Στην Αίγινα, το νερό δεν είναι πια αυτονόητο. Εδώ και περίπου 60 ημέρες οι κάτοικοι λένε ότι δεν έχουν κατάλληλο νερό ούτε για τις πιο βασικές ανάγκες. Ούτε για να πλυθούν, ούτε για να νιώσουν ασφαλείς. Ζεσταίνουν εμφιαλωμένα και “πλένονται με κανάτες”. Και όσο οι μέρες περνούν, η αίσθηση δεν είναι απλώς ταλαιπωρία. Είναι ταπείνωση.
«Πλενόμαστε με κανάτες»: όταν η καθημερινότητα γίνεται υγειονομικό ρίσκο
Το ρεπορτάζ καταγράφει μαρτυρίες κατοίκων που συνδέουν ακόμη και προβλήματα υγείας με το νερό, ενώ η λέξη που επανέρχεται δεν είναι “δυσκολία” αλλά φόβος. Φόβος για το τι μπαίνει στο σώμα τους, φόβος για το τι σημαίνει να μην μπορείς ούτε τα χέρια σου να πλύνεις όπως πρέπει.
Και δεν μιλάμε για “ένα απομακρυσμένο χωριό”. Μιλάμε για ένα νησί του Αργοσαρωνικού, με μόνιμους κατοίκους, σχολεία, επιχειρήσεις, ηλικιωμένους, ευάλωτους ανθρώπους και κρίσιμες δομές υγείας που δεν μπορούν να λειτουργούν με νερό αμφίβολης ποιότητας.
Το χρονικό που εξοργίζει: βλάβη, καθυστέρηση ενημέρωσης, διανομή-φιάσκο
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται, η βλάβη στον αγωγό εμφανίστηκε στις 17 Δεκεμβρίου, αλλά οι πρώτες επίσημες ανακοινώσεις ήρθαν στις 12 Ιανουαρίου. Μια βλάβη που πολύ την χαρακτηρίζουν περίεργη έως και σαμποτάζ. Μία βλάβη για την οποία κανείς αρμόδιος δεν έχει δώσει εξήγηση. Ένα κενό εβδομάδων, σε ένα ζήτημα δημόσιας υγείας. Και όταν έγινε προσπάθεια διανομής νερού, περιγράφεται εικόνα χάους: περιορισμένες ποσότητες, ουρές, κόσμος να στριμώχνεται για “μια εξάδα”, ηλικιωμένοι χωρίς τρόπο μεταφοράς. Σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι έχει κράτος.
«Η λύση ήταν η ΕΥΔΑΠ». Ναι — άρα γιατί “σβήνει” τόσο εύκολα το νησί;
Η Αίγινα συνδέθηκε επίσημα στις αρχές του 2022 με το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ μέσω υποθαλάσσιου αγωγού, ακριβώς για να τελειώνει η χρόνια ιστορία της ανασφάλειας στην υδροδότηση. Αυτό ήταν το μεγάλο αφήγημα: τέλος στα υδροφόρα πλοία, στις γεωτρήσεις, τέλος στην αβεβαιότητα, νερό Αθήνας.
Και όμως: σήμερα, με μία βλάβη, το νησί μοιάζει να μένει χωρίς πραγματική εφεδρεία. Καταγγελίες μιλούν για υδροδότηση από γεωτρήσεις και “λύσεις ανάγκης”, με τους κατοίκους να ζητούν κήρυξη έκτακτης ανάγκης και ξεκάθαρο σχέδιο.
Ακόμη κι αν πράγματι η αποκατάσταση “πάει για τέλη Φεβρουαρίου” και εξετάζεται εφεδρικός αγωγός, το ερώτημα δεν αλλάζει: πώς γίνεται ένα νησί να μένει επί μήνες χωρίς ασφαλές νερό;
Επιχειρήσεις που “αιμορραγούν” και κάτοικοι που πληρώνουν δύο φορές
Όταν ένα καφέ χρειάζεται – όπως περιγράφεται – δεκάδες εξάδες εμφιαλωμένο τη μέρα για να σταθεί όρθιο, δεν μιλάμε για “έξτρα κόστος”. Μιλάμε για οικονομική εξάντληση. Το ίδιο και για επαγγελματίες τροφίμων που πλένουν προϊόντα με εμφιαλωμένο για να προστατέψουν πελάτες και τον εαυτό τους.
Και κάπως έτσι, οι άνθρωποι στην Αίγινα πληρώνουν το νερό που δεν έχουν και μετά πληρώνουν και το εμφιαλωμένο για να ζήσουν.
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι η βλάβη. Είναι η “κανονικοποίηση”
Βλάβες συμβαίνουν. Αυτό που δεν πρέπει να συμβαίνει είναι:
Να καθυστερεί η ενημέρωση σε ζήτημα υγείας,
Να μην υπάρχει λειτουργικό σχέδιο άμεσης ανακούφισης (ειδικά για ηλικιωμένους/ευάλωτους),
Να μην υπάρχει διαφάνεια: τι ακριβώς έγινε, ποιος έχει την ευθύνη, ποια είναι η ασφαλής χρήση του νερού σήμερα και πότε θα αποκατασταθεί πλήρως.
Γιατί το νερό δεν είναι “παροχή”. Είναι δικαίωμα. Και η Αίγινα δεν ζητά προνόμιο. Ζητά το στοιχειώδες: να ανοίγει τη βρύση και να μη φοβάται.
