Τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου με την υποψηφιότητα της Ισπανίας στα Όσκαρ -το πολυσυζητημένο «Sirat»-, τον Τζέισον Στέιθαμ σε θρίλερ επιβίωσης, την Χάνα Σιγκούλα στο «Yunan» και το ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Πάμε σινεμά.
Sirat
Στην καρδιά των άγριων και απόκοσμων ορεινών τοπίων του νότιου Μαρόκου, ένας πατέρας και ο μικρός γιος του ξεκινούν μια απεγνωσμένη αναζήτηση. Πηγαίνουν σε ένα ρέιβ πάρτι, για να βρουν την κόρη και αδελφή αντίστοιχα, η οποία έχει χαθεί μυστηριωδώς πριν από μήνες, σε ένα παρόμοιο πάρτι. Ωθούμενοι από τη μοίρα, αποφασίζουν να ακολουθήσουν μια ομάδα ρέιβερς στην αναζήτηση ενός τελευταίου πάρτι που θα γίνει στην έρημο, με την ελπίδα να είναι εκεί. Η ταινία του Όλιβερ Λάσε που συζητήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών 2025 και απέσπασε το Βραβείο της Επιτροπής, έλαβε δύο υποψηφιότητες στα Όσκαρ 2026. Με τους Σερζί Λοπέζ, Μπρούνο Νιουνέζ, Αρζόνα Ρίτσαρντ Μπελαμί, Στεφανία Γκάντα, Τζόσουα Λιαμ Χέντερσον, Τονίν Ζανβιέρ, Τζέιντ Ουκίντ.
Yunan
Ο Μουνίρ, ένας συγγραφέας που ζει στο Αμβούργο, βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη. Βιώνοντας ένα μεγάλο υπαρξιακό και συγγραφικό αδιέξοδο, δραπετεύει σε ένα απομακρυσμένο γερμανικό νησί στη Βόρεια Θάλασσα, το Hallig Langeness, αποφασισμένος για όλα. Στο ταξίδι του, τον στοιχειώνει μια κρυπτική παραβολή που του κληροδότησε η μητέρα του, ένα υπνωτιστικό παραμύθι των παιδικών του χρόνων που τον συνδέει με τη γενέτειρά του. Στη σιωπή του απομονωμένου νησιωτικού καταφυγίου του, συναντά την αινιγματική Βαλέσκα και τον τραχύ στην συμπεριφορά γιο της, τον Καρλ, ο οποίος τον αντιμετωπίζει εχθρικά. Καθώς οι μέρες διαδέχονται η μια την άλλη και η φύση αίφνης δείχνει το άτεγκτο πρόσωπό της, απλές πράξεις καλοσύνης αρχίζουν να υπερνικούν την αμοιβαία δυσπιστία των τριών αυτών φαινομενικά ανόμοιων ανθρώπων.
Ήδη αναγνωρισμένος στους κύκλους του arthouse κυκλώματος, ο νεαρός Συριο-παλαιστίνιος σκηνοθέτης Αμίρ Φακίρ Ελντίν παρουσιάζει το δεύτερο μέρος της τριλογίας του για την Πατρίδα. Στο πλευρό του Λιβανέζου πρωταγωνιστή Ζορζ Χαμπάζ, η εκπληκτική Χάνα Σιγκούλα και ο Τομ Βλάσιχα που γνωρίσαμε στο «Game of Thrones».
Το Καταφύγιο
Σε ένα απομακρυσμένο, άγριο νησί της Σκωτίας, ένας μοναχικός άντρας ζει αποκομμένος από τον κόσμο, προσπαθώντας να κρατήσει θαμμένο ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει. Όταν, κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας, σώζει ένα νεαρό κορίτσι από τη θάλασσα, η εύθραυστη ισορροπία της απομόνωσής του καταρρέει. Η πράξη του αυτή πυροδοτεί μια αλυσίδα επικίνδυνων γεγονότων, αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει σε έναν κόσμο που είχε επιλέξει να εγκαταλείψει.
Καθώς οι απειλές πληθαίνουν και το παρελθόν του τον πλησιάζει ξανά, εκείνος καλείται να προστατεύσει το κορίτσι με κάθε κόστος. Μαζί ξεκινούν ένα τεταμένο ταξίδι επιβίωσης, όπου η εμπιστοσύνη χτίζεται δύσκολα και η λύτρωση μοιάζει αβέβαιη. Σε σκηνοθεσία Ρικ Ρόμαν Βο, γνωστού για τις σκληρές, ρεαλιστικές ιστορίες χαρακτήρων σε ακραίες συνθήκες. Με τους Τζέισον Στέιθαμ, Μπιλ Νάι, Ναόμι Ακι.
Σας Πιστεύουμε
Η Αλίς καταθέτει σε ένα δικαστήριο, γνωρίζοντας ότι δεν πρέπει να κάνει κανένα λάθος. Πρέπει να υπερασπιστεί τα παιδιά της, καθώς το διακύβευμα είναι η κηδεμονία τους. Θα μπορέσει να τα προστατεύσει από τον πατέρα τους πριν να είναι αργά; To ντεμπούτο των Σαρλότ Ντεβιλέρς & Αρνό Ντιφεΐς έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου και απέσπασε Ειδική Μνεία. Επαγγελματίας υγείας που εργάζεται συχνά με θύματα κακοποίησης, η Σαρλότ βοήθησε να καταγραφούν κάποιες από τις πιο προσωπικές πλευρές της πραγματικότητας σε ένα Δικαστήριο Προστασίας Ανηλίκων. Ο Αρνό, κινηματογραφιστής και παραγωγός, έχει κερδίσει βραβεία με τις μικρού μήκους ταινίες του, συμπεριλαμβανομένης της πιο πρόσφατης του Invincible Summer που είχε προβληθεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2024. Θα συνεργαστούν ξανά στο σχέδιο με τίτλο Plaisir, ενώ ο Αρνό εργάζεται και πάνω σε δύο άλλες μεγάλου μήκους ταινίες. Με τους Μιριέμ Ακεντιού, Λοράν Καπελούτο, Ναταλί Μπρουντς, Γιουλίζ Γκοφάν, Αντέλ Πινκέρς.
