Τα τελευταία τρία χρόνια, από την τρομοκρατική δραστηριότητα της ισλαμιστικής Χαμάς, διαμορφώνεται ένα πάζλ γεωπολιτικής αστάθειας και έντασης στην Μέση Ανατολή. Από την στρατιωτική απάντηση του Ισραήλ στην Γάζα, στοχεύοντας στο να εξουδετερώσει πλήρως τις δυνάμεις της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, έως την διεύρυνση του πολεμικού μετώπου προς τον Λίβανο και προς το Ιράν. Εξελίξεις και προς την Συρία με την πτώση του καθεστώτος Άσσαντ. Όλα αυτά εμπεριέχουν ως κοινή συνισταμένη, ότι το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης χάνει ερείσματα.
Η πολεμική αναμέτρηση στην Μέση Ανατολή έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να πλήττονται σημαντικοί στόχοι που σχετίζονται με στρατιωτικές υποδομές δυνάμεων της Τεχεράνης, των Φρουρών της Επανάστασης, με πιο εμβληματικά τα χτυπήματα κατά της ηγετικής πυραμίδας του καθεστώτος, με κυρίαρχο το χτύπημα κατά του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη. Από την πλευρά του το ιρανικό καθεστώς συνεχίζει να δημιουργεί συνθήκες επέκτασης της στρατιωτικής σύγκρουσης, με τις πυραυλικές επιθέσεις του στο σύνολο των χωρών της περιοχής τους Περσικού.
Στο εσωτερικό σκηνικό του Ιράν, οι διαδηλώσεις της ιρανικής κοινωνίας που προηγήθηκαν προ διμήνου των πολεμικών συγκρούσεων, αντιμετωπίστηκαν με μια άνευ προηγουμένου σκληρή πρακτική από τις καθεστωτικές, στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του καθεστώτος, με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, άλλες χιλιάδες πολίτες να οδηγούνται στις φυλακές. Οι διαδηλώσεις που συνέβησαν τον περασμένο Ιανουάριο, αποτυπώνουν και το μείζον για το θεοκρατικό, ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας, ότι πρόκειται στην ουσία για ένα σύστημα που δεν έχει παρά ελάχιστα ψήγματα κοινωνικής νομιμοποίησης. Οι μαζικές σφαγές και δολοφονίες που διαπράχθηκαν τότε κατά των διαδηλωτών που ζητούσαν ένα δημοκρατικό και ελεύθερο Ιράν, έχει επιτείνει το έλλειμμα νομιμοποίησης του καθεστώτος στο εσωτερικό και ταυτόχρονα το κάνει πιο απομονωμένο στον διεθνή περίγυρο.
Το καθεστώς που εγκαθίδρυσε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί με την επικράτηση της επανάστασης του 1979, στηρίζεται σε ένα ιερατείο πολιτικών και θρησκευτικών σκληροπυρηνικών προσώπων, αναφορών από τo σιϊτικό Ισλάμ, που βασιζόμενο στην στήριξη φανατικών δυνάμεων ασφαλείας, στρατιωτικών και παραστρατιωτικών μηχανισμών όπως οι Φρουροί της Επανάστασης, που σε κάθε περίπτωση εκδήλωσης κοινωνικής διαμαρτυρίας ή εξέγερσης, ήταν και είναι βέβαιο ότι η αντίδραση τους θα έχει τα πιο σκληρά χαρακτηριστικά. Από τις οδηγίες του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, τις βαθύτατα συντηρητικές, θεολογικές του προσεγγίσεις, την διασύνδεση με άλλες δομές του κατεστημένου δεν υπάρχουν διαδικασίες που να δημιουργούν παράθυρα εκπτώσεων. Ένα καθεστώς που διαμόρφωσε ένα πλέγμα ασύμμετρων απειλών κατά της Δύσης και των συμμαχικών με αυτήν χωρών του Κόλπου, προωθώντας δια των πληρεξουσίων της, των ακραίων ισλαμιστικών κινημάτων της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, των Χούθι, την ενίσχυση της τρομοκρατίας.
Οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και στον Περσικό Κόλπο, αναμφισβήτητα δημιουργούν και ανακινούν και άλλα ζητήματα στο περιφερειακό, γεωπολιτικό περιβάλλον. Ζητήματα που σχετίζονται με το Κουρδικό, τις επιδιώξεις των πληθυσμών αυτών στις χώρες που μοιράζεται το κουρδικό στοιχείο, από την Τουρκία, την Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, μέσα από μια πολύνθετη πολυδιάσπαση, με συμφέροντα που δεν είναι τα ίδια. Οι Κουρδικοί πληθυσμοί χωρίς μια επίτευξη εθνοτικής ενότητας, αδυνατούν να αποτελέσουν μια δύναμη που θα καθορίσει εξελίξεις, ενώ δεν μπορεί να διαφεύγει το γεγονός ότι το Κουρδικό στοιχείο της Συρίας δεν έτυχε καμίας ουσιαστικής βοήθειας από την προηγούμενη Αμερικανική Διοίκηση Μπάϊντεν, μετά την πτώση του κόμματος Μπάαθ του Άσσαντ. Ζητήματα προκαλούνται και για την συνορεύουσα Τουρκία, η οποία έχει επενδύσει εδώ και τρείς δεκαετίες στο δόγμα Νταβούτογλου περί στρατηγικού βάθους και σήμερα η θεωρία αυτή περνάει από κύματα αμφισβήτησης.
Η εν εξελίξει πολεμική σύγκρουση στην Μέση Ανατολή με τις περιφερειακές της διαστάσεις, διαμορφώνει τον επηρεασμό της συνολικής γεωπολιτικής εικόνας, όπου το απρόβλεπτο ως παράμετρος αποτυπώνεται με ένταση, ενώ την ίδια στιγμή απουσιάζει μια συγκροτημένη εγρήγορση των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων που θα μπορούσαν να φέρουν την πτώση του καθεστώτος, φέρνοντας τέλος και στην πολεμική αναμέτρηση, στις συνέπειες που αυτή φέρνει στο περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον.
