Μια γυναίκα που δηλώνει επιζήσασα του κυκλώματος εκμετάλευσης του Τζέφρι Επστάιν περιγράφει στο SkyNews μια εμπειρία εγκλωβισμού που -όπως λέει- δεν ήτνα μόνο σωματική αλλά και ψυχολογική.
Η Τζούλιεςν Μράιαντ, 43 χρόνων σήμερα, μιλά για «τη μη ορατή» φυλακήπου την κτ=ράτησε παγιδευμένη για χρόνια, υποστηρίζοντας ότι της είχαν αφαιρέσει το διαβατήριο και ότι δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής από το ιδιωτικό νησί του Επστάιν.
«Αόρατες αλυσίδες είναι ένας καλός τρόπος για να περιγράψω το πώς ένιωθα. Ήταν σαν να ήμουν δεμένη χειροπόδαρα, αλλά αόρατα», λέει χαρακτηριστικά η Τζουλιέτ υποστηρίζοντας ότι: «Δεν είχα πει ποτέ τίποτα ούτε στην οικογένειά μου, ούτε σε κανέναν για όσα συνέβησαν μαζί του, μέχρι να πεθάνει».
Η μαρτυρία της αναδεικνύει όχι μόνο τη σεξουαλική βία που υπέστη αλλά και τη στρατηγική χειραγώγησης και ελέγχου που ο Επστάιν χρησιμοποιούσε για να κρατά τα θύματά του παγιδευμένα.
Παγιδευμένη από τα 20 της χρόνια
Η Τζούλιετ ήταν μόλις 20 ετών όταν προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Επστάιν το 2002. Ήταν φοιτήτρια πρώτου έτους στο πανεπιστήμιο και όνειρό της ήταν να γίνει μοντέλο, προσπαθώντας να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς της.
«Φαινόταν ότι όλα τα όνειρά μου γίνονταν πραγματικότητα», εξηγεί η Τζούλιετ. «Η οικογένειά μας είχε οικονομικές δυσκολίες και ήθελα να κάνω κάτι για να βοηθήσω».
Η πρώτη της συνάντηση με τον Επστάιν έγινε σε ένα εστιατόριο στο Κέιπ Τάουν, παρουσία του Μπιλ Κλίντον, ο οποίος βρισκόταν στην πόλη για επίσημη επίσκεψη ευαισθητοποίησης για το AIDS, συνοδευόμενος από τους ηθοποιούς Κέβιν Σπέισι και Κρις Τάκερ. Τρεις εβδομάδες αργότερα, η Τζούλιετ βρέθηκε σε ένα ταξίδι που θα άλλαζε τη ζωή της για πάντα.
Το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό
Η Τζούλιετ ταξίδεψε για πρώτη φορά εκτός Νότιας Αφρικής προς τη Νέα Υόρκη. Μόλις έφτασε, πληροφορήθηκε ότι θα συνεχίσει στην Καραϊβική. Στο Teterboro Airport του New Jersey, την παρέλαβε ένα ιδιωτικό τζετ, όπου την περίμεναν ο Επστάιν και οι γυναίκες που την είχαν προσελκύσει αρχικά στο Κέιπ Τάουν.
«Χάιδεψε την καρέκλα δίπλα του… και τότε πήγα και κάθισα εκεί. Ήταν μια τόσο μπερδεμένη κατάσταση για έναν νέο άνθρωπο», θυμάται η Τζούλιετ. «Καθώς απογειωνόταν το αεροπλάνο, άρχισε να με αγγίζει βίαια σε ευαίσθητα σημεία. Τρομοκρατήθηκα και ξαφνικά συνειδητοποίησα, Θεέ μου, η οικογένειά μου δεν θα με ξαναδεί ποτέ, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να με σκοτώσουν. Οι γυναίκες που με είχαν προσελκύσει γέλασαν. Ήμουν κυριολεκτικά τρομοκρατημένη».
Η εμπειρία αυτή δείχνει πώς η καταναγκαστική βία και η ψυχολογική πίεση λειτουργούσαν παράλληλα για να κρατήσουν τα θύματα υποταγμένα.
Παγιδευμένη στο ιδιωτικό νησί στο Νέο Μεξικό
Στο ιδιωτικό νησί του Επστάιν στην Καραϊβική και στην ιδιοκτησία του στο Νέο Μεξικό, η Τζούλιετ ήταν συχνά μόνη, αναγκασμένη να παρακολουθεί άλλες νεαρές γυναίκες και κορίτσια από διάφορες χώρες όπως Βραζιλία, Ρουμανία, Γαλλία, Ισπανία.
«Δεν υπήρχε τρόπος να ξεφύγω. Είχαν τα διαβατήριά μου. Όταν φτάσαμε σε ένα από τα νησιά της Καραϊβικής και μεταφερθήκαμε με ελικόπτερο στο νησί του, δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής. Δεν ήμουν αρκετά δυνατή για να κολυμπήσω και δεν θα μπορούσα να ξεφύγω», λέει.
