Επί μισό ήδη αιώνα, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, αποδείχθηκαν και αποδεικνύονται ως ψευδαισθήσεις και όνειρα θερινής νυκτός, όλες εκείνες οι ελπίδες που έτρεφαν οι περισσότεροι εκ των χειριζομένων το Κυπριακό (αείμνηστοι πλέον) ηγέτες μας, ότι θα μπορούσε να «εξευρεθεί λύση αμοιβαία αποδεκτού έντιμου συμβιβασμού». Ότι, δηλαδή, θα αποδεχόταν η Τουρκία να εγκαταλείψει όσα είχε κατακτήσει πολεμικώς στην Κύπρο με την εισβολή των στρατευμάτων του Αττίλα της, τον Ιούλιο – Αύγουστο του 1974.
– Οι ηγεσίες του ηττημένου από το 1974 Ελληνισμού, σε Αθήνα και Λευκωσία, ευρισκόμενες σε δεινή κατάσταση ανίσχυρου και αδύναμου, απέναντι σε μια Τουρκία κατακτητή – επιδρομέα, θωπευόμενη και ουδόλως τιμωρούμενη διεθνώς, σύρθηκαν στην πολιτική του συμβιβασμού – ενδοτισμού, καλλιεργώντας την πλάνη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για «λύση», εκτός από τις «διακοινοτικές» συνομιλίες των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων. Και οι μεν ενδώσαντες τότε στην πρωταίτιαν πλάνην απήλθαν εις μετά τον άλλον εκ της ζωής, η πλάνη όμως παραμένει. Κληροδοτηθείσα στους πολιτικούς και κομματικούς διαδόχους τους, μέχρι των ημερών μας. Οι οποίοι, παρότι κατάφεραν ώς τώρα να μην υπογράψουν την υποταγή στις απαιτήσεις της Τουρκίας, αναδεικνύονται ομοίως στερούμενοι ικανότητας, προθυμίας και αξιοσύνης να σχεδιάσουν και με δεξιοτεχνία να υλοποιήσουν την διαφυγή από το βαλτωμένο αδιέξοδο, την στρατηγική απελευθέρωσης της Κύπρου και όρθωσης επαρκούς άμυνας του Ελληνισμού απέναντι στην βουλιμία του τουρκικού επεκτατισμού.
Επί μισό αιώνα τα πράγματα στον κόσμο, οι διεθνείς σχέσεις και οι συσχετισμοί δυνάμεων αλλάζουν διαρκώς. Άλλοτε αργόσυρτα, άλλοτε ραγδαία, άλλοτε αιματηρότερα, πάντοτε, όμως, κατά την ανθρώπινη φύση όμοια και παραπλήσια («κατὰ τὸ ἀνθρώπινον τοιούτων καὶ παραπλησίων ἔσεσθαι»), καθώς πρόβλεψε αειθαλώς από τον 5ον προ Χριστού αιώνα ο Θουκυδίδης (Α-22,4), λόγω Ισχύος. Αυτή ακριβώς η ισχύς, η ισχύς ενός εκάστου από τους δρώντες στο άναρχο παγκόσμιο σύστημα και οι ανάμεσά τους συσχετισμοί, διαμορφώνουν στον πιο σημαντικό βαθμό και την τύχη κάθε κράτους, τις δυνατότητες συμμαχιών, συνασπισμών και συνεργασιών που ορίζουν τους κανόνες της σκακιέρας.
Προ επταετίας, το 2019, ο και τότε Πρόεδρος της Γαλλίας, μίας από τις ισχυρότερες – λόγω και του πυρηνικού της οπλοστασίου – δυνάμεις της Δυτικής Συμμαχίας, Εμμανουέλ Μακρόν, είχε ανακηρύξει το ΝΑΤΟ ως «εγκεφαλικά νεκρό». Για την… διάγνωσή του εκείνη επικαλέστηκε δύο, όχι μόνο δικές του, διαπιστώσεις: (α) Την «έλλειψη στρατηγικής καθαρότητας» και (β) τις απειλές της Τουρκίας εναντίον ενός άλλου κράτους – μέλους του ΝΑΤΟ, δηλαδή της Ελλάδος.
– Τρία χρόνια αργότερα, η αρξάμενη από 24η Φεβρουαρίου 2022 ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τού συνεχιζόμενου έκτοτε τετραετούς ήδη πολέμου, προκάλεσε την… νεκρανάσταση τού ΝΑΤΟ. Και την έναρξη του ραγδαίου επανεξοπλισμού των ευρωπαϊκών, ΝΑΤΟϊκών και άλλων χωρών. Σε διεθνές σκηνικό που φέρει έντονα κλιμακούμενα απειλητικά χαρακτηριστικά, όμοια και παραπλήσια, από τότε, με προεόρτια Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.
