Γράφει η Σοφία Λίναρη -Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας / Mental Health Specialist
Emotional Well-Being • Resilience • Growth Helping people heal & flourish
*
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που τολμά να πει δυνατά κάτι που μέχρι τότε ψιθύριζε μόνο μέσα του…μια σκέψη μια επιθυμία «Θέλω να αλλάξω ζωή», «θέλω να φύγω», «θέλω να ξεκινήσω κάτι δικό μου», «θέλω να αγοράσω ένα σπίτι» «θέλω να ερωτευτώ» φράσεις που δεν λέγονται εύκολα γιατί κουβαλούν ρίσκο, ευαλωτότητα και μια σιωπηλή υπόσχεση αλλαγής.
Και τότε σχεδόν πάντα έρχεται η πιο ήσυχη αλλά και πιο επικίνδυνη απάντηση: «Πας καλά;».
Όχι με φροντίδα, αλλά με φόβο. Δεν είναι μια απλή ερώτηση…είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά την αβεβαιότητα των άλλων όχι τη δική σου…αλλά εκείνη του κόσμου γύρω σου.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι σπάνια σε αμφισβητούν επειδή δεν πιστεύουν σε εσένα…σε αμφισβητούν επειδή δυσκολεύονται να αντέξουν την ιδέα ότι εσύ μπορεί να τολμήσεις κάτι που εκείνοι δεν τόλμησαν ποτέ και αυτό τους ξεβολεύει!
Η δική σου κίνηση τους φέρνει αντιμέτωπους με τις δικές τους επιλογές που δεν έκαναν, τις ζωές που δεν άλλαξαν και έτσι σχεδόν ανεπαίσθητα σε τραβούν πίσω εκεί που νιώθουν ασφαλείς. Όχι από κακία, αλλά από ανάγκη να διατηρηθεί ο κόσμος τους σταθερός ακόμη και αν είναι μίζερος.
Θυμάμαι μια γυναίκα που καθόταν απέναντι μου και μου έλεγε ότι θέλει να φύγει από μια δουλειά που την είχε ήδη κουράσει. Όταν το μοιράστηκε με τους γύρω της δεν άκουσε καμία ερώτηση για το πώς νιώθει, μόνο υπενθυμίσεις για το τι «πρέπει» να κρατήσει τη δουλειά, τη σταθερότητα, την εικόνα….Έμεινε…Όχι γιατί δεν μπορούσε να φύγει, αλλά γιατί για λίγο πίστεψε ότι ίσως οι άλλοι βλέπουν πιο καθαρά από εκείνη. Και όμως όταν τελικά έκανε το βήμα συνειδητοποίησε κάτι σχεδόν απλό: δεν ήταν δύσκολη η αλλαγή…δύσκολη ήταν η στιγμή που επέτρεψε στον φόβο των άλλων να μπει μέσα στη δική της σκέψη.
Σε μια άλλη περίπτωση άντρας 35 ετών είπε στους δικούς ανθρώπους ότι θέλει να αλλάξει καριέρα, να αφήσει κάτι που δεν τον εξέφραζε πια, και άκουσε ότι «δεν πετάμε τόσα χρόνια έτσι». Κανείς δεν του είπε «γιατί τώρα;», μόνο «τι θα χάσεις». Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβει άρχισε να μετρά τη ζωή του με όρους απώλειας και όχι εξέλιξης.
Αν το δεις πιο βαθιά, ο μηχανισμός πίσω από το «πας καλά;» είναι σχεδόν προβλέψιμος: ο εγκέφαλος φοβάται το άγνωστο, το περιβάλλον λειτουργεί σαν ένα άτυπο σύστημα σταθερότητας και οποιαδήποτε αλλαγή εκλαμβάνεται ως απειλή. Έτσι οι άλλοι προσπαθούν να σε επαναφέρουν εκεί που νιώθουν ασφαλείς όχι εκεί που είναι σωστό για εσένα αλλά εκεί που είναι γνώριμο για εκείνους.
Και κάπου εδώ γεννιέται η πιο επικίνδυνη σκέψη: «Μήπως έχουν δίκιο;». Αυτό είναι το σημείο που χάνονται τα όνειρα. Όχι όταν σου πουν «μην το κάνεις», αλλά όταν αρχίσεις να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να κάνεις. Αυτό είναι το πιο λεπτό σημείο εκεί που γεννιέται η αμφιβολία που δεν είναι δική σου γιατί το «πας καλά;» βάζει μέσα σου μια φωνή που δεν σου ανήκει, αλλά μοιάζει τόσο λογική που αρχίζεις να την ακούς σαν δική σου. Ο φόβος κυριαρχεί!
