση του ψευδοκράτους.
Το γεγονός προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις στην Κύπρο, ακριβώς επειδή το πολιτικό πρόβλημα εδώ δεν είναι μόνο νομικό, αλλά βαθιά ηθικό και πολιτικό: ποια είναι τα φίλτρα με τα οποία συγκροτείται ένα κόμμα που διεκδικεί κοινοβουλευτική παρουσία.
Η υπόθεση αυτή δεν έρχεται σε κενό πολιτικό χρόνο. Αντιθέτως, πατά πάνω σε μια ήδη διαμορφωμένη εικόνα ασάφειας και αμφισημίας γύρω από τον Φειδία Παναγιώτου. Από τον Ιανουάριο, το όνομά του συνδέθηκε με καταγγελία για ενδεχόμενη κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, με επίκεντρο ακίνητο για σπίτι του στη Λεμεσό το οποίο φερόταν να έχει δηλωθεί ως πολιτικό γραφείο.
Οι κανόνες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι σαφείς ως προς το γενικό πλαίσιο: οι ευρωβουλευτές λαμβάνουν γενική αποζημίωση εξόδων, η οποία προορίζεται, μεταξύ άλλων, για λειτουργικά και συντηρητικά έξοδα γραφείου, με το σχετικό ποσό να ανέρχεται σήμερα σε 4.950 ευρώ τον μήνα.
Το πρόβλημα είναι ότι η χρήση αυτών των χρημάτων ελέγχεται περιορισμένα και η διαφάνεια βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εθελοντικές δημοσιοποιήσεις. Έτσι, όταν μια υπόθεση μοιάζει να θολώνει τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτική κατοικία και επαγγελματική χρήση, το πολιτικό ζήτημα γίνεται αυτομάτως μεγαλύτερο από το λογιστικό.
Σαν να μην έφτανε αυτό, στο τέλος Ιανουαρίου ο Φειδίας βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο, αυτή τη φορά για σχόλιό του σε podcast, όπου χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «πελλοί» αναφερόμενος σε άτομα με νοητική αναπηρία.
Η αντίδραση ήταν άμεση: η Κυπριακή Παραολυμπιακή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι θα τον καταγγείλει στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ οργανώσεις αναπηρικού κινήματος κατήγγειλαν τη ρητορική του ως προσβλητική και ασύμβατη με τον θεσμικό του ρόλο. Λίγες ημέρες αργότερα, δημοσιεύματα ανέφεραν ότι η καταγγελία έφτασε πράγματι στις αρμόδιες υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για εξέταση.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι ο Φειδίας δείχνει να κινείται σταθερά μέσα σε ένα μοτίβο: πρώτα δημιουργείται ο θόρυβος, μετά ακολουθεί μια απάντηση με όρους social media, και στο τέλος η ουσία χάνεται μέσα σε αντισυστημικές κορώνες, μισές εξηγήσεις και μετατόπιση της συζήτησης.
Μόνο που όταν μιλάμε για ευρωπαϊκά κονδύλια, για υποψηφίους κόμματος και για δημόσιο λόγο απέναντι σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, η «θολούρα» δεν είναι στιλ πολιτικής· είναι πρόβλημα πολιτικής αξιοπιστίας. Και η νέα υπόθεση με την υποψήφια της «Άμεσης Δημοκρατίας» δείχνει ότι το πρόβλημα αυτό όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά βαθαίνει.
