Λίγο πριν από την πρεμιέρα της 15ης σεζόν του «The Voice» στο TF1 και ενώ προετοιμάζει εντατικά τη μεγάλη φωτογραφική του έκθεση στο Musée de l’Homme, ο Νίκος Αλιάγας παραχώρησε συνέντευξη στο γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Le Point. Αντί να μιλήσει για την τηλεόραση, επέλεξε να σταθεί σε όσα τον διαμόρφωσαν: τη λογοτεχνία, την ποίηση, τον κινηματογράφο και τις ελληνικές του ρίζες.
«Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας;» είναι το ερώτημα που τον συνοδεύει από τη γέννησή του στη Γαλλία. Όπως απαντά, η ελληνικότητα δεν είναι απλώς εθνικότητα. «Ίσως ακουστεί παράξενο, αλλά για μένα είναι περισσότερο ιδεολογία. Δεν αφορά τα σύνορα. Είναι πολιτισμός, γνώση, πρόσβαση στη γλώσσα. Είναι κατάσταση πνεύματος». Την ίδια άποψη, σημειώνει, συμμεριζόταν και με την Ελένη Γλυκάτζη-Αρβελέρ, τη σπουδαία ελληνίστρια που γνώρισε στα χρόνια της Σορβόννης και η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.
« Pour les personnes un peu déprimées, je recommande “L’Iliade” ou “L’Odyssée” »https://t.co/Nk53eJtXaL
— Nikos Aliagas (@nikosaliagas) February 22, 2026
via @LePoint
Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε η νέα έκδοση έργου του Κωνσταντίνου Καβάφη από τις Éditions Les Belles Lettres, όπου ο Αλιάγας συμμετέχει με φωτογραφικό portfolio. Χαρακτηρίζει τον Αλεξανδρινό ποιητή «μνημείο της ελληνικής λογοτεχνίας» και αναφέρεται στο πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα στα 38 του, θέτοντας το ερώτημα του δεσμού με την πατρίδα των προγόνων.
Στα φοιτητικά του χρόνια στη Σορβόννη γοητεύτηκε από τη συγκριτική λογοτεχνία και τη μορφή του Δον Ζουάν, από τον Tirso de Molina έως τον Pushkin και τον Byron, με ιδιαίτερη αδυναμία στον Baudelaire και το «Don Juan aux enfers». «Κοιτάζει την άβυσσο χωρίς μεταμέλεια. Η αποπλάνηση είναι το τελευταίο του ζήτημα. Η εμμονή του είναι ο πατέρας και ο θάνατος», σχολιάζει.
Η ποίηση του χάρισε και δυνατές φιλίες. Με τον συμφοιτητή του Νικόλαο Σαμπάν διεκδικούσαν το ίδιο βιβλίο του Ρεμπώ στη βιβλιοθήκη. «Δεν είχαμε χρήματα, αλλά είχαμε τη λογοτεχνία», θυμάται.
Ως φοιτητής στη Radio France εξασφάλισε δήλωση του προέδρου της Κύπρου εν μέσω κρίσης, όμως η κασέτα δεν μεταδόθηκε ποτέ. «Ένιωσα ταπεινωμένος, αλλά δεν λύγισα», λέει.
View this post on InstagramAdvertisement
Ξεχωριστή θέση έχει ο πατέρας του, ράφτης που είχε δουλέψει σε κοστούμι του Αλέν Ντελόν για το «Borsalino». Χρόνια μετά, ο ηθοποιός τον θυμόταν συγκινημένος.
Αγαπά τον Khalil Gibran, χαρίζει το «Éloge du désert» της Blanche de Richemont και προτείνει Σεφέρη, Ελύτη ή την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» σε όσους νιώθουν απογοητευμένοι: «Αν ο Οδυσσέας τα κατάφερε, μπορείς κι εσύ».
Ονειρεύεται ακόμη ένα ντοκιμαντέρ για το Μεσολόγγι, εμπνευσμένο από τον πίνακα του Ντελακρουά. Σε γενικές γραμμές, παρότι αποτελεί κορυφαίο πρόσωπο της γαλλικής τηλεόρασης, η ψυχή του παραμένει βαθιά ποιητική και ελληνική.
Με πληροφορίες από Le Point