– Συμπληρώνοντας προ δεκαημέρου το πρώτο έτος τής από 20ή Ιανουαρίου 2025 επανα-αναρρίχησής του στην Προεδρία των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ, με παγκόσμιας προβολής επίδειξη τής επί παντός δικής του πολιτικής «των εξάσφαιρων ρεβόλβερς του Φαρ Ουέστ», υπεράνω των παράλυτων κανόνων Διεθνούς Δικαίου και των συμμαχικών υποχρεώσεων, ιδίως με τις εκκωφαντικές απειλές του για κατάληψη της Γροιλανδίας, ανήκουσας στη ΝΑΤΟϊκή και ανέκαθεν φιλο-αμερικανικότερη Δανία, προκάλεσε ήδη στο ΝΑΤΟ πρωτοφανές υπαρξιακό… παραλήρημα.
Είχε επιζήσει το ΝΑΤΟ με επικεφαλής τις ΗΠΑ ως θριαμβευτής επί του αυτο-ηττηθέντος εν τέλει σοβιετικού συνασπισμού. Μετά την εκ των έσω αυτοδιάλυση το 1991 τού αντιπάλου δέους, του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Των μέχρι τότε, υπό την εξουσία της αυτο-διαλυθείσας το 1991 Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ), κομμουνιστικών κρατών. Πολλά από τα οποία, μετά έσπευσαν να ενταχθούν στο… ΝΑΤΟ.
– Ποιο θα είναι και πώς θα διαμορφωθεί, αν επιζήσει επί Τραμπ, το ΝΑΤΟ, ουδείς διατείνεται ότι μπορεί με βεβαιότητα να προβλέψει. Παρά μόνο η σιγουριά που προσφέρει στην περαιτέρω μακροημέρευσή του η επιθετικότητα τής… απαρηγόρητης από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Αλλά, πλέον, στ’ αλλεπάλληλα πεδία συγκρούσεων της παγκόσμιας σκακιέρας των αλληλο-απειλουμένων κατόχων αυξημένης ισχύος, δεν είναι μόνο το ΝΑΤΟ, η Ρωσία και η Κίνα που καθορίζουν τις επιμέρους πολεμικές αντιμαχίες, οι οποίες προκαλούν αιματηρές καταστροφές λαών και κρατών. Πρώτα των γειτονικών τού κάθε επιθετικότερου βουλιμικού επεκτατιστή («ἀστυγείτονας τοῦ πλέονος ὀρεγομένους» κατά το Δ-92 του Θουκυδίδη). Παίζουν και πολλοί άλλοι στο… γήπεδο. Και του καθενός φαίνονται οι ικανότητες στην αξιοποίηση των ευκαιριών επιλογής των συνεργασιών και συνασπισμών και εκμετάλλευσης των γεω-στρατηγικών παραγόντων της περιοχής του, ώστε να ενδυναμώνει τους συντελεστές της εθνικής του ΙΣΧΥΟΣ για να πείθει εμπράκτως τον κάθε επιβουλευόμενο να… κοιταχτεί αλλού για θήραμα.
Ελλάς και Κύπρος έχουν τις δυνατότητες να μην καταντήσουν θήραμα. Αρκεί οι ηγεσίες σε Αθήνα και Λευκωσία ν’ αποκτήσουν τα προσόντα αξιοποίησης των προσφερομένων και εν εξελίξει διαμορφούμενων ευκαιριών, ώστε ν’ αυξήσουν την ισχύ τους. Να καταστήσουν ορατό και σεβαστό τον ρόλο τους. Και να επιτύχουν συνασπισμούς επωφελείς για τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού: Την Απελευθέρωση των σκλαβωμένων εδαφών της Κύπρου, την Άτρωτη άμυνα του Αιγαίου και την Ασφάλεια συνεργασιών της Ανατολικής Μεσογείου.
Έναντι πρωτίστως στον ορεγόμενο να καταστεί Νεο-οθωμανός ηγεμών στην γειτονιά και στην ευρύτερη περιοχή, τουρκικό επεκτατισμό. Ο οποίος καραδοκεί μονίμως και προπαρασκευάζεται διαρκώς, έναντι πάντων, με εκπεφρασμένο όραμα υπερδύναμης, ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής», όπως τον είχε ανακηρύξει ο νυν… πρωταγωνιστής των «εξάσφαιρων ρεβόλβερς του Φαρ Ουέστ» στον πλανήτη.
Ξανά, χρήσιμο είναι να υπενθυμίσουμε τα λόγια που ο Θουκυδίδης είχε βάλει στο στόμα του Θηβαίου Παγώνδα, του επικεφαλής της αντίστασης των Βοιωτών έναντι των γειτόνων τους Αθηναίων επιδρομέων, σε μιαν από τις φάσεις του 27ετούς Πελοποννησιακού Πολέμου 431-404 π.Χρ.: «Εναντίον των γειτόνων μόνο η αντίσταση εξασφαλίζει την ελευθερία, και μάλιστα γειτόνων σαν κι αυτούς οι οποίοι προσπαθούν να υποδουλώσουν όχι μόνο τους κοντινούς τους γείτονες, αλλά και τις μακρινότερες πολιτείες – Πρός τε γὰρ τοὺς ἀστυγείτονας πᾶσι τὸ ἀντίπαλον καὶ ἐλεύθερον καθίσταται, καὶ πρὸς τούτους γε δή, οἳ καὶ μὴ τοὺς ἐγγύς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄπωθεν πειρῶνται δουλοῦσθαι» (Δ-92).
Πρώτη δημοσίευση Σημερινή (Κύπρος)
