Η αγορά ενοικίασης στην Αττική έχει γίνει ένας αγώνας επιβίωσης για το μέσο νοικοκυριό. Ό,τι θεωρείται «φυσιολογικό σπίτι» για έναν εργαζόμενο ή ένα ζευγάρι, δηλαδή το κλασικό δυάρι, μετατρέπεται σε είδος υπό εξαφάνιση. Και όταν κάτι είναι σπάνιο, γίνεται και πανάκριβο. Την ίδια ώρα, τα μεγάλα διαμερίσματα δεν «τρέχουν» με τον ίδιο ρυθμό, όχι επειδή έγιναν προσιτά, αλλά επειδή δεν υπάρχει κοινό που να μπορεί να τα σηκώσει οικονομικά.
Τα νεότερα δεδομένα από την αγορά δείχνουν την τάση καθαρά: στην Αττική, οι μέσες ζητούμενες τιμές ενοικίασης αυξήθηκαν κατά 4,8% στο Δ’ τρίμηνο 2025 σε σχέση με το Δ’ τρίμηνο 2024, ενώ σε τριμηνιαία βάση έμειναν «σταθερές», όμως, σε ήδη υψηλό επίπεδο.
Και γιατί «φλέγονται» οι τιμές στα δυάρια; Επειδή εκεί πέφτει όλο το βάρος της ζήτησης. Η ετήσια έρευνα μισθώσεων της RE/MAX Ελλάς καταγράφει ότι στην Αττική το 53,7% των μισθώσεων αφορά κατοικίες έως 75 τ.μ.(δηλαδή το βασικό εύρος για γκαρσονιέρες/δυάρια/μικρά τριάρια), ενώ μόλις 1,1% των μισθώσεων αφορά σπίτια άνω των 151 τ.μ.. Με απλά λόγια, το «λαϊκό» κομμάτι της αγοράς γίνεται πεδίο μάχης, ενώ τα μεγάλα μένουν εκτός παιχνιδιού για τους πολλούς.
Η καθημερινότητα των πολιτών που ψάχνουν ένα σπίτι σε “λογική τιμή”, αποκαλύπτει ότι δεν πρόκειται για ένα παροδικό, αλλά για ένα δομικό πρόβλημα. Σύμφωνα με κτηματομεσίτες, στην Αθήνα τα ενοίκια ανέβηκαν πάνω από 50% μεταξύ 2019 και 2024, ενώ οι μισθοί δεν ακολούθησαν αντίστοιχα, με αποτέλεσμα να πιέζονται πλέον όχι μόνο οι χαμηλόμισθοι αλλά και η λεγόμενη μεσαία τάξη.
Σε «θεσμικό» επίπεδο, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν επίσης ότι οι ετήσιες αναπροσαρμογές μισθωμάτων που “δένονται” με τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή κινούνται ανοδικά. Η αναπροσαρμογή ορίζεται στο 75% της μεταβολής του ΔΤΚ και η αύξηση για τον Φεβρουάριο 2026 διαμορφώθηκε σε 1,9% (ανακοίνωση: 12 Φεβρουαρίου 2026). Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η «νόμιμη» αύξηση έρχεται να προστεθεί σε μια αγορά που ήδη ανεβάζει τις τιμές από μόνη της…
Η αγορά ακινήτων δεν αυτορυθμίζεται
Ακραία παραδείγματα υψηλών τιμών συναντά κανείς σε περιοχές όπως η Βουλιαγμένη, όπου συναντάμε έως και 21,1€/τ.μ. με μια ετήσια αύξηση που “τρέχει” με 5,7% ή το Κολωνάκι, τον Λυκαβηττό, τη Βούλα, τη Φιλοθέη και το Παλαιό Ψυχικό όπου οι τιμές κινούνται στα επίπεδα των 16,4€/τ.μ.
Για να βρει κανείς πιο προσιτά ενοίκια, θα πρέπει να κατευθυνθεί σε πιο μακρινές περιοχές όπως ο Άγιος Στέφανος που βρίσκει ακόμα και με 6,5€/τ.μ. αλλά θα πρέπει να αποδεχθεί το υψηλό κόστος θέρμανσης το χειμώνα και το εξίσου υψηλό κόστος μετακίνησης προς το κέντρο της πόλης, ή να επιλέξει περιοχές όπως η Αγία Βάρβαρα, το Καματερό, ή τα Σπάτα…
Πιο προσιτές περιοχές, τα προηγούμενα χρόνια, για τα μεσαία εισοδήματα όπως το Ίλιον, το Χαϊδάρι, οι Αχαρνές, καταγράφουν πλέον ανοδικές τάσεις με τις τιμές να αυξάνονται κατά 13% ετησίως, ενώ λόγω της ζήτησης από Golden Visa investors μεγάλες αυξήσεις στα ενοίκια (έως και 23%) καταγράφονται σε αρκετές περιοχές της Ανατολικής Αττικής όπως τα Γλυκά Νερά.
Το αφήγημα ότι «η αγορά αυτορυθμίζεται» δεν αντέχει πλέον στην πραγματικότητα. Όταν χιλιάδες νοικοκυριά στριμώχνονται στα λίγα τετραγωνικά που μπορεί να αντέξει ο μισθός τους, οι τιμές στα δυάρια εκτινάσσονται σχεδόν μηχανικά, ενώ τα μεγάλα διαμερίσματα «παγώνουν» όχι επειδή βρέθηκε ισορροπία, αλλά επειδή η αγοραστική δύναμη έχει εξαντληθεί.
Το ενοίκιο απορροφά το 40% με 50% του εισοδήματος
Advertisement
Η στέγαση δεν είναι πια επιλογή ποιότητας ζωής, είναι καθημερινός αγώνας επιβίωσης. Και όταν το ενοίκιο απορροφά το 40% ή και το 50% του εισοδήματος, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια «ανοδική αγορά». Μιλάμε για κοινωνική ασφυξία.
Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της κατοικίας μετακινείται πλέον στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου. Η αντιπαράθεση για τα ενοίκια, τη φορολογία ακινήτων, τις βραχυχρόνιες μισθώσεις και τα κίνητρα για νέες κατασκευές θα αποτελέσει βασικό πεδίο σύγκρουσης ενόψει των εκλογών του 2027.
Το στεγαστικό δεν είναι τεχνικό ζήτημα real estate, είναι πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα
Advertisement
Γιατί η στέγη αγγίζει τους πάντες, νέους που δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό, οικογένειες που μετακινούνται κάθε δύο χρόνια, εργαζόμενους που αλλάζουν γειτονιά για να βρουν «λίγο φθηνότερα».
Η αγορά κατοικίας έχει πάψει να είναι τεχνικό ζήτημα real estate. Είναι πολιτικό, κοινωνικό και βαθιά ταξικό. Και όσο ο λογαριασμός της στέγης τρέχει πιο γρήγορα από τον μισθό, τόσο θα μετατρέπεται σε κεντρικό διακύβευμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