Άγιος Παΐσιος
Η ιστορία ξεκινά από τη γέννηση του Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα. Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη γιαγιά του και τη μητέρα του, οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μεγαλώνει με τις ιστορίες για τον Άγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία από μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Το 1945 κατατάσσεται στον στρατό όπου υπηρετεί ως ασυρματιστής. Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους και παραμένει εκεί για τρία χρόνια. Αναχωρεί οριστικά για το Άγιον Όρος τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα από τρία χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Παΐσιος. Βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό». Πρωταγωνιστούν Προκόπης Αγαθοκλέους, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Λούλης, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Σμαράγδα Σμυρναίου, Γιάννης Στάνκογλου, Γιώργος Αρμένης, Χριστίνα Παυλίδου, Αντώνης Κατσαρής, Παΐσιος Έξαρχος, Δημήτρης Ήμελλος, Δρόσος Σκώτης, Δέσποινα Γκάτζιου, Ρηνιώ Κυριαζή, Κώστας Αποστολάκης.
Η Καρδιά του Ταύρου
Η σκηνοθέτις Εύα Στεφανή ακολουθεί την προετοιμασία και την περιοδεία της παράστασης «Εγκάρσιος Προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στις ευρωπαϊκές σκηνές και παρατηρεί από απόσταση αναπνοής τον κορυφαίο Έλληνα δημιουργό και τους συνεργάτες του στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και πνοή στο έργο. Η κάμερα της Στεφανή κατέγραφε επί δύο χρόνια σκηνές από τις πρόβες στη Στέγη κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τις παραστάσεις στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βίλνιους και σε άλλους διεθνείς προορισμούς έως και την τελευταία παράσταση στο Σαν Φρανσίσκο.
Το ντοκιμαντέρ Η Καρδιά του Ταύρου είναι ένα οικείο πορτρέτο του πολυδιάστατου καλλιτέχνη και σκηνοθέτη Δημήτρη Παπαϊωάννου. Ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τις εμμονές του, τις σχέσεις του, τις μεθόδους του και τη συνεχή αμφισβήτηση της διαδικασίας -παρόλο που η διαδικασία είναι το μόνο πράγμα το οποίο εμπιστεύεται. Οι πρόβες, οι προσαρμογές, τα σώματα, η κίνηση, η πίεση, οι εικόνες, οι φιλίες και η οικογένεια ξεγυμνώνονται —η προετοιμασία του Transverse Orientation αποκαλύπτει την πίστη του στη δημιουργία της τέχνης. «Η χαρά της τέχνης είναι ότι σου δίνει την αίσθηση πως υπάρχει κάτι πέρα από τη ζωή που ζεις.», όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το Βραβείο WIFT GR και το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής Νεότητας Φοιτητών Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης. Kέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο InShadow – Lisbon Screendance Festival ‘25.
Σημείωμα Εύας Στεφανή
«Γνωρίζω τον Δημήτρη Παπαϊωάννου από τότε που ήμουν 17 χρονών και πάντα ήθελα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για/με αυτόν. Όταν μου πρότεινε να κάνω το making of της προετοιμασίας της παράστασης “Transverse Orientation”, ενθουσιάστηκα. Ωστόσο, την ίδια εποχή ο κόβιντ ήταν σε μεγάλη έξαρση πανευρωπαϊκά, πράγμα που οδήγησε σε αλλεπάλληλες αναβολές της παράστασης. Μαζί με το κλίμα αβεβαιότητας που δημιούργησαν οι καθυστερήσεις και ο ζόφος της ασθένειας, τέθηκε για μία ακόμη φορά το ερώτημα: “Τι νόημα έχει η τέχνη σε καιρό κρίσης;”
Το ντοκιμαντέρ ξεκινά ως μια απλή καταγραφή της προσπάθειας μιας ομάδας χορευτών και τεχνικών να δώσουν νόημα στην καθημερινή ρουτίνα της προετοιμασίας μιας παράστασης που ενδέχεται να μη γίνει ποτέ. Συγχρόνως, είναι το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη που έχει την ιδιότητα να εμπνέει τους συνεργάτες του και να σαγηνεύει το κοινό του με έργα που συνδυάζουν πόνο, καρδιά και ομορφιά. Η κινηματογράφηση του ντοκιμαντέρ έγινε με ένα πολύ μικρό συνεργείο (2 ή 3 ατόμων), ακολουθώντας τη μέθοδο του direct cinema, έτσι ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αθόρυβοι. Πειραματιστήκαμε αρκετά με την εικόνα και κυρίως με out of focus πλάνα που θεωρήσαμε ότι αποδίδουν την ανοίκεια ατμόσφαιρα που αισθανθήκαμε βλέποντας το έργο. Η πρόθεσή μου ήταν το ντοκιμαντέρ να αποδίδει, έστω σε κάποιον βαθμό, το βίωμα της θέασης του “Transverse Orientation”. Τον αισθησιασμό, το σκοτάδι και το αίνιγμα. Επιπλέον, να αφήνει χαραμάδες που επιτρέπουν ένα παράθυρο στον σύνθετο ψυχισμό του ιδιοφυούς καλλιτέχνη».
Από τις 31 Ιανουαρίου στον Κινηματογράφο Δαναό για περιορισμένο αριθμό προβολών, στο πλαίσιο του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ CineDoc.
