«Η μακροχρόνια συνδικαλιστική του δράση ξεκίνησε τη το 1974 με την εκλογή του στη διοίκηση του Συλλόγου Υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας (ΣΥΕΤΕ) και της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΤΟΕ).»
Δυόμισι γραμμές στο βιογραφικό σημείωμα, στην ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ, μπορεί να λένε πάρα πολλά.
Είναι ένα βιογραφική σημείωμα «ηρωικό» για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο.
Και δεν μέμφομαι την ΓΣΕΕ, κάθε άλλο. Η ΓΣΕΕ, η ιδέα του συνδικαλισμού και ο θεσμός των συνδικάτων μας αφορούν όλους εμάς που εργαζόμαστε για ολόκληρη την ζωή μας στον ιδιωτικό τομέα και έχουμε ανάγκη να είμαστε ενωμένοι, να παλεύουμε για βελτιώνουμε τις ζωές μας και να διεκδικούμε δικαιώματα ή κοινωνική δικαιοσύνη για εμάς και για τις μελλοντικές γενιές. Είναι καθήκον μας και η ΓΣΕΕ μας ενώνει.
Όμως, δυστυχώς, η ΓΣΕΕ έγινε περίπου συνώνυμο του Γιάννη Παναγόπουλου, που μοιάζει λίγο με «ισόβιο πρόεδρο».
Επιλέγω μερικές φράσεις που αντικατροπτρίζουν το γενικότερο ύφος στο βιογραφικό του προέδρου:
- Ο Γιάννης Παναγόπουλος ηγήθηκε των αγώνων της Συνομοσπονδίας και των εργαζομένων.
- Ως Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας ΙΝΕ ΓΣΕΕ, ο Γιάννης Παναγόπουλος δρομολογεί νέες δομές έρευνας, κατάρτισης και ανάπτυξης δεξιοτήτων. Δίνοντας προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας, στη δια βίου μάθηση και τον ψηφιακό μετασχηματισμό.
- Οι προτεραιότητές του στο διεθνές και Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι περιλαμβάνουν διμερείς και ευρύτερες πρωτοβουλίες συνδικαλιστικής αλληλεγγύης. Καθώς επίσης συντονισμού με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική δικαιοσύνη, την κλιματική αλλαγή και προάσπιση της ειρήνης, της ασφάλειας στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.
- Με αφετηρία τη συμμετοχή του ως δημοκράτης στο κίνημα αντίστασης ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία, η αδιάληπτη αγωνιστική του πορεία και το ενδιαφέρον του για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας σφραγίστηκε από βαθιά προσήλωση στα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της προόδου και της κοινωνικής δικαιοσύνης για ένα καλύτερο αύριο.
Στα 72 του χρόνια, ο Παναγόπουλος έχει συμπληρώσει 40 χρόνια και βάλε ως συνδικαλιστής. Είναι, αναμφισβήτητα, η δουλειά (ίσως ο ίδιος το αποκαλεί «καθήκον» ή «προσφορά») που επέλεξε για τον εαυτό του στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Δεν βιάζομαι να τον καταδικάσω και θα ήταν άδικο. Ωστόσο, ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά, ότι η «δουλειά» του είναι αυξημένων απαιτήσεων. Μεταξύ αυτών, απαιτεί ακεραιότητα, ασυμβίβαστο χαρακτήρα και αυτοθυσία. Αυτό σημαίνει συνδικαλισμός: Παίρνω το βαρύ κόστος για τα πάντα, επειδή συνειδητά επιλέγω να υπηρετήσω τους πολλούς. Μεταξύ αυτών, τους πλέον αδύναμους και τους φτωχότερους.
Το «υπάρχει και μια δύσκολη κατάσταση, ξέρετε, θα τη διαχειριστώ με καθαρότητα και εντιμότητα», που ψέλισε σε μία επιτροπή της Βουλής το πρωί, ακούγεται πολύ λίγο και πολύ αμήχανο.
Εύχομαι να μην αποδειχθούν τα χειρότερα που ήδη υποψιάζεται ολόκληρη η Ελλάδα αυτή την ώρα για τον άνθρωπο που ηγείται στο μεγαλύτερο συνδικάτο της χώρας. Εύχομαι να διαψευστούν τα πάντα και να υπάρξει μία εξήγηση για τα πολλά χρήματα που βρέθηκαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς.
Πρέπει να υπάρχει κάποια εξήγηση…
Ωστόσο, αν το «επάγγελμα συνδικαλιστής» σου έπεφτε βαρύ, αγαπητέ Γιάννη, έπρεπε να διαλέξεις κάτι άλλο.