Η Τζούλιετ περνούσε πολλές ώρες μόνη, παρατηρώντας τις καταστάσεις γύρω της. Βρήκε ακόμη και φωτογραφικές μηχανές στην κουζίνα, τις οποίες χρησιμοποίησε για να φωτογραφίσει στιγμές της ζωής εκεί, με εικόνες που δείχνουν τόσο χαμόγελα όσο και φόβο, μοναξιά και απόγνωση.
Ακόμη και μετά την επιστροφή της στο Κέιπ Τάουν, η Τζούλιετ αναγκάστηκε να ταξιδέψει ξανά προς ιδιοκτησίες του Επστάιν σε Νέα Υόρκη, Palm Beach, Παρίσι και Νέο Μεξικό. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών, γνώρισε και άλλες γυναίκες και ανήλικα κορίτσια από διάφορες χώρες.
«Δεν με εκμεταλλεύτηκαν άλλοι άντρες, αλλά ο Επστάιν με βίαζε επανειλημμένα. Τον έβλεπα στο γεύμα, στο πρωινό και στο δείπνο, και μετά με καλούσαν στο δωμάτιό του. Εκτός από αυτά, δεν τον έβλεπα πολύ, ήταν πάντα απασχολημένος με τη δουλειά του», λέει η Τζούλιετ.
Οι πτήσεις από το Κέιπ Τάουν σε διάφορες πόλεις και τα επαναλαμβανόμενα ταξίδια δείχνουν το πόσο εκτεταμένο ήταν το δίκτυο του Επστάιν, που περιλάμβανε την παράνομη μεταφορά νεαρών γυναικών σε διεθνές επίπεδο.
Ψυχολογική εκμετάλλευση
Η παγίδευση της Τζούλιετ ήταν όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχολογική. Η συνεχής παρουσία του Επστάιν και η αίσθηση ότι παρακολουθείται είχαν βαθιά επίδραση στην ψυχική της υγεία.
«Όποτε έστελνα email, ήταν όταν ήμουν μεθυσμένη ή είχα μια μικρή κρίση… Πάντα ένιωθα ότι με παρακολουθούσε», λέει.
Οι τελευταίες αποκαλύψεις από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έφεραν στο φως emails της Τζούλιετ προς τον Επστάιν χωρίς επαρκείς αποκρύψεις, επιβεβαιώνοντας την ψυχολογική επιρροή που ασκούσε πάνω της για χρόνια.
Η συνεχής έκθεση στα νέα για τον Επστάιν, είτε μέσω Facebook, είτε μέσω X, της προκαλεί ακόμα και δυσφορία.
«Κοιτάζω Facebook, βλέπω το πρόσωπό του. Κοιτάζω X, πάλι το ίδιο. Είναι συνεχώς εκεί, και δεν υπάρχει τρόπος να τον αποφύγω».
Η Τζούλιετ προσπαθεί να ανακάμψει ψυχολογικά. Παρά τις δυσκολίες, παραμένει ειλικρινής και ανοιχτή σχετικά με την εμπειρία της.
«Δεν έχω τίποτα να κρύψω. Ο άνθρωπος αυτός είχε τρομερή επιρροή στο μυαλό μου».
Η ιστορία της Τζούλιετ Μπράιαντ δείχνει πόσο εκτεταμένο ήταν το δίκτυο τράφικινγκ του Επστάιν, όχι μόνο ως υπόθεση σεξουαλικής βίας αλλά και ως παράδειγμα ψυχολογικής χειραγώγησης, ελέγχου και εκμετάλλευσης.
Οι πτήσεις από το Κέιπ Τάουν σε διάφορες πόλεις και τα επαναλαμβανόμενα ταξίδια δείχνουν το πόσο εκτεταμένο ήταν το δίκτυο του Επστάιν, που περιλάμβανε την παράνομη μεταφορά νεαρών γυναικών σε διεθνές επίπεδο.
Οι τελευταίες αποκαλύψεις από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έφεραν στο φως emails της Τζούλιετ προς τον Επστάιν χωρίς επαρκείς αποκρύψεις, επιβεβαιώνοντας την ψυχολογική επιρροή που ασκούσε πάνω της για χρόνια.
Η συνεχής έκθεση στα νέα για τον Επστάιν, είτε μέσω Facebook, είτε μέσω X, της προκαλεί ακόμα και δυσφορία.
«Κοιτάζω Facebook, βλέπω το πρόσωπό του. Κοιτάζω X, πάλι το ίδιο. Είναι συνεχώς εκεί, και δεν υπάρχει τρόπος να τον αποφύγω».
Η Τζούλιετ προσπαθεί να ανακάμψει ψυχολογικά. Παρά τις δυσκολίες, παραμένει ειλικρινής και ανοιχτή σχετικά με την εμπειρία της.
«Δεν έχω τίποτα να κρύψω. Ο άνθρωπος αυτός είχε τρομερή επιρροή στο μυαλό μου».
Η ιστορία της Τζούλιετ Μπράιαντ δείχνει πόσο εκτεταμένο ήταν το δίκτυο τράφικινγκ του Επστάιν, όχι μόνο ως υπόθεση σεξουαλικής βίας αλλά και ως παράδειγμα ψυχολογικής χειραγώγησης, ελέγχου και εκμετάλλευσης.