Η αλήθεια που δεν λέγεται συχνά είναι ότι οι άνθρωποι που σε φοβίζουν δεν έχουν περπατήσει τον δρόμο σου, δεν έχουν ρισκάρει, δεν έχουν αντέξει την αβεβαιότητα… άρα δεν μπορούν να αξιολογήσουν αυτό που θέλεις, μπορούν μόνο να το φιλτράρουν μέσα από τον δικό τους φόβο.
Κι όμως αν ένα όνειρο σε ξυπνάει, αν σε τρομάζει αλλά ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις πιο ζωντανή, αν σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που βαθιά μέσα σου αναγνωρίζεις ως «εγώ», τότε δεν είναι τρέλα …είναι κατεύθυνση!
Οι άνθρωποι που θα σε καταλάβουν πραγματικά δεν θα σε ρωτήσουν αν «πας καλά». Θα δουν τον φόβο σου χωρίς να τον μεγεθύνουν και θα σου πουν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό:
«Φοβάσαι; Ναι; Αλλά πάμε. Μπορείς! Και εγώ εδώ θα είμαι θα βάλω πλάτη!»
Γιατί στο τέλος, δεν χρειάζεσαι περισσότερη λογική…χρειάζεσαι λιγότερο θόρυβο. Δεν είναι οι αποφάσεις που σε βαραίνουν, αλλά οι στιγμές που δεν τόλμησες να εμπιστευτείς αυτό που ήδη ήξερες μέσα σου. Και τότε χρόνια μετά, δεν σε στοιχειώνουν τα λάθη που έκανες, αλλά τα όνειρα που δεν τόλμησες …επειδή κάποιος, τη λάθος στιγμή, σε κοίταξε και σε ρώτησε:
«Πας καλά;»
*
Σοφία Λίναρη
Mental Health Specialist
Emotional Well-Being • Resilience • Growth
Helping people heal & flourish
Η Σοφία Λίναρη είναι Mental Health Specialist που πιστεύει ότι η ψυχοθεραπεία είναι ένα ταξίδι βαθιάς κατανόησης του εαυτού μας. Το έργο της εστιάζει στο πώς οι εμπειρίες, το άγχος και τα συναισθήματα που κουβαλάμε, διαμορφώνουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και πώς με τη σωστή καθοδήγηση μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την εικόνα.
Συνδυάζοντας τη γνώση για το πώς λειτουργεί το μυαλό μας με μια προσέγγιση γεμάτη ενσυναίσθηση, βοηθά τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τα “κολλήματα” και τα μοτίβα που τους περιορίζουν.
Στόχος δεν είναι απλώς να αισθανθεί κανείς λίγο καλύτερα προσωρινά αλλά να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του και να χτίσει έναν πιο σταθερό και αυθεντικό τρόπο ζωής.
Με προϋπηρεσία στον απαιτητικό χώρο των πολυεθνικών επιχειρήσεων η Σοφία φέρνει στη θεραπεία κάτι πολύ πολύτιμο: καθαρή σκέψη, οργάνωση και εστίαση στο αποτέλεσμα. Δημιουργεί ένα περιβάλλον που είναι ταυτόχρονα ανθρώπινο και αποτελεσματικό, προσφέροντας τα εφόδια για να αλλάξει κανείς ουσιαστικά τον τρόπο που ζει που σχετίζεται με τους άλλους και που εξελίσσεται!
The Nature of Genius – Yale University
. General Psychiatric Management for Borderline Personality Disorder (BPD) Harvard Medical School | Postgraduate Medical Education (PGME)
Συμβουλευτική Ψυχολογία – Κέντρο Εκλεκτικής Συμβουλευτικής
Διοίκηση Επιχειρήσεων (BSc) – Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μαθησιακές Δυσκολίες & Προγράμματα Παρέμβασης – ΕΚΠΑ
Πιστοποίηση ΑΘΗΝΑ Test – Διάγνωση μαθησιακών δυσκολιών
Ψυχομετρικά εργαλεία παιδιών & εφήβων – Εργαστήριο Εξελικτικής Ψυχολογίας
Ερμηνεία Παιδικού Ιχνογραφήματος
Positive Psychology & Well-Being Design – University of Pennsylvania
The Science of Well-Being – Yale University
Clinical Psychology of Children & Young People – University of Edinburgh
Resilience Training – Harvard University
