Ο σκηνοθέτης Παρκ Τσαν-γουκ, ο πρώτος Κορεάτης σκηνοθέτης που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα το 2019 για την ταινία του «Παράσιτα», η οποία στη συνέχεια έγραψε ιστορία κατακτώντας τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Διεθνούς Ταινίας, θα είναι ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 79ου Φεστιβάλ Καννών.
Γνωστός για το μπαρόκ και ανατρεπτικό του ύφος, ο Παρκ Τσαν-γουκ διατηρεί μακρά σχέση με τις Κάννες. Παρουσίασε το «Oldboy», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, στο Φεστιβάλ του 2004, όπου απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο και στη συνέχεια απέκτησε κοινό.
Έκτοτε έχει επιστρέψει στο Διαγωνιστικό Τμήμα με τις περισσότερες ταινίες του, μεταξύ των οποίων το «Thirst», που τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής το 2009, το «The Handmaiden» το 2016 και το «Decision to Leave», που του χάρισε το βραβείο Σκηνοθεσίας το 2022.
«Η εφευρετικότητα του Παρκ Τσαν-γουκ, η δεξιοτεχνία του στη χρήση της εικόνας και η τάση του να αποτυπώνει τις πολλαπλές παρορμήσεις γυναικών και ανδρών με παράξενες μοίρες έχουν χαρίσει στον σύγχρονο κινηματογράφο πραγματικά αξέχαστες στιγμές», αναφέρουν σε κοινή δήλωσή τους η πρόεδρος του Φεστιβάλ Ίρις Κνόμπλοχ και ο καλλιτεχνικός διευθυντής Τιερί Φρεμό. «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να τιμήσουμε το τεράστιο ταλέντο του και, ευρύτερα, τον κινηματογράφο μιας χώρας που συμμετέχει ενεργά στον προβληματισμό της εποχής μας».
Ο Παρκ Τσαν-γουκ είναι πλέον ο πρώτος Νοτιοκορεάτης πρόεδρος του Φεστιβάλ Καννών στα 79 χρόνια της ιστορίας του. Ο Γουόνγκ Καρ-Βάι είναι ο μόνος άλλος Ασιάτης δημιουργός που έχει προεδρεύσει της επιτροπής, πριν από 20 χρόνια.
Ο Παρκ, η πιο πρόσφατη ταινία του οποίου «No Other Choice» ήταν υποψήφια για τρεις Χρυσές Σφαίρες, δήλωσε μετά την ανακοίνωση: «Η αίθουσα είναι σκοτεινή για να μπορέσουμε να δούμε το φως του κινηματογράφου. Κλεινόμαστε μέσα στην αίθουσα για να απελευθερωθούν οι ψυχές μας μέσα από το παράθυρο της ταινίας. Το να κλεινόμαστε σε μια αίθουσα για να παρακολουθήσουμε ταινίες και, στη συνέχεια, να κλεινόμαστε ξανά για να συζητήσουμε με τα μέλη της επιτροπής, αυτή η διπλή, εκούσια απομόνωση είναι κάτι που αναμένω με μεγάλη ανυπομονησία. Σε αυτή την εποχή αμοιβαίου μίσους και διχασμού, πιστεύω ότι η απλή πράξη τού να συγκεντρωνόμαστε σε μια αίθουσα για να παρακολουθήσουμε μαζί μία και μόνη ταινία, με τις ανάσες και τους χτύπους της καρδιάς μας να συγχρονίζονται, αποτελεί από μόνη της μια συγκινητική και οικουμενική έκφραση αλληλεγγύης».
Με πληροφορίες από Variety
