Η απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη δεν σηματοδοτεί απλώς την απώλεια ενός μεγάλου δημοσιογράφου. Σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την ελληνική τηλεόραση και, για πολλούς από εμάς, την απώλεια ενός δασκάλου με την ουσιαστική έννοια της λέξης.
Είχα την τιμή να δουλέψω περισσότερα από δέκα χρόνια δίπλα του, στην εκπομπή Καλημέρα Ελλάδα και στο Ραδιόφωνο του Antenna. Χρόνια που δεν ήταν απλώς επαγγελματική εμπειρία, αλλά μια συνεχής μαθητεία. Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν δίδασκε με θεωρίες ούτε με μεγάλα λόγια. Δίδασκε με το παράδειγμα, με τη στάση του απέναντι στην είδηση και – κυρίως – απέναντι στον άνθρωπο.
Το πρώτο και πιο θεμελιώδες μάθημα που μας έδωσε ήταν να ακούμε. Να ακούμε πραγματικά τον πολίτη και να τον σεβόμαστε. Να μην αντιμετωπίζουμε την είδηση ως αυτοσκοπό, αλλά ως εργαλείο. Μας έμαθε να εκλαϊκεύουμε την πληροφορία χωρίς να τη φτωχαίνουμε, να εξηγούμε χωρίς να υποτιμούμε, να κάνουμε μια δημοσιογραφία χρήσιμη στην καθημερινότητα του ανθρώπου που μας παρακολουθεί.
Δημιούργησε, χωρίς υπερβολή, μια δική του σχολή τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Μια σχολή που συνδύαζε την εγκυρότητα με τη ζεστασιά, την αυστηρότητα με την ανθρωπιά. Στην καθημερινή τριβή μαζί του μάθαινες ότι η ενημέρωση δεν είναι μηχανική διαδικασία, αλλά ζωντανή σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία.
Χαμογελαστός, ανοιχτός, ανθρώπινος. Με ενθουσιασμό και πάθος για τη δουλειά, που δεν έσβησε ποτέ, ακόμη και μετά από δεκαετίες στο τηλεοπτικό προσκήνιο. Αγαπούσε ειλικρινά αυτό που έκανε – και γι’ αυτό τον αγαπούσε και ο κόσμος.
Για μένα, όλα αυτά τα χρόνια δίπλα του αποτελούν ένα μεγάλο και πολύτιμο κεφάλαιο στο επαγγελματικό μου βιογραφικό. Κυρίως, όμως, αποτελούν παρακαταθήκη. Για το πώς πρέπει να ασκείται η δημοσιογραφία, με ευθύνη, με πάθος και με σεβασμό στον άνθρωπο.
Σ’ ευχαριστώ δάσκαλε!
