Το βράδυ της Ανάστασης στην Κέρκυρα, εκεί όπου το μήνυμα της ημέρας καλεί σε ταπεινότητα, ενότητα και στοιχειώδη ευγένεια, εκτυλίχθηκε μπροστά στην κάμερα ένα επεισόδιο που προκάλεσε έντονο σχολιασμό. Η δημοσιογράφος του Start TV, Ηρώ Λέλλα, ζήτησε από τον δήμαρχο Στέφανο Πουλημένο μια σύντομη ευχή για τη βραδιά και εκείνος απάντησε: «Υπάρχει δήμαρχος για το κανάλι σας; Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει», αποχωρώντας από το πλάνο.
Η εικόνα ήταν αποκαλυπτική. Όχι γιατί ένας αιρετός επέλεξε να μη μιλήσει — αυτό είναι δικαίωμά του. Αλλά γιατί ο τρόπος με τον οποίο το έκανε φανέρωσε μια αντίληψη εξουσίας που δυσκολεύεται να συνυπάρξει με την ανεξάρτητη δημοσιογραφική παρουσία, ακόμη και σε μια απολύτως τυπική, εορταστική, ανθρώπινη στιγμή. Η ερώτηση της δημοσιογράφου δεν ήταν επιθετική, ούτε αιχμηρή. Ήταν η πιο απλή δημόσια πρόσκληση: να ακουστεί ένα «Χριστός Ανέστη» από τον δήμαρχο της πόλης.
Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η ουσία του περιστατικού. Όταν ένας δημόσιος αξιωματούχος αντιμετωπίζει μια κάμερα όχι ως πεδίο ενημέρωσης αλλά ως χώρο προσωπικής ενόχλησης ή επιλεκτικής παρουσίας, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Γιατί στη δημοκρατία οι δημοσιογράφοι δεν υπάρχουν για να είναι αρεστοί. Υπάρχουν για να ρωτούν, να καταγράφουν και να είναι παρόντες, ακόμη κι όταν αυτό ενοχλεί.
Η Ηρώ Λέλλα, χωρίς κραυγές και χωρίς να χάσει την ψυχραιμία της, έδωσε ίσως την πιο εύστοχη απάντηση της βραδιάς: «Φαίνεται το μήνυμα της Ανάστασης δεν έφτασε σε όλους». Ήταν μια φράση λιτή, καθαρή και πολιτικά πιο ηχηρή από την ίδια την αποστροφή του δημάρχου. Με επαγγελματισμό και μέτρο, δεν επέτρεψε το περιστατικό να εκτραπεί, αλλά ούτε και το άφησε ασχολίαστο.
Σε μια εποχή που η απαξίωση των δημοσιογράφων συχνά επιχειρείται είτε με επιθέσεις είτε με παγερή υπεροψία, τέτοιες σκηνές δεν περνούν απαρατήρητες. Και δεν πρέπει να περνούν. Γιατί η αλαζονεία απέναντι στην ενημέρωση δεν είναι προσωπικό ύφος· είναι δημόσιο μήνυμα. Και αυτό το μήνυμα, ειδικά από έναν δήμαρχο, έχει πάντα μεγαλύτερο βάρος από όσο ίσως νομίζει ο ίδιος.
Το περιστατικό στην Κέρκυρα δεν θα μείνει μόνο ως ένα αμήχανο τηλεοπτικό στιγμιότυπο της Ανάστασης. Θα μείνει και ως μια υπενθύμιση ότι η θεσμική συμπεριφορά φαίνεται κυρίως στις μικρές στιγμές: σε μια κάμερα που πλησιάζει, σε μια απλή ευχή που ζητείται, σε έναν τόνο φωνής που αποκαλύπτει περισσότερα από όσα λένε οι λέξεις. Και σε αυτή τη δοκιμασία, η δημοσιογράφος στάθηκε στο ύψος του ρόλου της. Ο δήμαρχος, όχι.
